ยมทูตก๊องแก๊ง
ตอน ตกหลุมรักคุณหมอเข้าอย่างจัง
หลังจากท่อง์จนหนำใจ จีวอนก็พานัมจุนกลับสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง คราวนี้จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือโรงพยาบาลขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ทั้งสองอยู่ในชุดธรรมดา นั่งอยู่บนเก้าอี้ในมุมหนึ่งของแผนกฉุกเฉินที่ค่อนข้างวุ่นวาย กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อคละคลุ้งไปทั่ว
"วันนี้เรามารับิญญาคนดี" จีวอนกระซิบพลางชี้ไปยังเตียงผู้ป่วยเตียงหนึ่ง ซึ่งมีร่างของคุณยายชรานอนหายใจรวยรินอยู่ รอบเตียงมีลูกหลานหน้าตาเศร้าสร้อยยืนล้อม "คุณยายสมศรี อายุ 85 ปี เป็คนใจบุญสุนทาน ช่วยเหลือคนมาเยอะ ถึงเวลาไปพักผ่อนบน์แล้ว"
นัมจุนพยักหน้ารับ ท่าทางสงบนิ่งกว่าตอนแรกๆ ที่เป็ยมทูตฝึกหัด เขาเริ่มคุ้นชินกับหน้าที่ของตัวเองมากขึ้นบ้างแล้ว ขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัวรอรับิญญาคุณยายสมศรี ทันใดนั้น! ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
แพทย์หญิงสาวสวยคนหนึ่งในชุดกาวน์สีขาวสะอาด วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ผมยาวสีน้ำตาลเข้มของเธอถูกรวบไว้ลวกๆ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นฉายแววมุ่งมั่นและกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอมุ่งตรงไปยังเตียงของคุณยายสมศรีทันที
"คุณยายคะ! คุณยาย!" เธอะโเรียกพลางตรวจดูม่านตาและชีพจร "หัวใจหยุดเต้น! เตรียมเครื่องปั๊มหัวใจด่วน!"
เสียงของเธอเด็ดขาดและเต็มไปด้วยพลัง ลูกทีมพยาบาลรีบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หมอสาวสวยคนนั้นเริ่มทำการปั๊มหัวใจ (CPR) ให้คุณยายอย่างสุดกำลัง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นบนหน้าผากและไรผมของเธอ แต่เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ ทั้งผายปอด ทั้งปั๊มหัวใจ สลับกับการสั่งการทีมแพทย์อย่างคล่องแคล่ว
นัมจุนและจีวอนมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง อ้าปากหวอไปตามๆ กัน พวกเขาเห็นแสงแห่งชีวิตของคุณยายริบหรี่ลงทุกขณะ แต่ด้วยความพยายามอย่างสุดชีวิตของหมอสาวคนนั้น แสงนั้นกลับค่อยๆ สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง!
"ชีพจรกลับมาแล้ว!" พยาบาลคนหนึ่งร้องขึ้นด้วยความดีใจ
หมอสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ยังคงตรวจเช็กอาการของคุณยายอย่างละเอียด "ย้ายเข้าห้องไอซียู สังเกตอาการอย่างใกล้ชิด"
เมื่อทีมแพทย์พาิญญาคุณยายสมศรีที่ยังไม่ยอมออกจากร่างออกไปแล้ว จีวอนก็ยังคงนั่งอึ้งอยู่กับที่
"ไม่นะ ไม่น่าเชื่อ คนที่หมดอายุขัยแล้วจริงๆ ไม่น่าจะยื้อกลับมาได้นี่นา ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม" เด็กหญิงขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิดหนัก
"นี่มันผิดหลักการของยมโลกชัดๆ"
"บางทีเธออาจจะไม่ใช่คนธรรมดาก็ได้นะ จีวอน" นัมจุนเสนอขึ้น ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่หมอสาวสวยคนนั้นเพิ่งเดินจากไป
"เราลองแอบตามไปดูการทำงานของเธอดีไหม เผื่อจะรู้อะไรมากขึ้น"
จีวอนพยักหน้าเห็นด้วย "ความคิดไม่เลว ไปกัน!"
