ผ่านไปแล้วเกือบสัปดาห์ที่เกรซไม่กลับมาที่นี่อีกเลย สัญญาณทุกอย่างของที่นี่ถูกต้ดออกโดยฝีมือเกรซแต่ก็ยังดีที่มีน้ำมีไฟให้อยู่ แต่ก็ไม่มีอะไรรับสัญญาณได้สักอย่าง เรานั่งเหม่อลอยอยู่หน้าบ้านได้แต่คิดถึงคำพูดของแม่แก้วที่เตือกเรานักเตือนเราหนาไม่ให้เรามาที่นี่ แต่จะทำไงได้ด้วยความดื้อของเราก็ทำให้เรามาอยู่ในจุดที่เฮงซวยที่สุดและนั่งอยู่ตรงนี้ จนกระทั่งเราเห็นรถวิ่งแล่นเข้ามาในบ้าน เรารับรู้ได้ทันทีว่าเราต้องวิ่งหนีกลับเข้าไปและซ่อนตัวแม้จะรู้ดีว่านั่นคือเกรซ
เกรซ : คุณอยู่ที่ไหน เราซื้อขนมมาฝาก
เกรซ : คุณ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ
เกรซ : อย่าให้เราอารมณ์ร้อนนะ
เสียงเร่งฝีเท้าเริ่มาหยุดที่หน้าตู้ซึ่งเรากำลังซ่อนตัวอยู่ ความโกรธของเกรซเริ่มเพิ่มขึ้นพร้อมกับฝีเท้าที่สาวเร็วขึ้นๆตามอารมณ์จนกระทั่ง
เกรซ : ออกมาเถอะนะเราไม่ทำอะไรคุณหรอก
เชอร์ : ..........
เกรซ : มึงจะออกมามั้ย! ห้ะ! ออกมา!
เกรซเปิดตู้ออกมาจนบานประตูตู้พังแล้วพยายามดึงเราออกมาจากตู้ เราขัดขืนด้วยการมุดเข้าไปให้ลึกขึ้นแต่ก็เหมือนว่าเกรซก็พยายามอัดแล้วก็ชกเข้ามาเรื่อยๆจนกระทั่งจับตัวเราได้ เกรซลากเรามาที่โต๊ะกินข้าวแล้วเอาของทุกอย่างที่เกรซซื้อมายัดใส่ในปากเราจนเรากลั้นน้ำตาไม่อยู่
เกรซ : เป็อะไร แค่นี้ก็ร้องแล้วหรอ?
เชอร์ : (คายอาหารออก) แล้วคุณ้าอะไรทำไมถึงทำแบบนี้กับเรา
เกรซ : ...........
เชอร์ : ตอบสิว่ะ!
สีหน้าของเกรซดูอึ้งไปชั่วขณะเหมือนกับว่าพึ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป แต่ก็ดูเหมือนว่าเกรซก็ยังพยายามหาอะไรที่ดูโรคจิตมาพูดใส่เราเพื่อกลบเกลื่อนแทน
เกรซ : ไม่มีอะไรหรอก กูก็แค่อยากหยอกของเล่นกูเล่นบ้างไม่ได้หรอ?
เชอร์ : ใครของเล่นคุณ อย่ามาพูดอะไรพล่อนๆแบบนี้นะ
เกรซ : ใครพูดเล่น ที่กูเอามึงมากูเอามาเพื่อใช้มึงเป็ที่เก็บอารมณ์ เอามาเป็ที่ระบายชั่วคราวก็แค่นั้น
เชอร์ : กระหรี่ก็มีทำไมต้องเป็เรา
เกรซ : ก็มันใช้งานร่วมกับคนอื่น กูไม่ชอบ กู้าแค่ของกูคนเดียวและคนนั้นก็เป็......
เชอร์ : อย่านะ!
เกรซ : มึงคือคำตอบที่ดีที่สุด เพราะฉะนั้นมึงต้องอยู่ที่นี่เพื่อรับใช้กูเท่านั้น เข้าใจมั้ย!
เชอร์ : (พยักหน้า)
เกรซ : ดี ดี ไหนเข้ามาเลียให้กูหน่อยสิ เดี๋ยวกูให้รางวัล
เราสะดุ้งตื่นขึ้นมาเช้ามืด เราเห็นสองมือของเกรซพาดผ่านร่างกายของเราและนอนข้างเราจนเราลุกไปไหนไม่ได้ เรารีบแกะมือของเกรซออกเพื่อที่จะได้ลุกไปทำกับข้าวตามที่เกรซได้สั่งไว้เมื่อคืน เราไม่รู้ว่าเกรซจะกินได้รึเปล่าแต่เราก็พยายามที่สุดให้มันออกมาดี ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคนที่นอนอยู่จะคิดยังไง ไม่ว่าจะทำในฐานะอะไรก็ตาม ที่ชั่วคราว แฟน ภรรยา แต่ตอนนี้เรากลับกลัวเกรซมากกว่าที่จะรักแล้วสิ
/////
เราตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นกับบ้านหลังใหม่ที่พึ่งซื้อมาเพื่อตั้งใจเอาให้เชอร์เป็ของขวัญในวันที่เราจะของเชอร์เป็แฟน แต่คนข้างกายเมื่อคืนเรากลับไม่เห็นเ้าตัวเลย เราเลยลงไปที่ครัวแทน
เกรซ : หอมจังคุณ ทำอะไรกินอยู่หรอ?
