'น่าสนุกดีนิ' วิลเลียมคิดขึ้นก่อนจะกดรับภารกิจสร้างเกม วิลเลียมคิดว่าตนควรทำภารกิจทั่วไปเพื่อหาแต้มมาซื้อทักษะการสร้างเกมสัก 100 แต้ม
[1แต้ม = 1หน่วยทักษะ]
ภารกิจทั่วไปมีมากถึง 99+ ภารกิจ แต่แต้มของมันจะน้อยมากหากเทียบกับภารกิจหลัก ในตอนนี้วิลเลียมกำลังทะยอยเก็บแต้มจากภารกิจทั่วไปอย่างเช่น บริจาคเงินให้ผู้ยากไร้ ช่วยเหลือแมวจรจัด บริจาคเงินให้โรงเรียนตามชนบท ฯลฯ โดยที่วิลเลียมยังไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเลยแม้แต่ก้าวเดียวเพราะเขาบริจาคจากทางมือถือยังไงล่ะ
แน่นอนว่าเรื่องเงินเขาไม่มีปัญหาอะไรเพราะพ่อของเขาได้ให้ Black tamil card(แบล็คทามอลการ์ด หรืออีกนัยหนึ่งคือการ์ดดำทมิฬ) ไว้เมื่อขึ้นม.3 วิลเลียมได้ใช้เลขหลังบัตรเชื่อมต่อกับแอพโอนเงินในมือถือเพื่อความสดวกมากขึ้น
วิลเลียมใช้เวลาเกือบหนึ่งวันในการล่าเเต้มจากภารกิจทั่วไปในตอนนี้วิลเลียมมีแต้มถึง150 วิลเลียมได้เพิ่มทักษะการสร้างเกมส์ไป 100 แต้ม ส่วนอีก 50 แต้มเขาเอาไปซื้อสภาพร่างกายแทน
< ซื้อทักษะการสร้างเกมส์ 100 แต้ม >< ซื้อสภาพร่างกาย 50 แต้ม>
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก" วิลเลียมกัดฟันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ร่างกายของเขาเริ่มมีกล้ามเนื้อนูนขึ้นมา ความสูงของเขาดูเหมือนว่าจะเพิ่มขึ้นเกือบ 10 เซนติเมตร ยังดีที่ห้องวิลเลียมเก็บเสียงหากมีใครได้ยินคงจะสงสัยว่าวิลเลียมทำอะไรอยู่กันแน่
"แหะๆ....คุ้มกับที่ยอมเจ็บ" วิลเลียมยืนมองร่างกายที่มีกล้ามหน้าทองเรียงตัวกันอย่างสวยงามด้วยความภูมิใจ หน้าตาของเขาดูคมขึ้น ซึ่งมันทำให้เหมือนกับพ่อของเขาก็ไม่ผิดต่างกันเพียงสีผมและดวงตา
"เอาล่ะการสร้างเกมส์อยู่ในหัวของเราหมดแล้วงั้นก็ไปซื้อคอมดีกว่า" วิลเลียมนำเสื้อสูทสีดำขนาดใหญ่ที่มันพอดีตัวสำหรับเขาในตอนนี้เพราะมันคือของขวัญที่ย่าส่งมาให้จากอเมริกาในวันเกิดที่ผ่านมา แต่กลับส่งมาผิดไซส์จึงทำให้เขาใส่ไม่ได้ ซึ่งในตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาสามารถใส่มันได้แล้ว
"อะ...อ้าววิลลูกใส่ชุดสูทขนาดนี้จะออกไปไหนหรอจ๊ะ" เมื่อวิลเลียมเดินลงจากบันไดพบแม่ของตนกำลังนั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่
มะลิตกตะลึกเล็กน้อยที่ดูเหมือนว่าลูกชายของเธอดูเปลี่ยนไป รูปร่างหน้าตาของเขาดูคล้ายวิคเตอร์มากขึ้น หรือว่าเธอไม่เคยสังเกตพัฒนาการของลูกกันนะ
"ไปซื้อคอมพิวเตอร์ใหม่น่ะครับ แล้วก็พอดีชุดเก่ามันใส่ไม่ได้แล้วครับเลยต้องใส่ชุดที่คุณย่าส่งมาให้" วิลเลียมตอบตามความจริงเพราะไม่มีอะไรที่เขาต้องโกหก
