หัวใจพลัดหลงในดงดอกรัก

ตอนที่ 9 : ชีวิตหลังไฟมอด 

สายลมยามบ่ายเหนือแม่น้ำโขงเริ่มอ่อนลงเหมือนเหนื่อยไปพร้อมกับคนแก่ที่นั่งนิ่งอยู่นานเกินชั่วโมง

ชัยยศขยับตัวเล็กน้อย หัวไหล่รู้สึกล้า ๆบอกให้รู้ว่าเขาควรลุกไปเดินสักพัก

แต่หัวใจกลับยังติดอยู่กับ “คืนก่อนเครื่องขึ้น”

คืนที่ปีใหม่ยืนอยู่ในโลกของเขาเต็ม ๆ เป็๞ครั้งสุดท้าย

เขาหลับตาลงหายใจลึกอีกครั้ง ปล่อยให้ชีวิตหลังจากนั้นค่อย ๆไหลกลับมา

ชีวิตที่ไม่มีปีใหม่อยู่ข้าง ๆ

ชีวิตที่เงียบกว่าที่คิด และวุ่นกว่าที่ใจจะทันตั้งตัว

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

หลังจากวันนั้น…

คอนโดห้องนั้นกลายเป็๞ที่ ๆ เขาไม่กล้าไปเหยียบอีกพักใหญ่

มหาวิทยาลัยก็เหมือนเดิม
ตึกเดิม
โต๊ะเดิม
ห้องสมุดเดิม
โรงอาหารเดิม

แต่ขาด “คน ๆ หนึ่ง” ที่เคยเดินอยู่ในทุกมุมจนเคยชิน

จากเดิมที่เขามักเห็นปีใหม่ในมุมใดมุมหนึ่งของคณะเกือบทุกวัน—
หน้าตึกเรียน
ในห้องชมรม
ร้านกาแฟ
ลานกิจกรรม

อยู่ดี ๆ ทุกอย่างก็ว่างโล่ง

เหมือนโดนปิดเสียงดนตรีในผับในวินาทีเดียว

แรก ๆ เขายังเผลอหันไปมองตามสัญชาตญาณเวลาเดินผ่านโต๊ะที่เธอเคยนั่ง
ห้องที่เธอชอบอ่านหนังสือ
มุมที่เธอเคยเอาขนมมาวาง แล้วบ่นเ๹ื่๪๫อาจารย์ให้เขาฟัง

ทุกครั้งที่หันไป…ก็เจอแต่เก้าอี้ว่าง

ความรู้สึกเหมือนเดินเข้าห้องที่เคยมีคนอยู่แล้วเหลือแต่กลิ่นจาง ๆ

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า
แต่ยิ่งวันผ่านไป กลิ่นนั้นก็ยิ่งจางลง

เขาเริ่มรู้สึกว่า—
คนเราหายไปจาก “ที่เดิม” ได้ง่ายกว่าที่คิด

เหลืออยู่…ก็แค่ในหัว

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

๰่๥๹สองอาทิตย์แรกหลังปีใหม่บินไป

เขาบอกตัวเองว่า “เดี๋ยวเธอก็โทรมา”

ต่างประเทศ…
ก็มีโทรศัพท์อยู่แล้วนี่

แต่โทรศัพท์ห้องเช่าเงียบสนิทมีแต่เสียงเพื่อนโทรมาชวนอ่านหนังสือหรือชวนไปเตะบอล

เขาเองก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง
จะโทรไปเบอร์บ้านเธอ แล้วบอกว่า “ขอคุยกับคนที่อยู่ต่างประเทศ” เหรอ

แค่คิดก็แปลกแล้ว

เขาเลย…ปล่อยทุกอย่างลอยไปในอากาศ

“รอให้เขาติดต่อมาก่อน”
เป็๞คำอธิบายตัวเองที่ฟังดูปลอดภัย

แต่ผ่านไปอีกสองสัปดาห์
ก็ไม่มีเสียงจากเธอเข้ามาเลย

มีแค่ข่าวหลุด ๆ จากเพื่อนในคณะ

“ได้ยินว่าพี่ปีใหม่ไปดีเว้ย รูปที่ส่งกลับมานี่แต่งชุดสูทเข้าบริษัทด้วยนะ”
“เห็นว่าเขาจะให้ฝึกงานที่นั่นเลยถ้าอยากอยู่ต่อ”

ทุกข่าวที่ได้ยิน
เป็๞ข่าวดีสำหรับเธอ

แล้วเขาเล่ะ

ข่าวของเขา…มีแค่ “ยังอยู่ที่เดิม”

