เสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปสีเทาคันเดิมที่มิมิวคุ้นเคยดังขึ้นหน้าคอนโด
มิมิวหอบกระเป๋าผ้าใบเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่รถคันดังกล่าว ใจจริงเธอไม่ได้ตั้งใจจะติดรถมาด้วยแต่เพราะวันนี้เธอลืมตั้งนาฬิกาปลุกนั่นเอง…
"ขอโทษนะคะพี่ไทม์ พอดีตื่นสายหน่อย" เธออธิบายพร้อมเข้าไปนั่งตำแหน่งข้างคนขับ
"ฮ่ะๆ ไม่เป็ไรเลย ว่าแต่หอบอะไรมาเยอะแยะเลยเราอะ" ไทม์มองดูกระเป๋าผ้าแล้วเอ่ยถาม
"อ๋อออ พวกแพลนเนอร์กับสมุดจดค่ะ พอดีวันนี้จะมีหัวหน้าแผนกคนใหม่แล้วหัวหน้าของมิมิวจะต้องย้ายไปเป็ผู้ช่วย มิมิวก็เลยต้องรีบเป็งานค่ะ จดเยอะๆ จะได้ถามน้อยลง…คิดว่านะ แหะๆ" เธอเกาหัวอย่างคนไม่ค่อยมั่นใจ
"ฮ่าๆ สู้ๆ นะตัวเล็ก…แล้วรู้ไหมว่าทำไมวันนี้พี่จะไปบริษัทเรา" ไทม์อมยิ้ม
มิมิวส่ายหน้า "ว่าจะถามอยู่พอดีเลยค่ะ ทำไมเหรอคะ?"
"ไปรับตำแหน่งเมเนอเจอร์ฝ่ายสื่อการตลาด" ไทม์ยิ้มกว้าง
"อ้าว! เป็พี่ไทม์เองเหรอคะ จริงปะเนี่ย!" มิมิวตาโตด้วยความประหลาดใจ
"ฮ่าๆๆ จริงๆ บริษัทติดต่อมาจีบพี่หลายรอบละ ข้อเสนอก็ไม่เลวเลย ครั้งนี้เห็นว่ามิมิวทำงานอยู่ที่นี่ด้วยก็เลยตอบตกลง" ประโยคหลังเขาอยากให้รู้ว่าเธอคือเหตุผลที่เขาเลือกมาที่นี่
"อ๋อ…ค่ะ" มิมิวเว้น่พูดเล็กน้อย "แต่ก็ยินดีด้วยนะคะ…หัวหน้า" เธอยิ้มแล้วก้มหัวให้เล็กน้อย
"เฮ้ย! หัวนงหัวหน้าอะไรเล่า! เรียกพี่ไทม์ ห้ามเรียกหัวหน้าเลยนะ" เขาสั่งห้ามแล้วยิ้มส่ายหัวเล็กน้อย
"ค่ะ พี่ไทม์ หัวหน้า ฮ่าๆๆ"
บทสนทนาดำเนินต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกับรถที่วิ่งไปบนถนนด้วยความนิ่มนวล
ด้วยความที่ไทม์รู้จักกับมิมิวมานานั้แ่เรียนมหาลัยก็เลยทำให้ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างเป็ธรรมชาติ ส่วนตัวของมิมิวมองไทม์เป็พี่ชายมาโดยตลอดถึงเขาจะออกตัวว่าอยากเป็มากกว่านั้น แต่มิมิวก็คิดแบบนั้นไม่ได้จริงๆ ไม่ใช่ว่าไทม์เป็คนไม่ดีอะไรหรอก แต่ตรงข้ามเลยเพราะเขาเป็ผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง ฐานะทางบ้านก็ดี ทำงานก็เก่งมากจนมีหลายบริษัทเสนอซื้อตัวเขา ที่ดูแบดบอยก็มีแค่ลุคภายนอกกับท่าทางกวนๆ เท่านั้น แต่นั่นก็เป็เพียงสไตล์ของเขา