"เดี๋ยวแม่ไปด้วย เดี๋ยวรอแม่เปลี่ยนชุดก่อนนะจ๊ะลูกรัก" มะลิพูดพรางวางเอกสารไว้บนโต๊ะ ส่วนวิลเลียมก็ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ
"เคนส์ เตรียมรถพาฉันกับวิลไปห้างที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้" มะลิหันไปกล่าวกับคนขับที่นั่งรออยู่
"ครับคุณหญิง" พูดเสร็จคนขับรถก็เดินออกไปในทันที ในเพียงเวลาไม่กี่นาทีรถสีดำคันหรูได้มาจอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ของวิลเลียม
"แม่มาแล้วจ้าวิล" คุณหญิงมะลิเดินลงมาจากบันไดด้วยชุดเดรสสีแดง ผมเปียที่ถูกรวบไว้ข้างหลังทำให้มีสเน่ห์อย่างบอกไม่ถูก มันก็สมเเล้วที่เธอเป็นถึงคุณหญิงของตระกูลเทรซ์
ออกมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถสีดำคันหรูได้มาจอดที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำของประเทศไทย 'OCEAN'
คุณหญิงมะลิและวิลเลียมก้าวลงมาจากรถ ทั้งสองได้เดินเข้าไปในห้างใหญ่ในทันที ขณะที่สองแม่ลูกกำลังเดินอยู่นั้นมีสายตาของคนจำนวนมากจ้องมองพวกเขาอยู่
"เฮ้ยยย!...ดาราเหรอว่ะนั่น" หญิงสาวคนหนึ่งจ้องไปที่ทั้งสองคนก่อนจะหันมาพูดกับเพื่อนไหนกลุ่ม
"ดูเสื้อของพวกเขาดิเราเทียบไม่ติด" หญิงสาวในกลุ่มอีกคนพูดชึ้น
"เอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายดิ รอไรว่ะ" หญิงสาวอีกคนพูดพรางหยิบมือถือรุ่นดังออกมาเซลฟีภาพของทั้งสองคน
"นั่นมันคุณมะลิ" ชายหนุ่มผู้มีแขวนกล้องไว้ที่คอพูดขึ้นพรางยกกล้องขึ้นมาถ่ายเซลฟีไว้
"ห๊ะ!? คุณมะลิที่ว่าหรือเจ้าของชาไข่มุกที่ดังๆแล้วอร่อยสุดๆนั่นน่ะเหรอ!" หญิงสาวอีกคนที่อยู่ใกล้ๆกันพูดขึ้น
"แล้วนั่นใครน่ะ หรือว่าสามี" เด็กสาวพูดขึ้นในขณะที่กำลังจ้องไปที่วิลเลียม
"จะบ้าหรอ! สามีอะไรเด็กขนาดนี้" เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆพูดขึ้น
"อาจเป็นลูกของเขาที่ยังไม่เคยเปิดเผยก็เป็นได้ รีบๆถ่ายเข้า!!" ชายผู้ที่ดีเหมือนเป็นนักข่าวกล้าวพรางสั่งลูกน้องอีกสองคนให้ถ่ายพวกเขาไปเพราะพวกเขากำลังจะได้สกุ๊ปข่าวหน้าหนึ่งโดยบังเอิญ
แน่นอนว่าพ่อแม่ของวิลเลียมไม่ได้เปิดเผยว่าพวกเขามีลูกเนื่องด้วยเหตุผลบางอย่าง ขนาดในโรงเรียนพวกเขายังเปลี่ยนนามสกุลของวิลเลียมเพื่อไม่ให้สาวถึงตัวได้อีก เพราะอะไรนั่นวิลเลียมก็ไม่สามารถรู้ได้ คงมีแต่ต้องรอเวลาที่ครอบครัวพร้อมที่จะบอกเท่านั้น วิลเลียมรู้สึกแปลกใจไม่น้อยว่าทำไมแม่ของเขาจึงชวนมาห้างทั้งๆที่ไม่เคยชวนแท้ๆหรือไม่ก็ปิดหน้าปิดตาพามาห้างในตอนยังเด็ก