ทั้งสองใช้วิชากำบังกายก่อนจะลอบตามหมอสาวคนนั้นไปยังแผนกผู้ป่วยหนัก พวกเขายืนมองผ่านประตูกระจกเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยรายหนึ่ง บนเตียงมีชายร่างกำยำนอนหลับไม่ได้สติ
ใบหน้าของเขามีรอยฟกช้ำและาแ นัมจุนจำได้ทันทีว่าชายคนนี้คือฆาตกรโหดที่เพิ่งเป็ข่าวโด่งดังเมื่อไม่กี่วันก่อน จากการฆ่ายกครัวอย่างเหี้ยมโหด
หมอสาวสวยคนนั้นเดินเข้าไปในห้องไอซียูตามลำพัง หลังจากตรวจดูอาการของคนไข้ตามปกติแล้ว เธอมองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ เธอก็หยิบเข็มฉีดยาขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ภายในบรรจุของเหลวใสบางอย่าง แววตาของเธอเปลี่ยนไป จากความมุ่งมั่นที่จะช่วยชีวิตคน กลายเป็แววตาเ็าและเฉียบขาด
เธอค่อยๆ ฉีดของเหลวในเข็มนั้นเข้าไปในสายน้ำเกลือที่ต่อเข้ากับแขนของคนไข้ชั่วร้ายคนนั้นอย่างรวดเร็วและแเี
ไม่ถึงนาทีต่อมา ร่างของชายคนนั้นก็เริ่มกระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกโพลง ตัวสั่นอย่างรุนแรง ก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด เครื่องวัดสัญญาณชีพข้างเตียงส่งเสียงร้องเตือนยาวเหยียด แสดงผลเป็เส้นตรง ตี๊ดดดดดดดด!
หมอสาวมองผลงานของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องไปแจ้งข่าวการเสียชีวิตของคนไข้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"โอ้โห! โคตรสวย โคตรอันตราย!" จีวอนอุทานออกมาเบาๆ ดวงตาเป็ประกายวาววับ จ้องมองตามร่างของหมอสาวไม่วางตา
"แบบนี้สิถึงจะเรียกว่านางฟ้าในคราบซาตาน สเปกเลย!"
นัมจุนเองก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชาก เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่ทั้งสวยสง่าและน่าสะพรึงกลัวได้ในเวลาเดียวกันขนาดนี้มาก่อน ใบหน้าของหมอคนนั้น ทั้งตอนที่ช่วยชีวิตคุณยายอย่างสุดกำลัง และตอนที่ปลิดชีวิตคนชั่วอย่างเืเย็น มันติดตรึงอยู่ในใจของเขา เขารู้สึกได้ทันทีว่าตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง
พอนางเอกในดวงใจของยมทูตทั้งสองเดินลับตาไปแล้วเท่านั้นแหละ าย่อยๆ ก็บังเกิด
"เธอเป็ของฉัน!" จีวอนประกาศกร้าวพลางลอยตัวขึ้น เตรียมจะพุ่งเข้าไปบิดหูนัมจุน
"ฝันไปเถอะ! ฉันเห็นเธอก่อน!" นัมจุนไม่ยอมแพ้ ยกมือขึ้นเตรียมจะเขกหัวจีวอนที่ลอยอยู่ระดับเดียวกับใบหน้าเขา
"โอ๊ย!" "โอ๊ย!"
ทั้งสองยื้อยุดฉุดกระชาก บิดหู เขกหัวกันไปมาอยู่ตรงนั้นอย่างไม่อายผีสางนางไม้ตนอื่นที่อาจจะผ่านมาเห็น
"ยัยเด็กบ้า! ปล่อยหูฉันนะ!" นัมจุนร้อง
"ไม่ปล่อย! จนกว่าแกจะยอมรับว่าหมอคนสวยนั่นเป็ของฉัน ฉันเป็รุ่นพี่แกนะโว้ย ยกให้ฉันเถอะ" จีวอนเถียงกลับ
"ไม่เกี่ยวกับรุ่นพี่รุ่นน้อง ฉันจำได้ว่าฉันเห็นหมอเขาก่อน ตอนนั้นเธอยังแอบมองตู้กดน้ำอัดลมอยู่เลย" นัมจุนะโคอเป็เอ็น
"สงบศึกก่อนโว้ย! โอ๊ยๆๆ!" ฝจีวอนร้องลั่นขึ้นมาก่อน เมื่อโดนนัมจุนดีดหน้าผากเข้าให้
"เราต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าเธอเป็ใครกันแน่! ทำไมถึงทำเื่แบบนี้ได้!" เด็กหญิงถอยห่างออกมา กอดอกมองนัมจุนตาเขียวปั๊ด แต่แววตาที่มองตามหมอสาวไปก่อนหน้านี้ยังคงฉายแววหลงใหลอย่างปิดไม่มิด
1K