เชอร์ : อะ ก็ต้มจืดแล้วก็ผัดเนื้อน่ะ
เกรซ : ว้าว! น่ากินจัง...........
เราพยายามที่จะกอดเชอร์จากข้างหลังแต่ก็ดูเหมือนว่าเชอร์ตอบสนองด้วยการหลบเราด้วยท่างทางที่ดูตื่นตระหนกหวาดกลัวเรา
เกรซ : คุณ คุณเป็อะไรรึเปล่า?
เชอร์ : ปะ เปล่า
เกรซ : คุณกลัวเราหรอ?
ไร้คำตอบจากคนตรงหน้า เชอร์ยิ่งสั่นด้วยความจ้าระหวั่นเหมือนถูกน้ำร้อนลวก เราพยายามจะแตะตัวคนตรงหน้าด้วยความเป็ห่วงแต่ก็ดูเหมือนว่าเชอร์จะยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่และใช่อารมณ์ของเราเริ่มเดือดขึ้นและเผลอใช้กำลังลงไป
เกรซ : (ตบหน้า) กูถามทำไมมึงไม่ตอบกู
เชอร์ : ฮือ เื
เกรซ : คะ คุณ ระ เราขอโทษ
เชอร์ : ปล่อยอย่ามาจับ
เกรซ : คุณ
เชอร์ : มะ มะ ไม่เป็ไร ระ เราไปอาบน้ำนะ
เสียงร้องไห้เริ่มดังขึ้นพร้อมกับเสียงน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว เราไม่รู้ว่าเชอร์เป็อะไรมากรึเปล่าแต่ทุกครั้งที่เรามักใช้อารมณ์เชอร์ก็มักสวนเรากลับ แต่ครั้งนี้กลับไม่ทำอะไรเลยจนเรากังวล เรารีบขึ้นไปดูเชอร์และพยายามเปิดประตูเพื่อดูแต่ประตูกลับล็อกแทน เราทำได้แค่ยืนถามอยู่ตรงนั้น
เกรซ : เปิดประตูให้เรานะคุณ เปิดประตู
ไร้เสียงตอบรับจากคนในห้องมันยิ่งทำให้เราเป็กังวลจนบอกไม่ถูก ถึงจะพยายามเคาะประตูเรียกเท่าไหร่เชอร์ก็ไม่เปิดสักทีและไม่มีแม้กระทั่งเสียงที่บ่งบอกถึงการอยู่ในห้องเลย เราไม่รู้จะทำอะไรต่อไปได้แค่ปล่อยให้เชอร์อยู่เพียงลำพังไปก่อนส่วนเราก็ลงไปที่ข้างล่างแล้วรอเชอร์ให้ลงมาแล้วคุยกันก็ยังดีกว่าที่จะยืนอยู่ตรงนี้แหละ
/////
เสียงฝีเท้าเดินลงไปชั้นล่างมันทำให้เราเบาใจลงไปนิดนึ่ง แต่ว่าตอนนี้เราพยายามที่จะหนีออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้ บ้านที่ไม่มีความสุข บ้านที่เห็นเราเป็แค่สิ่งของระบายอารมณ์ชั่วคราว บ้านที่เ้าของบ้านทำร้ายแต่จิตใจ เลวทราม ไม่เห็นเราเป็คนรักเลยสักนิด พอ พอกันที
เชอร์ : (นั่งข้างเกรซ) คุณรู้ใช่เปล่า? ว่าเรารักคุณมากๆ เรารักคุณจนถึงขั้นยอมที่จะอยู่ที่นี่กับคุณ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรเราเราก็ยอมคุณทุกอย่าง แต่ตอนนี้เราไม่รู้ว่าเราจะฝืนรักคุณไปทำไม ในเมื่อคุณไม่เห็นค่าความรักที่เรามีให้คุณ เราพอแล้วคุณ เราพอแล้วจริงๆ (จูบ) ลาก่อน จนกว่าจะไม่พบกันอีก
เกรซที่นอนอยู่ยังคงหลับสนิทไม่ตอบสนองถึงความรู้สึกอะไร เรารีบแบกเป้ใส่รองเท้าและเตรียมหนีออกจากบ้านหลังนี้ เราเพียงแค่จูบ เป็จูบสุดท้าย เรากึ่งวิ่งกึ่งเดินไปเรื่อยๆตามทางดินที่เหมือนจะเป็ถนนมุ่งสู่บ้านหลังนั้นเพียงทางเดียวซึ่งมันก็ไกลจากผู้คนมากเหลือเกิน จนเกือบจะถึงถนนใหญ่เสียงโทรศัพท์ที่ไม่ได้ใช้มาเกือบเดือนก็เด้งรัวๆและใช่เราต้องติดต่อคนมาช่วย
เชอร์ : รับสายสิเกน รับสายสิ
เกน : ฮัลโหลพี่เชอร์ พี่หายไปไหนตั้งเกือบเดือน ไหนบอกจะมาทำไมพี่เกรซไปรับพี่ถึงไม่เจอพี่เลย
เชอร์ : เอาไว้ก่อนได้มั้ย มารับพี่ก่อน พี่กลัว
เกน : พี่อยู่ไหน?
