ซินหยานเปล่งเสียงออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวเขา้าจะเห็นหน้าของเ้าสารเลวที่ส่งเข้ามาอยู่ในสภาพนี้เป็ที่สุด โชคดีที่ไหนบริเวณนี้ไม่ใครอยู่มิเช่นนั้นพวกเขาอาจจะคิดว่าซินหยานกำลังเป็บ้าอย่างแน่นอน ที่ตระโกนโวยวายไปทั่วแบบนี้
[อาวุธสังหารเทพลำดับที่ 0 ภูมิปัญญาของฟงเหวิน มีหน้าที่จัดเก็บความรู้ทั่วทั้งพหุจักรวาลและทำตามเจตนารมณ์ของผู้]
เพียงแต่เมื่อซินหยานได้ยินการแนะนำตัวของเสียงปริศนามันทำให้เขารู้สึกหายใจติดขัดเป็อย่างยิ่งมันเป็ระยะเวลาที่ยาวนานเป็อย่างมาก ที่เขาได้ยินชื่อนี้ครั้งสุดท้ายที่เขาจำได้ก็ต้องย้อนกลับไปก่อนชีวิตที่แล้วของเขาเสียอีก อาวุธสังหารเทพยุทโธปกรณ์เพียงหนึ่งเดียวที่สามารถทำให้เหล่าเทพเซียนทุกหมู่เหล่าหวาดกลัวยามเมื่อได้ยินชื่อ
พวกมันถูกสร้างขึ้นโดยเทพแห่งการสรรค์สร้างผู้ยิ่งใหญ่มีจำนวนทั้งหมด 24 ชิ้นทั่วทั้งพหุจักรวาล ว่ากันว่าเหตุผลที่สร้างอาวุธเหล่านี้ขึ้นมาก็เพื่อกำจัดศัตรูของเทพเซียน แต่ว่าด้วยพลานุภาพอันยิ่งใหญ่ของมันทำให้เกิดเป็าภายในเพื่อแย่งชิงอาวุธสังหารเทพ เทพแห่งการสร้างสรรค์ที่ไม่อาจทนต่อความโลภมากของเหล่าเทพเซียนได้อีกต่อไป
จึงได้ทำการกระจายอาวุธสังหารเทพไปทั่วทั้งพหุจักรวาลเพื่อไม่ให้พวกมันนั้นได้กลับมาอยู่ในสถานที่เดียวกันอีก ตลอดทั้งสองชีวิตที่ผ่านมาของซินหยานเคยมีโอกาสได้พบพวกมันเพียงแค่ 2 ชิ้นเท่านั้น นั้นก็คือกระบี่ทรงธรรมอาวุธคู่กายสมัยเป็เทพาและหม้อปรุงยาแห่งความว่างเปล่าตอนที่เขาเป็เทพโอสถ ด้วยสองสิ่งที่กล่าวมันคือต้นตอแห่งความหายนะของซินหยานเลยก็ว่าได้ เหตุผลที่เหล่าเทพเซียนในทวีปหวงหลงตามล่าเขาก็เพราะอาวุธสังหารเทพเช่นกัน
“แล้วทำไมเ้าถึงสื่อสารกับข้าได้? ปกติแล้วอาวุธสังหารเทพไม่ได้มีความสามารถเช่นนี้ไม่ใช่หรือ…”
ซินหยานกล่าวถามขึ้นมาอย่างสงสัย จริงอยู่ที่ว่าอาวุธสังหารเทพมีเจตจำนงเป็ของตัวเองพวกมันจะเลือกผู้ของมันด้วยตัวเอง แต่ซินหยานไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าพวกมันจะสามารถสื่อสารกับผู้ได้
[ผู้ใช้ยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลในส่วนนี้ โปรดทำภารกิจพิเศษเพื่อเข้าถึงข้อมูล!]
