พบหน้า
รถยนต์คันหรูสองคันวิ่งเข้าจอดที่หน้าบ้านพิพิธพงษ์ คุณปู่บดินทร์พร้อมครอบครัวเปิดประตูลงจากรถ ครอบครัวพิพิธพงษ์เดินออกมาต้อนรับพร้อมกัน
“สวัสดีครับ คุณปู่” ภูผาและภาคิน ไหว้ คุณปู่ พร้อมกัน
“ไหว้พระเถอะลูก”
“สวัสดีครับคุณอา”
“ไม่ได้เจอกันนานอาจำแทบไม่ได้เลยนะ ตาภู ตาภีม”
“เชิญ เชิญ เชิญ มาลูกมาเข้าบ้านกัน” คุณปู่สุรศักดิ์เอ่ยชวน
ทั้งหมดเดินตามคุณปู่เข้าบ้าน คุณปู่สุรศักดิ์นำทางไปยังห้องอาหาร มีอาหารมากมายวางเรียงบนโต๊ะ
“นั่งตามสบายเลยลูก ไม่ต้องเกรงใจเราครอบครัวเดียวกัน” คุณปู่สุรศักดิ์เอ่ย
“แล้วหนูพู่กันไปไหนล่ะคะ” คุณหญิงภาวิณี แม่ของภาคินเอ่ยถามถึงว่าที่ลูกสะไภ้
“คุณหนูช่วยป้าทำกับข้าวจนเสร็จจึงขอตัวขึ้นไปอาบน้ำค่ะ อีกเดี๋ยวก็ลงมา” ป้าเจียมเอ่ยตอบคุณหญิงภา
“อ้าวนั่นไงมาพอดีเลย” ทุกคนหันไปตามทางที่คุณปู่บอก
พู่กันแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีขาวเรียบร้อย ดวงตากลมโต ผมเป็ลอนสวย ดูแล้วน่ารัก สะกดทุกสายตา ทุกคนต่างมองมาที่เธอ โดยเฉพาะภาคินเขาจ้องมองเธอไม่ละสายตา จนพี่ชายต้องสะกิดน้องชาย
“เป็ยังไงละ ว่าที่ภรรยาสวยจนไม่กระพริบสายตาเลยนะหมอภีม” พี่ชายแอบกระซิบที่ข้างหูน้อง แล้วยักคิ้วให้ ภาคินส่งสายตาดุใส่พี่ชายที่ทำเป็รู้ดี
“มาลูกมา” ปู่สุรศักดิ์กวักมือเรียกพู่กันให้เข้ามาใกล้ใกล้
“สวัสดีค่ะ คุณปู่ สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า สวัสดีค่ะพี่ภูผา สวัสดีค่ะพี่ภาคิน ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ” พู่กันทำความเคารพผู้ใหญ่ พร้อมเอ่ยคำขอโทษที่ลงมาช้า
“ไม่นานเลยลูกพวกเราก็เพิ่งมาถึง” คุณหญิงภาวิณีเอ่ย
คุณหญิงภาวิณีลุกขึ้น แล้วเดินไปหาพู่กัน เธอรู้สึกพอใจกับว่าที่ลูกสะใภ้เป็อย่างมาก หน้าตาสะสวย ผิวพรรณผ่องใส กิริยามารยาทเรียบร้อย
“สวยขึ้นจนป้าจำแทบไม่ได้เลยนะลูก” คุณหญิงภาวิณีเอ่ยชม
“มาลูกมานั่งข้างๆ พี่ภีม” คุณหญิงจับมือพู่กันมานั่งข้างๆ ลูกชายพร้อมกับตบบ่าลูกชายเบาเบา
“มาทานข้าวกันเถอะ กินไปคุยไป” คุณปู่สุรศักดิ์เอ่ยชวนทุกคนเริ่มรับประทานอาหารเย็น
“ที่บริษัทเป็ยังไงบ้างลูก” ปู่บดินทร์เอ่ยถามณัฐนธี
“ตอนนี้ มีแผนขยายตลาดโซนยุโรปครับ”
“ก็ดีนะ ใช้ได้เลยลูก” ปู่บดินทร์ชม
