“ขอบคุณนะคะ สำหรับวันนี้”
“ผมตั้งใจทำให้คุณ แค่คุณคนเดียว”
ทั้งสองหลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จ เสือร้ายก็พาแป้งจิรวดีออกมาดื่มด่ำกับบรรยากาศของแม่น้ำเทมส์ที่สะพานทาวเวอร์บริดจ์ พวกเขาเดินจูงแขนกันและกันข้ามสพาน โดยมีการ์ดทั้งไทยและการ์ดฝรั่งลูกน้องของเสือเดินตามทั้งสองมาประมาน 5-6นาย แต่การ์ดก็รู้หน้าที่เมื่อเห็นนายสวีทกับสาวก็เดินตามอยู่ห่างๆแต่ก็ไม่ได้ห่างจนพ้นรัสมีสายตา คอยเดินอารักขารอบๆเพื่อความปลอดภัย
“ฉันชอบที่นี่ค่ะ ถึงจะหนาว แต่ก็ไม่หนาวมาก…….. ฉันว่า..ฉันคงหลงในมนต์สกดของแม่น้ำเทมส์แล้วค่ะ”
“ผมดีใจที่คุณชอบ เพราะผมก็ชอบเหมือนกัน ตอนที่ป๊าถามผมกับพี่ว่าผมจะไปเรียนที่ไหน คำตอบแรกที่ผมตอบไปก็คือที่นี่”
“คุณอยากไปที่ไหนอีกมั้ย”
“ฉันอยากไปขึ้นลอนดอนอายค่ะ แต่ฉันได้ข่าวมาว่าคนที่จะขึ้นต้องจองตั๋ว และคิวแต่ละคิวยาวเป็หางว่าว”
“งั้นไปครับ ผมจะพาไปขึ้น”
“บ้าค่ะ เราไม่ได้จองตั๋วนะคะ”
เสือไม่ฟัง เดินจูงมือหญิงสาวกลับมาขึ้นรถ แล้วสั่งให้ลูกน้องขับไปที่ลอนดอนอาย และโทรไปหาใครก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าปลายสายต้องเป็คนประเทศนี้แน่ๆเพราะพูดภาษาอังกฤษ ทุกอย่างเหมือนจะไปด้วยดีถ้าไม่มีม๊าของเสือโทรมาโวยวายว่าลูกชายหาย จนเสือต้องอธิบายและบอกไปว่ามาขอสาวไปเป็ลูกสใภ้ให้ม๊า ม๊าก็โวยวายใหญ่ว่าไปขอภรรยาแล้วทำไมไม่ให้ม๊ากับป๊าไปคุยให้ ข้ามหน้าข้ามตาป๊าม๊าทำไม และไม่ให้เกียรติ์พ่อแม่ฝั่งหญิงเลย เดือดร้อนเสือต้องอธิบายยาวอีกรอบ ว่าขอเป็แฟนศึกษาดูใจก่อน พร้อมแล้วจะให้ป๊าม๊าไปขอให้ คุณนายเ้าสัวถึงวางไปท่ามกลางเสียงถอนหายใจของทั้งสองคน
เมื่อมาถึงลอนดอนอาย เสือก็ลงรถไปพร้อมกับแป้งที่ลงรถเดินออกมาหาเสือที่รออยู่พร้อมกับยื่นมือไปให้จับ ทั้งสองเดินเข้าไปพร้อมกับสายตาทุกคนที่อยู่ระแวกนั้นมองมา บางคนมองด้วย อคติที่มาขึ้นลอนดอนอายแต่แต่งชุดเวอร์วัง บางคนมองอย่างอิจฉาเมื่อรู้ว่าชุดที่อยู่บนตัวหญิงสาวเอเชียคนนั้นราคาเท่าไหร่ บางคนหมั่นใส้ในความที่เสือแสดงความเป็สุภาพบุรุษกับสาวมากเกินไป แต่สายตาทั้งหลายกับเสียงซุปซิบที่ได้ยินนั้นก็ไม่ทำให้แป้งและเสือรู้สึกอะไร พวกเขามีคติหนึ่งที่เหมือนกันคือ อย่าให้ค่ากับใครถ้าไม่ใช่คนที่เรารักและหวังดีกับเรา
“สวยมากเลยค่ะ”
“ผมดีใจที่คุณชอบ”
แป้งที่หันมองบรรยากาศค่ำคืนอยู่ข้างนอก ต้องหันกลับมามองเมื่อเสือเอามือมากุมมือเธอไว้ และสิ่งที่เห็น คือแหวนเพชรเม็ดเล็กๆที่อยู่ตรงหน้า ระหว่างเราที่นั่งหันหน้าเข้าหากันในลอนดอนอาย
“เป็แฟนกับผมนะครับแป้ง”
แป้งที่ตอนแรกแปลกใจ ก็พยักหน้าและยิ้มด้วยความยินดี
“ผมสวมนิ้วนางข้างขวาไว้ก่อนนะ แต่เมื่อไหร่จะย้ายมาใส่ข้างซ้ายให้”
“ขอบคุณค่ะ”
“ถึงจะไม่ได้คุกเข่าอย่างใครเข่าเพราะสถานที่ไม่อำนวย แต่ผมขอสัญญาด้วยเกียรติ์ของลูกผู้ชาย ว่าผมจะรักและซื่อสัตว์กับคุณคนเดียว ถ้าผมผิดสัญญาขอให้ผม….”