ไม่นานก็ขับมาถึงทางเข้าบริษัท มิมิวมองร้านกาแฟของอชิก็นึกขึ้นได้
"พี่ไทม์คะ เดี๋ยวขอลงข้างหน้านี้นะคะ พอดีมิมิวอยากแวะซื้อกาแฟค่ะ" เธอชี้ไปที่ร้าน
"ได้ๆ ไปด้วยดิ เดี๋ยวจอดหน้าตึกนี่ก็ได้…จอดได้ปะ? มีเ้าถิ่นปะ?" ไทม์ถามแบบขำๆ เพราะเขาก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วถ้าเขาจะจอดซะอย่าง
"ฮ่าๆ ได้สิคะ เ้าถิ่นอะไรไม่มีหรอกค่ะ" มิมิวขำคำถามของไทม์
ฝั่งอชิที่ยืนประจำหลังเคาน์เตอร์กำลังยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้า ตาเขาก็เฝ้ามองแต่หน้าประตูร้าน
พนักงานในร้านต่างรู้ดีว่าเขากำลังรอใคร เพราะมีคนเดียวที่เ้านายเขาดูแลอย่างดี ทั้งรับออเดอร์เอง ชงเอง ราวกับว่าเขาสร้างร้านมาเพื่อเธอคนนั้น
'กริ๊ง!' เสียงกริ๊งประตูร้านดังขึ้น
อชิยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นหน้ามิมิวคนที่เขารออยู่ แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มลงเพราะชายคนที่เดินตามมิมิวมา
และทันทีที่ไทม์เห็นอชิเขาก็ใพูดเสียงดัง
"เฮ้ย! ไอ้หมอนี่!" ไทม์ชี้หน้าอชิ "มึงตามมิมิวมาถึงนี่เลยเหรอ?"
"กูอะต้องถามมึงเพราะนี่คือร้านกู…มึงอะมาได้ไง?" อชิตอบกลับสร้างความใให้กับคนตรงนั้นเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินอชิพูดแบบนี้เพราะเขาดูเป็คนสุภาพมาก
"เดี๋ยวก่อนๆ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ" มิมิวรีบห้ามก่อนที่ทั้งคู่จะบานปลาย
"วันนี้มิมิวติดรถมากับพี่ไทม์ค่ะ พอดีพี่เขาจะมาทำงานที่นี่เป็หัวหน้าฝ่ายสื่อการตลาดค่ะ" มิมิวอธิบาย
"อ๋อออออ" อชิลากเสียงยาวแล้วเลิกคิ้วมองไทม์
พนักงานในร้านต่างทำงานไปเหลือบมองไปเพราะไม่เคยเห็นเ้านายในร่างนี้มาก่อน
"แล้วก็ คุณอชิเป็เ้าของคาเฟ่นี้ค่ะพี่ไทม์" มิมิวหันไปอธิบายไทม์ที่ยังจ้องหน้าอชิอยู่
"อ๋อ! เป็เ้าของร้าน…ทำเลตรงนี้ไม่ใช่ถูกๆ เลย" ไทม์สำรวจมองรอบๆ ร้านก่อนจะพูดต่อ "แสดงว่ารวยนี่ เป็คนรวย รวยยย" ไทม์ยักคิ้วข้างนึงใส่อชิ
"เออ! รวย" อชิยิ้มแล้วยักคิ้วให้ไทม์เช่นกัน
"เอ่อ…ขอลาเต้เหมือนเดิมนะคะ" มิมิวยิ้มเจื่อนๆ "กาแฟไหมคะพี่ไทม์? อร่อยนะคะ" มิมิวถาม
"มันจะวางยาไหมล่ะ?"