น่าเสียดายที่ซินหยานไม่สามารถที่จะรับรู้ข้อมูลในส่วนนี้ได้ เขายังมีคำถามอีกมากมายที่้าจะรู้เพียงแต่ว่าถ้าถามออกไปในตอนนี้ก็คงจะได้รับคำตอบเหมือนเดิมเพราะฉะนั้น เขาจึงไม่อยากจะเสียเวลากับมันในตอนนี้ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาจะต้องทำหลังจากนี้อีก
คิดได้ดังนั้นซินหยานจึงได้ทำการเดินไปยังประตูทางออกและมุ่งหน้าสู่สถาบันอี๋นั่วอย่างรวดเร็ว นับว่าเป็เื่ที่ดีที่ตระกูลถังมีรถม้ารับส่งผู้คนในตระกูลตลอดเวลา ทำให้ซินหยานไม่ต้องออกแรงเดินด้วยเท้านับหลายสิบ 10 กิโลเมตร
สถาบันอี๋นั่ว
สถาบันศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองหลวงของทวีปัฟ้า มีพื้นที่มากถึง 1 ใน 4 ของเมืองหลวงว่ากันว่าผู้ฝึกยุทธ์ที่มีชื่อเสียงหรือแม้แต่คนจากตระกูลองค์รักษ์ล้วนแล้วแต่จบมาจากสถาบันแห่งนี้ ด้วยความที่ภายในสถาบันจะไม่มีการแบ่งแยกชนชั้นทำให้รุ่นเยาว์จากตระกูลสามัญมีโอกาสได้แสดงความสามารถของตัวเอง ทำในวห้ใน 1 ปี มักจะมีอัจฉริยะกำเนิดขึ้นอยู่เสมอ
ตลอดเวลายามที่รถม้าวิ่งไปตามทางซินหยานก็พบว่ามีรุ่นเยาว์จำนวนหลายพันคนกำลังมุ่งหน้าไปทางสถาบันอี๋นั่ว มันจึงไม่ใช่เื่แปลกเลยแม้แต่น้อยที่การจะติด 100 อันดับแรกได้จะทำให้พวกเขารู้สึกภูมิใจขนาดนั้น
“จอดตรงนี้…ที่เหลือเดี๋ยวข้าเดินไปเอง…”
แต่อีกเพียงประมาณ 100 เมตรซินหยานกลับเลือกที่จะให้รถม้าจอดลงทันที คนขับรถม้าเองก็รู้สึกสงสัยเช่นกันว่าทำไมซินหยานถึง้าจะลงบริเวณแถวนี้ แต่ว่าซินหยานกลับไม่ได้พูดอะไรออกมาสักประโยคพร้อมกับลงจากรถท้าทันที ที่เขาเลือกจะลงจากรถม้าแบบนี้มันก็มีเพียงอยู่ไม่กี่เหตุผล
“ข้าเกียจความวุ่นวายแบบนี้จัง…”
ไม่ว่าจะมองไปไหนซินหยานก็พบเห็นแต่ผู้คนมากหน้าหลายตามันมีจำนวนเยอะจนทำให้รู้สึกเวียนหัวเป็อย่างมาก ส่วนใหญ่แล้วพวกเขามักจะมาจากตระกูลที่ไม่ได้มีฐานะอะไร ทำให้พวกทำได้เพียงเดินเท้ามาจากบ้านของตัวเองเท่านั้นถ้าเป็รุ่นเยาว์จากตระกูลที่มีฐานะละก็พวกเขาคงจะไม่มีใครทำแบบซินหยานแล้วมาเดินเท้าด้วยตัวเองเป็แน่
“หลบหน่อย!….อ่ะข้าขอโทษ….เฮ้! เ้าน่ะหลีกหน่อยข้ากำลังรีบอยู่นะ!”