“อย่าค่ะ”
แป้งจิรวดีเอามือมาปิดปากเสือไว้เมื่อถึงตอนที่เสือสาบาน มันทำให้เสือหลงรักแป้งเข้าไปอีกเธอเลือกที่จะไม่ให้เขาสาบานทั้งๆที่เป็คำที่ผู้หญิงในโลกอยากได้ยินจากปากแฟนด้วยความเต็มใจ แต่เธอไม่ เธอเลือกที่จะไม่ให้พูดเพื่อเสือร้าย เพราะถ้าสักวันเสือทำไม่ได้ คำพูดนั้นก็จะไม่มาทำร้ายให้เสือเจ็บตัว
“ถ่ายรูปกันครับ”
แป้งขยับหน้าเข้ามาใกล้เสือให้มากขึ้น ทั้งสองยิ้มใส่กล้องอย่างมีความสุข
“ฉันขอถามได้มั้ย คุณทำไมถึงเลือกคนอย่างเป็แฟน”
“อืม…..ผมเคยเห็นคุณผ่านๆจากในทีวีที่ม๊าดูนะ แต่ก็ไม่คิดอะไร ผมมาสดุดกับคุณคือครั้งแรกที่เราเจอกัน ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมเข้าไปขอเบอร์คุณแต่คุณไม่ให้ ซ้ำยังพูดโน้มน้าวให้ผมซื้อรถคันนั้นที่คุณเชียร์จนได้ คุณรู้มั้ยวันนั้นผมตั้งใจจะไปเอาอีกรุ่นนะแต่เจอคุณสะก่อน”
“อ่าว หรอคะ ก็วันนั้นคุณบอกคุณสนใจรุ่นที่ฉันเชียร์นิ”
“ครับ ที่ผมบอกสนใจคือข้ออ้างของผมเพื่อให้ได้คุยกับคุณ”
“เจอกันครั้งแรกคุณก็ชอบฉันเลยหรอ”
“ป่าวผมสดุดคุณเพราะคุณสวยดี แต่ที่เริ่มรู้สึกดีคือตอนที่ผมมีอะไรกับคุณ คืนนั้นผมภูมิใจมากที่ได้เปิดความบริสุทธิ์ของคุณ”
“บ้า..”
“แล้วผมก็มารู้ว่าผมขาดคุณไม่ได้ก็ตอนที่เห็นผู้ชายฝรั่งอยู่ในรูปคุณกับพี่อรนั่นแหละ”
“ดีจัง งั้นฉันคงต้องถ่ายรูปกับคนหล่อๆเยอะๆแล้วละคะ คุณจะได้ยิ่งขาดฉันไม่ได้”
“คุณคงไม่อยากเห็นซาตานในร่างผมหรอกใช่มั้ย”
ทั้งสองคุยกันจนกระทั้งกระเช้ามาจอดอยู่ที่ชั้นล่าง เพื่อให้คนในกระเช้าลง แต่เสือร้ายกลับไม่ลงนั่งนิ่งๆจนแป้งบอกให้ลง
“ถ้าอยากให้ผมลง ผมขออะไรสักอย่างได้มั้ย”
“อะไรคะ เร็วสิคนอื่นรอลงอยู่นะ”
“ผมขอให้คุณเรียกผมว่าเฮีย และแทนตัวเองว่าแป้ง ไม่เอาคุณๆๆแล้วผมอยากเอาแต่แป้ง”
“บ้า พูดกำกวม โอเคคะ ฉันจะเรียกว่าเฮีย และแทนตัวเองว่าแป้ง”
“ไหนเรียกสิ”
“ไปเรียกข้างล่างได้มั้ย ก่อนที่คนอื่นจะะโด่า”
“ไม่เอา อยากฟังตอนนี้”
“ค่ะ!!เฮีย เฮียขาลงได้รึยังคะ แป้งอยากกลับแล้วค่ะ”
“ครับ ลงแล้วครับที่รัก”
เสือยอมลงจากกระเช้าแต่โดยดี ไม่มีข้อแม้อะไรอีก ความดื้อของเสือทำเอาแป้งและลูกน้องถอนหายใจไปตามๆกัน
“แป้งอยากไปไหนอีกมั้ยครับ”
“ไม่ค่ะ แป้งอยากกลับแล้ว”
“งั้นก็กลับกันครับ”
“ค่ะ”
เสือจูงมือแป้งไปขึ้นรถ และก่อนที่จะขึ้นรถก็มีนักข่าวของสำนักอะไรไม่รู้ในอังกฤษมาขอถ่ายรูป เสือก็ให้ถ่ายพร้อมทั้งท่าที่ถ่ายคือท่าโอบเอวแป้งอย่างหวงแหน และเมื่อคนที่ขอถ่ายได้รูปแล้วเสือก็ขอตัวโดยเขาเป็คนเปิดประตูรถให้กับแป้งจิรวดีเอง
“วันนี้ HAPPY มั้ยครับ”
“ค่ะ HAPPY มาก”
ทั้วสองกุมมือกันไว้ มองตากันหยดย้อย ใช้่เงลาที่ดีที่สุดนี้ให้คุ้มค่า พรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปประเทศไทย จำเป็ต้องห่างกันเพราะหน้าที่การงาน เสือยังมีกิจการคนงานอีกมากมายที่ต้องดูแล แป้งก็เล่นละคร ถ่ายโฆษณา ไปงานอีเว้นท์ต่างๆที่ได้รับเชิญ และได้รับมอบหมาย คงต้องห่างกันพักใหญ่ คิดแล้วใจหายทั้งคู่
3K