นั่งห้องสมุด
กินข้าวโรงอาหาร
ยืมเล็คเชอร์
อ่านหนังสือสอบ

กลางคืนมองเพดานห้อง เชื่อมต่อภาพเพดานนั้นเข้ากับเพดานห้องคอนโดที่เคยนอนด้วยกัน

มันเหมือนโลกซ้อนสองชั้น

ชั้นหนึ่ง…มีเขาคนเดียว
อีกชั้น…มีทั้งเขาและเธอ

แต่ตอนนี้
ชั้นที่สอง…ถูกเก็บล็อกไปชั่วคราว

เขาถอนหายใจทุกครั้งที่คิดถึงคืนนั้น
ทั้งดีใจที่เคยมี
ทั้งเจ็บที่ตอนนี้ไม่มีแล้ว

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

วันหนึ่ง ขณะจ้องมองสมุด อ่านโน้ตในนั้นเป็๞เวลานานจนตัวหนังสือพร่า

เขาหยิบปากกาขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างลงไปข้าง ๆ เล็คเชอร์
เขียนไปแบบไม่ตั้งใจ

“วันนี้ไม่มีพี่มาวงว่า ‘ออกแน่’ แล้วนะ”

พอเขียนเสร็จ
ก็มองมันนิ่ง ๆ

หัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง

“จะเขียนไปให้ใครอ่านวะ ยศ”

สุดท้าย เขาก็ปิดสมุดลงปล่อยให้ประโยคนั้นถูกปิดใบหน้าไว้ในหน้ากระดาษต่อไป

เหมือนความรู้สึกหลายอย่าง ที่เขาปิดไว้ในใจตัวเอง

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

ฝั่งของ “นิ่ม”

น่าแปลก
พอปีใหม่หายไปจากชีวิตประจำวันจริง ๆ

เงาของนิ่ม…กลับชัดขึ้นโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ

เหมือนตาเริ่มว่างพอให้หันกลับไปเห็นทางเก่า

คืนหนึ่งเขาตัดสินใจเดินลงไปที่โทรศัพท์สาธารณะหน้าปากซอยห้องเช่า

หยิบเหรียญเหมาเป็๞กำออกจากกระเป๋า
ยืนมองเครื่องสีซีด ๆ นั้นเหมือนกำลังจะสารภาพบาปกับใครสักคน

เขาหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่จดเบอร์หอพักวิทยาลัยพยาบาลไว้ขึ้นมา
กดเลขทีละตัว

เสียงสัญญาณโทรออก “ตู๊ด…ตู๊ด…” ดังขึ้น

เขากลืนน้ำลาย

“ฮัลโหล…หอพักวิทยาลัยพยาบาลค่ะ” เสียงเ๯้าหน้าที่เวรดังมาตามสาย

“ขอคุยกับ…นิ่ม…ได้ไหมครับ นางสาว …” เขาบอกชื่อเต็มเธอไป

“รอสักครู่นะคะ”

เสียงวางหูไปอีกฝั่ง
ตามด้วยเสียงว่างเปล่าสั้น ๆ

หัวใจเขาเต้นแรงเหมือนคนรอฟังผลสอบอีกครั้ง

“ฮัลโหล…ยศเหรอ”

เสียงนิ่มดังขึ้น

รู้เลยว่าเธอจำเสียงเขาได้ทันที

อยู่ ๆ เขาก็พูดไม่ออกไปสองวินาที

“อือ…เราเอง”

“คิดว่า…ยศลืมเราแล้ว” เธอหัวเราะ แต่น้ำเสียงฟังไม่ค่อยเหมือนล้อเล่น

“ไม่ลืมหรอก แค่…ยุ่ง”

คำว่า “ยุ่ง” ทำให้เขานึกถึงคอนโดห้องนั้น
เขารีบสลัดภาพออกจากหัว

“นิ่มเรียนหนักมากใช่ไหม” เขาถามกลับ

“ก็นิดหน่อย” เธอหัวเราะ “แต่ความเหนื่อยเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเริ่มชินกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแล้ว”

เขาหัวเราะตาม

“แล้วชีวิตมหาลัยของยศล่ะ เป็๞ไงบ้าง”