ในระหว่างทางที่ซินหยานกำลังเดินเพื่อซึมซับบรรยากาศภายในเมือง บริเวณทางด้านหลังเองก็มีเสียงโวยวายของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นไปทั่วบริเวณ นางวิ่งไปตามทางอย่างรีบร้อนจนไม่ได้สนใจคนที่เดินอยู่ข้างหน้าเลยแม้แต่น้อย จนทำให้พวกเขานั้นต้องล้มไปตามๆกัน และเหยื่อรายต่อไปของนางก็คือซินหยานที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้สนใจสตรีนางนี้ด้วยซ้ำ
“แม่นางโปรดหลีกทางให้ข้า! มิเช่นนั้นอย่าว่าข้านั้นรุนแรง…”
สตรีนางนี้พยายามะโขึ้นเพื่อให้ซินหยานนั้นหลบทางให้แก่นาง ทว่าซินหยานกับนิ่งเฉยและไม่คิดที่จะหลบทางให้นางแต่อย่างใดจนทำให้สตรีนางนี้ไม่มีทางเลือกและตัดสินใจจะวิ่งผ่านตัวของซินหยานไป
“หนวกหูเสียจริง…”
ในขณะสตรีผู้นี้กำลังจะวิ่งมาถึงเขา ซินหยานก็ได้เบี่ยงร่างกายของตัวเองออกเล็กน้อยก่อนที่จะยื่นขาซ้ายของตัวเองออกมา ด้วยความเร็วของสตรีผู้นี้ที่มาด้วยความเร็วสูงเมื่อนางได้ไปสะดุดเข้ากับขาของซินหยานก็ทำให้นางเสียหลักลง
“โฮว…สมดุลของร่างกายไม่เลวเลย”
สิ่งที่ทำให้ซินหยานแปลกใจก็คือแทนที่สตรีผู้นี้จะเสียหลักและหกล้มไป นางกลับสามารถปรับสมดุลร่างกายของนางได้อย่างคล่องแคล่วและสามารถกลับมายืนตั้งหลักยืนบนพื้นได้อย่างง่ายดายราวกับว่าไม่อะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
“เ้าทำบ้าอะไรของเ้า!…”
ทันทีที่สตรีแปลกหน้าผู้นี้จัดระเบียบร่างกายของตนเองได้เรียบร้อย นางก็เขาประชิดตัวของซินหยานด้วยความเร็วสูงพร้อมกับบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ แต่นั้นก็สามารถทำให้ซินหยานสามารถมองนางได้ในระยะใกล้ชิด ดูจากลักษณะภายนอกแล้วนางคงจะอายุใกล้เคียงกับเขา น่าเสียดายที่นางสวมผ้าปิดปากเหมือนกับซินหยานทำให้เขาไม่สามารถมองใบหน้าของนางได้อย่างชัดเจน
“ก็หยุดการกระทำอันไร้มารยาทของเ้าไง…”
ซินหยานตอบนางด้วยเสียงเรียบจริงๆแล้วเขาไม่ใช่คนที่ดีอะไรถึงขั้นต้องหยุดการกระทำผิดแต่ว่าถ้าเป็เื่ของมารยาทแล้วซินหยานค่อนข้างจะเข้มงวดทีเดียว และสิ่งที่สตรีผู้ทำลงไปมันได้ขัดกับอุดมการณ์ของเขา ไม่เพียงเท่านั้นยังมีคนอื่นที่ได้รับผลกระทบจากสตรีผู้นี้ด้วยเช่นกัน
“ไร้มารยาท? เ้านี้พูดจาเหมือนพวกคนจากตระกูลชั้นสูงจัง…ข้าจะบอกอะไรให้เ้ารับรู้ไว้นะว่าคนอย่างข้า…เดี๋ยวเ้าจะไปไหนน่ะ!”
ยังไม่ได้ทันที่นางจะกล่าวจนจบประโยครู้สึกตัวอีกทีซินหยานก็ไม่ได้อยู่ด้านหน้าของนางแล้ว ก่อนจะพบว่าซินหยานนั้นได้ทิ้งห่างตัวของนางหลายก้าวแล้ว…
1K