"วิลมาทางนี้จ๊ะ" มะลิรีบจูงมือของวิลเลียมออกจากผู้คนเพื่อไปยังร้านเสื้อผ้าหรูแห่งหนึ่ง
"ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะ"*all
พนักงานขายหญิงในชุดสูทหรูหราต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บริเวณหน้าร้านเสื้อผ้าแบรนหรู
"เอาชุดนี้...ชุดนี้...ชุดนี้...ชุดนี้ด้วย...แล้วก็ชุดนี้...ชุดนี้!...เหมาะมากจ๊ะลูกแม่><" มะลิเลือกเสื้อผ้าให้วิลเลียมอย่างสนุกสนาน โดยไม่เหลียวตามองป้ายราคาว่าของทั้งหมดมันรวมเเล้วเกือบล้าน-.- แต่ก็นะแค่ไม่กี่แสนมันก็ไม่ส่งผลอะไรต่อชีวิตของครอบครัววิลเลียมแม้แต่น้อย(เศษของเศษเงิน:ไรท์ 0-0)
"เอ่อ..แม่ครับพอแล้ว" วิลเลียมเมื่อเห็นมะลิเลือกเสื้อผ้าให้เขาเกือบยี่สิบตัวซึ่งแต่ละตัวมันราคามากกว่าครึ่งแสน เขาก็คิดว่ามันคงจะพอแล้ว ซึ่งมะลิก็ยังพยายามจะเลือกเสื้อผ้าต่อแต่วิลเลียมห้ามไว้ก่อนเพราะมันดูเยอะเกินไป แล้วเขาก็ดูเหนื่อยๆจากการเป็นโมเดลลองเสื้อของมะลิอีกด้วย
เมื่อได้ยินที่วิลเลียมพูดมะลิเลยคิดว่าคงน่าจะพอแล้วสำหรับเสื้อผ้า จึงทำการจ่ายเงินและเดินออกจากร้านไป โดยที่ใช้บริการของทางร้านส่งสินค้าให้ถึงที่บ้านโดยไม่ต้องถือ
ทั้งสองคนได้เดินตรงมาที่ร้านคอมพิวเตอร์ชั้นนำของประเทศ โดยที่พวกเขาไม่รู้ว่ากำลังมีคนแบบจ้องมองอย่างลับๆ
วิลเลียมใช้เวลาไม่นานในการเลือกซื้อคอมพิวเตอร์ เขาซื้อเป็นรุ่น TP-X12 ซึ่งเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดที่พึ่งเข้าไทยเมื่อวันก่อน รวมราคาที่ลงโปรแกรมอะไรเสร็จสรรพแล้วอยู่ที่ 600,000 บาทและจะผลิตเพียง 1,000 เครื่องต่อประเทศเท่านั้น
เมื่อสองแม่ลูกซื้อของเรียบร้อยทั้งหมดแล้วจึงเรียกคนขับรถมารับ ...[อีกด้านหนึ่ง]ณ ชั้นบนสุดของคอนโดหรูในกรุงเทพฯ
"หึๆ...นี่สินะความลับของแก...วิคเตอร์" ชายปริศนา มีหน้าตาหล่อเหลาแบบชาวต่างชาติดวงตาสีฟ้ากำลังจ้องมองไปยังรูปภาพของวิลเลียม พร้อมยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขาในตอนนี้เปี่ยมไปด้วยเปลวไฟแห่งความเคียดแค้น......
ชายคนนี้จะมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวของวิลเลียมอย่างไรโปรดติดตามชมตอนต่อไป...
รูปชายปริศนา (ขออนุญาตเจ้าของภาพด้วยนะคะ????)_______________ฝากติชมด้วยนะคะเราเป็นนักเขียนมือใหม่อาจผิดพลาดบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ????????One comment = Encouragement infinite❣[ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะฮัป]
832