“พอดีที่ยายพู่ยอมกลับมาครับ คนนี้เขาเก่ง งานออกแบบของเขาเป็ที่สนใจเป็อย่างมากเลยนะครับ ถึงเขาจะอยู่ที่นู้นแต่เขาส่งแบบงานมาตลอด ลูกค้าให้การตอบรับดีมากเลยละครับ ดีที่คุณปู่ช่วยดึงตัวกลับมาสักที ผมจึงมีโอกาสวางแผนขยายสาขาฝั่งยุโรปต่อครับ”
“อืม ดีดี ดีมากลูก”
“ตาภูม ตาภีมเป็ยังไงละงานยุ่งไหม?” ปู่สุรศักดิ์เอ่ยถามสองหนุ่ม
“คุณหมอเขายุ่งกว่าผมอีกครับคุณปู่ รายนี้กว่าจะเจอตัวได้ยากเสียยิ่งกว่าอะไร” ภูผาตอบแทนน้องชาย
“จริงหรอลูก” ปู่สุรศักดิ์มีสีหน้าเป็กังวล
“เอ่อ ก็มีวันที่ยุ่งบ้างครับ แต่ก็ไม่ทุกวัน” ภาคินเอ่ยตอบบ้าง
“เื่กำหนดการเป็ยังไงบ้างลูก” คุณปู่บดินทร์เอ่ยถามคุณหญิงภาวิณี
“เป็เดือนหน้าค่ะคุณพ่อ”
“เดือนหน้า” พู่กันอุทานเบาๆ แต่คนนั่งข้างๆ ก็ยังได้ยินอยู่ดี สายตาคมเข้มหันหน้ามามองเธอ ทำให้พู่กันต้องหลบสายตาของเขา
“อืม เดือนหน้าก็ดีนะ เร็วดี จริงๆ แล้วปู่ก็อยากให้จัดตั้งนานแล้ว แต่ติดที่หลานสาวปู่ไม่ยอมกลับมาสักที”
“แล้วลูกทั้งสองติดอะไรไหม” คุณหญิงภาวิณีเอ่ยถาม ภาคินและพู่กัน ภาคินหันมามองที่พู่กัน เป็จังหวะที่พู่กันหันมาหาเขาพอดี
“ผมไม่ติดอะไรครับ” เป็ภาคินที่ตอบก่อน ทำเอาพี่ชายถึงกับอมยิ้มในคำตอบของน้องชาย
“แล้วหนูละลูกพู่กัน หนูว่ายังไง ติดอะไรไหม” คุณหญิงภาวิณีถามพู่กันอย่างอ่อนโยน
“เอ่อ หนู” ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอรวมถึงสายตาคู่นั้น แย่แล้วแย่แล้ว
“เอ่อ พู่ แล้วแต่คุณป้าค่ะ”
“ดีมากลูก งั้นก็ตกลงตามนี้” เธอควรจะดีใจใช่ไหม พู่กันถามตัวเองในใจ
“เื่การเตรียมงานละลูก” เป็คุณปู่สุรศักดิ์ที่ถามขึ้น
“คุณพ่อไม่ต้องกังวลนะคะ ทางเราจัดเตรียมทุกอย่างเอาไว้แล้วค่ะ ไม่ว่าจะเป็เื่สถานที่ รูปแบบการจัดงานทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะ เหลือแค่ชุดที่ต้องให้เด็กๆ เขาเลือกเอง”
“แม่เลือกห้องเสื้อแบรนด์ดังๆ ไว้หลายแบรนด์เลยเดี๋ยวพวกเขาจะเข้ามาพบลูกทั้งสองนะ ลูกนัดเวลาพวกเขาได้เลย” ทั้งภาคินและพู่กันพยักหน้ารับรู้
“ส่วนเื่สถานที่ รูปแบบงานหากลูกทั้งสองติดตรงไหน หรือ้าเพิ่มอะไรเป็พิเศษก็แจ้งกับทีมจัดได้เลย” คุณหญิงกล่าว
“เอ่อ หนูยังไงก็ได้ค่ะ คุณป้า”
“ส่วนเื่ชุด ถ้าพี่ภีมสะดวกวันไหนแจ้งพู่ได้เลยค่ะ พู่ไม่ได้ติดอะไร” ภาคินมองหน้าเธอแล้วพยักหน้า