คำถามนี้เคยตอบง่าย
เน้นขำ
เน้นบ่นเ๱ื่๵๹เรียน

แต่วันนี้
เขากลับเงียบไปครู่หนึ่ง

“ก็…เรื่อย ๆ” เขาเลือกคำปลอดภัย “สอบเสร็จแล้ว รอผลส่วน๰่๥๹นี้ก็ทำรายงาน หางานพิเศษบ้าง”

“ไม่พูดถึงพี่รหัสเลยนะ” นิ่มแซวเบา ๆ

หัวใจเขาสะดุ้งเล็กน้อย

“ก็…เขาไม่ค่อยอยู่แล้ว๰่๭๫นี้”

“ย้ายคณะเหรอ”

“เปล่า…ไปเมืองนอก”

ปลายสายเงียบลง

“อ๋อ…” นิ่มตอบเบา ๆ “เก่งนี่”

เขาไม่รู้จะตอบอะไร
ไม่อยากเล่าให้ลึกไปกว่านี้

“แล้ว…ตอนนี้ ยศอยู่คนเดียวเหรอ” เธอถาม

คำถามง่าย ๆ
แต่บาด

“ก็…อยู่กับเพื่อน ๆ บ้าง อยู่คนเดียวบ้าง” เขาตอบกลาง ๆ“แต่ใช่…ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ แบบเดิมแล้ว”

ปลายสายเงียบไปแว็บหนึ่ง
เหมือนคนกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรต่อ

“เราก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน” เสียงนิ่มดังขึ้น

คำว่า “คนเดียวเหมือนกัน”
เหมือนเชื่อมสายระหว่างหอพักเธอกับห้องเช่าเขาเข้าด้วยกันอย่างบาง ๆ

สองคน
ในเมืองคนละมุม
ในเส้นทางคนละเส้น

แต่ “ความเหงา”…กลับมีหน้าตาเดียวกัน

คืนนั้น เขากับนิ่มคุยกันนานกว่าที่คิดไว้

ไม่ได้พูดถึงปีใหม่
ไม่ได้พูดถึงอดีตค่ายทหารมากนัก

แต่พูดถึงปัจจุบัน

เ๱ื่๵๹คนไข้ดื้อ ๆ
เ๱ื่๵๹อาจารย์พยาบาลที่ดุแต่ใจดี
เ๱ื่๵๹เพื่อนในห้อง
เ๱ื่๵๹เพื่อนในมอ

เสียงหัวเราะของนิ่มปลายสายทำให้หัวใจที่หนักมาหลายสัปดาห์เบาลงแบบประหลาด

ก่อนวางสาย นิ่มพูดเบา ๆ

“ต่อไป…ถ้าเหงามาก ๆ โทรมาได้เสมอนะยศ เราอาจไม่ได้ช่วยอะไรแต่ก็อยากเป็๞คนฟังให้บ้าง”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้า ๆ

“อือ…ขอบใจนะ”

วางสายไปแล้ว เขายังยืนมองโทรศัพท์อยู่นาน

รู้สึกเหมือนมีมืออีกมือหนึ่ง เข้ามาจับแขนเขาไว้เบา ๆ

ไม่รั้ง
ไม่ดึง
แค่…บอกว่า “ยังอยู่ตรงนี้”

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

ชีวิตของเขาเริ่มเดินไปด้วยจังหวะแปลก ๆ

กลางวัน…ใช้ชีวิตแบบนักศึกษาปกติ
อ่านหนังสือ
หัวเราะกับเพื่อน
ลงกิจกรรมบ้าง

กลางคืน…บางคืนคิดถึงปีใหม่จนซัดตัวเอง
บางคืนโทรหานิ่มแล้วรู้สึกสบายขึ้น

ถ้ามองจากข้างนอก
มันอาจเป็๞แค่ชีวิตของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีผู้หญิงอยู่สองฝั่งทางในหัวใจ

แต่ข้างใน
เขารู้ดีว่า ทั้งสองคนอยู่คนละบท

ปีใหม่…คือไฟแรงที่เผาเขาอย่างรวดเร็ว
นิ่ม…คือไฟสลัวที่ให้ความอบอุ่นเรื่อย ๆ ไม่เคยดับ

ตอนนั้น เขายังไม่รู้หรอกว่า สุดท้ายเขาจะเลือกใช้ชีวิตใต้ไฟแบบไหน

เขาแค่…ปล่อยให้ทุกอย่างค่อย ๆ พาไป

ทั้งที่จริง ๆ
มันกำลังพาเขาเข้าไปลึกขึ้นใน “ดงรัก”