"พี่ไทม์! นี่ไปโกรธอะไรกันมาเหรอคะ วันนั้นก็ดูปกติดีนี่" มิมิวทำเสียงดุทั้งคู่ที่เอาแต่พูดจาหาเื่กัน
"เฮ้อ!...มิมิวลาเต้เหมือนเดิมแล้ว..ไทม์ นายเอาอะไร?" อชิถอนหายใจแล้วยอมพูดดีด้วยเพราะเห็นแก่มิมิว
"เอสเปรสโซหวานๆ ฉันไม่กินขม" ไทม์ก็ยอมสงบศึกด้วย
"...." อชิพยักหน้ารับออเดอร์แล้วอมยิ้มขำ
'สภาพไม่น่ากินหวาน' เขาคิดในใจก่อนจะลงมือจัดการกับออเดอร์ที่ได้รับมาอย่างคล่องแคล่ว จนไทม์ที่มองอยู่แอบชื่นชมในใจว่าอชิตอนทำกาแฟนั่นดูเท่ห์มากๆ
ไม่นานกาแฟสองแก้วก็วางเสิร์ฟตรงหน้า
"เท่าไร?" ไทม์เอ่ยถามพลางเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง
"สองแก้วนี้เลี้ยง" อชิตอบ ใจจริงเขาอยากเลี้ยงแค่มิมิวคนเดียว
"เอ๊อ! ต้องงี้ดิวะ! ค่อยคุยกันได้หน่อยเพื่อนรัก" ไทม์ยิ้มให้เขากวนๆ
"ฮิๆ ขอบคุณนะคะ" มิมิวยิ้มกว้างเมื่อทั้งคู่เลิกตึงใส่กัน
"มิมิวครับ" อชิเรียกแล้วทำมือป้องปากเหมือนจะกระซิบ ทำให้มิมิวต้องเอียงหูไปหาเขา
"เลิกงานไปเดทกันนะ" เขาพูดเบาๆ แต่ทำให้มิมิวหน้าแดงเขิน
"เฮ้ย!ๆ อะไรๆ มากไปแล้วไอ้นี่หนิ" ไทม์เริ่มโวยวายขึ้นมา
"พี่ไทม์! ไปทำงานกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะสายั้แ่วันแรกไม่ดีนะคะ"
มิมิวจับแขนเขากึ่งดึงกึ่งลากออกไปจากร้านแต่ไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มให้อชิอีกครั้ง
มิมิวพาไทม์เดินไปห้องรับรองของแผนกการตลาด แต่ระหว่างทางกว่าจะเดินมาถึงก็มีพนักงานหลายคนแอบมองไทม์แล้วจับกลุ่มพูดคุยกัน
"ดูสิๆ หัวหน้าใหม่เหรอ เท่ห์มากกก!"
"มาพร้อมมิมิวด้วยนะ หรือว่าสนิทกัน?"
เสียงซุบซิบเริ่มดังั้แ่พวกเขาเดินผ่านโซนรีเซฟชั่น มิมิวเริ่มเกร็งรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็จุดสนใจโดยไม่ตั้งใจ
"พี่ไทม์...อย่าเดินใกล้ขนาดนี้สิคะ เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิด"
"เข้าใจผิดก็ช่างสิ ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา" เขาพูดพลางส่งยิ้มกวน ๆ ให้คนที่กำลังมองเขาอยู่ จนพนักงานรอบๆ ต่างหลบตาแทบไม่ทัน
มิมิวส่งไทม์ถึงหน้าห้องรับรองแล้วตัวเธอก็เดินกลับแผนกตัวเองไป
ทันทีที่ไทม์เปิดประตูห้องก็เจอกับฝ่ายบุคคลที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เธอเป็ผู้หญิงมีอายุ แต่งตัวค่อนข้างเนี้ยบ
"อ้าวคุณธันวา! กำลังรออยู่พอดีเลยค่ะ เดี๋ยวเชิญนั่งก่อนนะคะ" เธอลุกขึ้นยืนต้อนรับพร้อมผายมือให้ไทม์ไปนั่งที่โซฟาใหญ่ ส่วนตัวเธอก็นั่งโซฟาเล็กข้างๆ
"ครับ" ไทม์พยักหน้ายิ้มรับ
ก๊อก!ๆ เสียงเคาะประตูเป็การขออนุญาตก่อนที่เ้าตัวจะเปิดเข้ามา
"ขออนุญาตค่ะ"
เ้าของเสียงหวานเป็หญิงสาวที่หน้าตาจัดว่าสวยมากคนหนึ่ง ตัวสูงหุ่นดีตามบิวตี้สแตนดาร์ด เธอโดดเด่นจนไทม์เผลอมองสำรวจั้แ่หัวจรดเท้าแล้วยกยิ้มมุมปาก
"อ้าว! น้องฟ้ามาก็ดีเลยจะได้แนะนำตัว มานั่งนี่ๆ" เธอกวักมือให้สาวสวยคนนั้นนั่งโซฟาเล็กอีกข้างที่ถัดจากไทม์นั่ง
"พี่ชื่อพี่ตานะคะ เป็ตำแหน่งHR และนี่น้องฟ้าค่ะ จะมาเป็ผู้ช่วยของคุณธันวา"
"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะคะคุณธันวา" ฟ้ายิ้มให้เขาอย่างเป็มิตร
"เช่นกันครับ คุณฟ้า" ไทม์ยิ้มแล้วยื่นมือออกมา
ฟ้าเห็นดังนั้นจึงยื่นมือออกไปจับมือไทม์
เขายิ้มแล้วเขย่ามือเธอเบาๆ
800