เชอร์ : เดี๋ยวพี่ส่งโลไปให้ แต่ตอนนี้พี่ขอไปหาบ้านคนก่อนนะ
เกน : ค่ะๆ พี่รีบโทรมานะถ้าเจอแล้ว
เราวิ่งมาตามทางโค้งนี้ได้เกือบหกร้อยเมตรก็มาถึงร้านอาหารตามสั่งและขายของชำซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็สถานที่เดียวที่เราจะขอความช่วยเหลือได้
เชอร์ : ป้าค่ะ ที่นี่ที่ไหนหรอค่ะ?
ป้า : เชียงดาว แล้วหนูไม่รู้หรอว่าอยู่ที่ไหน
เชอร์ : ป่าวค่ะ แค่ถามให้แน่ใจเฉยๆว่าเดินมาถูกทางรึเปล่า?
ป้า : ออ จะสั่งอะไรรึเปล่าล่ะ?
เชอร์ : งั้นเอาข้าวกระเพราหมูกรอบจานหนึ่งค่ะป้า
ป้า : โอเคจ้า นั่งรอเลย
เราระแวงทุกอย่างไปหมดกว่าว่าเกรซจะตามตัวเราเจอ เรานั่งสั่นเหมือนถูกผีเข้าจนป้าร้านข้าวทัก แต่เราก็ใช้ข้ออ้างว่าอากาศหนาวเลยสั่นซึ่งก็ดูเหมือนว่าป้าจะเชื่อ ระหว่างนั้นเราก็รีบโทรหาเกนให้มารับ แต่แล้วรถที่คุ้นเคยก็ขับเข้ามา
เกรซ : ป้าค่า หนูเอาผัดกระเพราเนื้อไข่ดาวค่ะ
ป้า : ได้เลยหนูเกรซ นั่งรอที่เดิมได้เลย
เกรซ : ว่าแต่ป้าค่ะ เห็นผู้หญิงตัวเล็กๆวิ่งหรือหนีอะไรสักอย่างมาทางนี้มั้ยคะ?
ป้า : ไม่เจอเลยนะหนูเกรซ มีอะรไรรึเปล่า?
เกรซ : ป่าวค่ะ ไม่มีอะไร
ไม่รู้ด้วยความจงใจหรืออะไรเกรซนั่งจ้องมาที่เราอย่างไม่กระพริบจนอาหารมาเสิร์ฟเกรซถึงกลับมองอย่างไม่สนเหมือนกับว่าตัวเองคิดไปเอง เราที่กลัวมากๆก็ได้แต่นั่งข่มอารมณ์ความกลัวไว้ไม่ให้เกรซจับได้เด็ดขาด
เชอร์ : เท่าไหร่คะป้า?
ป้า : ห้าสิบจ้า
เชอร์ : นี่ค่ะ ว่าแต่ป้าค่ะแถวนี้มีรถแดงผ่านมั้ยคะ?
ป้า : มี รอหน้าร้านนั่นแหละเดี๋ยวรถก็มา
เชอร์ : ออ ขอบคุณค่ะ
เราเดินผ่านโต๊ะที่เกรซนั่งทั้งใจเราสั่นและกลัวผู้หญิงคนนี้มากๆ ทั้งกลัวว่าจะโดนจับได้แล้วถูกขังที่บ้านหลังนั้นอีก แต่สุดท้ายเกรซก็ไม่ได้สนใจ ก็ถือว่ารอดตัวไป เรายืนรอรถแดงที่ป้าบอกว่ามีแต่ดูเหมือนว่าจะนานพอสมควรจนกระทั่งมีเสียงที่คุ้นเคยเรียกให้เราหันไป เหมือนฟ้าจะประทานสองอย่างให้เราพร้อมกัน ์กับนรก
เกรซ : เชอร์
เชอร์ : เกรซ
6K