“เื่วันพี่ขอเช็คตารางงานที่โรงพยาบาลก่อนเดี๋ยวพี่บอกเราอีกทีนะ”
“ค่ะ” พู่กันพยักหน้าให้ภาคิน
คุณปู่ชวนเด็กๆ คุยเื่นั้นเื่นี้ไปเรื่อยๆ แต่เป็ที่รู้กันว่า การมาพบปะกันในครั้งนี้เป็การแจ้งข่าวและกำหนดการแต่งงานของเธอและภาคิน
หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเสร็จ ก็มานั่งเล่นกันที่ห้องรับรอง คุณหญิงภาวิณีก็ถือโอกาสแจ้งกำหนดการ สถานที่ และรูปแบบงานคร่าวๆ แก่ทุกคนให้รับทราบอีกครั้ง
“ขอบใจนะลูกที่ดูแลเื่งานแทนปู่เป็อย่างดี” คุณปู่สุรศักดิ์เอ่ยกับคุณหญิงภาวิณี
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า” ปู่บดินทร์เอ่ย
“ภาไม่ลำบากเลยค่ะคุณพ่อ ภากับพิมพ์ก็เป็เพื่อนรักกันยายหนูพู่กันก็ลูกสาวพานะคะ เราเป็ครอบครัวเดียวกันค่ะ” คุณหญิงภาวิณีเอ่ยถึงเพื่อนรักอย่างพิมพ์พิมลแม่ของพู่กันที่จากไปั้แ่พู่กันยังเด็ก
พู่กันก้มหน้าแล้วบีบที่มือตัวเองแน่นเมื่อคุณหญิงภาวิณีเอ่ยถึงแม่ของเธอ มันทำให้เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงแม่ ภาคินหันมามองพู่กันที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาก็พอจะรับรู้ได้ว่าเธอรู้สึกยังไง เขาวางมือใหญ่ หนา นุ่ม ที่มือเล็กของเธอ เป็การปลอบโยน พู่กันเงยหน้าขึ้นมองเ้าของมือนั้น เขาส่งสายตาห่วงใยมาให้เธอพร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่น เธอตอบกลับเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ
“ขอบคุณค่ะ” เธอขอบคุณเขาอย่างแ่เบาแบบที่ได้ยินกันแค่สองคน
หลังจากที่ครอบครัวคุณปู่บดินทร์กลับ ทุกคนในบ้านก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน พู่กันส่งคุณลุงกับคุณป้าขึ้นรถ เธอโผเข้าไปกอดท่านทั้งสองแน่น
“เป็อะไรไปลูก” คุณหญิงประภัสสร แม่ของณัฐนธีเอ่ยถามหลานสาว
“เปล่าค่ะ พู่แค่รู้สึกว่าตัวเองโชคดี ที่มีคุณลุงคุณป้า และพี่ณัฐ คอยอยู่เคียงข้างตลอดเวลา ขอบคุณนะคะ” พู่กันกอดแน่นกว่าเดิม
“พูดอะไรแบบนั้นลูก เราครอบครัวเดียวกัน” คุณณัฐพล พ่อของณัฐนธีเอ่ยกับหลานสาวเพียงคนเดียว พร้อมกับลูบผมนุ่มอย่างอ่อนโยน
“คิดอะไรของเธอ ยายตัวแสบ เธอคือน้องสาวของพี่นะ รีบขึ้นบ้านไปพักผ่อนเถอะ”
“ค่ะ” พู่กันยืนโบกมือให้คุณลุงคุณป้า จนรถหรูวิ่งออกจากบ้านไป เธอรู้สึกตื้นตันใจมากเพราะหลังจากที่พ่อแม่เธอจากไปทุกคนในบ้านก็ดีกับเธอมากๆ ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความรักความอบอุ่นของครอบครัวไม่เคยขาด เธอรู้สึกโชคดีมากจริงๆ
พู่กันเดินขึ้นบันไดกลับขึ้นไปยังห้องของตัวเอง เธอเอนหลังลงบนที่นอนนุ่มนึกถึงตอนอาหารมื้อค่ำที่ผ่านมา เธอพลิกตัวไปหยิบรูปที่วางอยู่หัวเตียงมาดู เป็รูปถ่ายพร้อมครอบครัวที่มีคุณหญิงพิมพ์พิมลคุณสุทธิพงษ์พ่อและแม่ของเธอกำลังโอบกอดเธอเอาไว้
“พ่อคะ แม่คะ เป็กำลังใจให้พู่ด้วยนะคะ” เธอกอดกรอบรูปพ่อกับแม่แนบไว้ที่อกแน่น
…..
ด้านภูผาและภาคินที่กำลังนั่งอยู่บนรถตู้ระหว่างทางกลับ หลังจากออกจากบ้านคุณปู่สุรศักดิ์มาได้ไม่นาน พี่ชายที่นั่งอยู่ข้างน้องหันมาชวนคุย
“ไง กำลังคิดอะไรอยู่” ภูผาเอ่ยถามน้องที่เหมือนกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง
“เปล่าสักหน่อย” เชื่อก็บ้าแล้ว พี่ชายแอบขำ จนน้องชายหันมาทำหน้าดุ มีอะไรให้น่าขำ
“ก็ขำคนปากไม่ตรงกับใจไง ปากบอกไม่คิด แต่ใจคิด”
“นายไม่ชอบว่าที่เ้าสาวหรือไง สวยใช้ได้เลยน่า” ภาคินไม่ได้ตอบคำถามที่พี่ชายถามเขา เอาแต่นั่งเงียบตลอดทาง
ความจริงเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรเื่แต่งงาน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็คลองตัวเป็โสดมาตลอด เขาไม่เคยให้ความหวังกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย เพราะเขารู้ดีว่าเขามีพันธสัญญาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เขาพยายามไม่เปิดใจให้ใคร เพราะเขาเป็ความหวังของคุณปู่ และเป็เขาเท่านั้นที่ต้องดูแลเธอ แต่ว่าเหมือนว่าเธอจะไม่ได้อยากแต่งงานกับเขา เธอดูใ ดูประหม่า หรือว่าจะจริง ที่เธอไม่ยอมกลับมาเพราะเธอไม่ได้อยากแต่งงานกับเขาจริงๆ ภาคินเอาแต่คิดเื่นี้วนไปวนมาจนรถวิ่งเข้าจอดที่บ้าน
“ถึงแล้ว” พี่ชายสะกิดที่แขนน้องเบาๆ ภาคินเหมือนคนที่พึ่งออกจากภวังค์ เมื่อโดนสะกิดแล้วจึงหันมามองพี่ชาย
“ถึงแล้ว” ภูผาบอกน้องที่ยังไม่ยอมลุกสักที
“อืม” ภาคินลงจากรถแล้วตรงเข้าบ้านไปทันที ภูผาที่ตามลงมา ยืนมองแผ่นหลังของน้องชายที่กำลังเดินเข้าบ้านด้วยความแปลกใจ
“เฮ้อ คิดหนักละสิไอ้น้องชาย” ภูผาพูดกับตัวเองแล้วเดินเข้าบ้านไปเช่นกัน
3K