โดยที่ไม่มีใครบอกว่าทางออกอยู่ตรงไหน

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

บางวันที่ฝนลงเม็ดมาเบา ๆ

เขาชอบนั่งใต้ชายคาตึกคณะ มองสายฝนเฉียงลงมาใส่สนามหญ้า
จำได้ว่ามุมนี้ เคยมีปีใหม่มายืนบ่นเ๱ื่๵๹รองเท้าเปียกด้วยกัน

ตอนนี้ เขานั่งอยู่คนเดียว

เพื่อนบางคนมองแล้วแซว

“เหงาเพราะพี่รหัสไปเมืองฝรั่งล่ะสิวะ”

เขาหัวเราะกลบเกลื่อน
“เหงานิดหน่อย แต่สอบตกหนักกว่า”

เขาทำตัวให้ตลก
เพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าจริง ๆ แล้ว
ข้างในมันฟุ้งขนาดไหน

บางครั้ง…เขาก็เผลอคิดว่า ถ้าปีใหม่ไม่กลับมาเลยสักวันโลกของเขาจะเป็๲ยังไง

บางครั้ง…เขาก็จินตนาการภาพปีใหม่เดินอยู่ในเมืองที่ต่างประเทศยิ้มคุยกับเพื่อนใหม่ในบริษัทใหม่ โดยไม่มีเขาอยู่ในกรอบภาพนั้นแม้แต่นิด

ความคิดประเภทนี้…เจ็บน้อยกว่า
การคิดว่าถ้าเธอกลับมาแล้ว—

เขา กับเธอ
จะยืนกันตรงไหน

เป็๲คนเคยรัก?
เป็๲แค่พี่–น้อง?
หรือเป็๲คนแปลกหน้าที่เคยแชร์เตียงเดียวกัน?

ไม่มีคำตอบไหนดูง่ายเลย

เขาเลยเลือกที่จะ “ยังไม่คิดถึงวันนั้น”

ตั้งใจอยู่กับสอบ
กับรายงาน
กับเสียงหัวเราะของเพื่อน
กับเสียงนิ่มปลายสาย

และกับความว่างเปล่าข้างตัวที่คอนโด…ซึ่งตอนนี้เขาเดินผ่านย่านนั้นทีไร ก็รีบหันหน้าไปอีกทางทุกครั้ง

เหมือนคนวิ่งหนีเงาตัวเอง

⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯⋯

กลับมาที่ริมโขง

แสงแดดเริ่มอ่อนลงกลายเป็๲สีทองส้มจาง ๆ บนผิวน้ำ เงาแพเล็ก ๆยืดตัวลงยาวบนพื้นน้ำไหว

ชัยยศมองภาพตรงหน้า แล้วหัวเราะหึ ๆ

“คนหนุ่มโง่ ๆ คนหนึ่ง ที่คิดว่าตัวเองจะรับมือได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องพูดอะไรชัดเจนสักอย่าง”

เขาพึมพำตำหนิตัวเองเบา ๆ

ในวัยเจ็ดสิบ
เขารู้แล้วว่า ความรักที่ “ไม่พูดให้ชัด”

ต่อให้เร่าร้อนแค่ไหน
ต่อให้ลึกแค่ไหน

วันหนึ่ง…ก็จะกลายเป็๲เพียงความทรงจำที่เล่าได้แค่กับเก้าอี้ว่างๆ กับสายน้ำที่ไหลผ่านไปแบบนี้

ไม่ใช่สิ่งที่เอาไปวางบนโต๊ะแล้วพูดว่า
“นี่คือคนที่ฉันรักษาไว้ได้”

เขาขยับตัว เตรียมจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ริมโขงสักที

ก่อนลุก
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเย็นที่กำลังเปลี่ยนสี

เสียงนิ่มในปัจจุบันลอยมาในหัว

“คุณยศคะ ดื่มน้ำอุ่นหน่อยไหม ไข้จะได้ไม่กำเริบ”

เสียงนั้น
ไม่ใช่เสียงของเด็กสาวในชุดนักเรียน หรือชุดพยาบาลฝึกหัดอีกแล้ว

แต่เป็๞เสียงของผู้หญิงวัยใกล้เจ็ดสิบเหมือนกัน
คนที่อยู่เคียงข้างเขาในทุกเช้า–เย็นของบั้นปลาย

เขายิ้มมุมปากเบา ๆ

“เดี๋ยวกลับแล้วน่า นิ่ม…”

เขาบอกในใจ

เพราะแม้หัวใจจะเคยหลงอยู่กลาง “ดงรัก” กับผู้หญิงหลายคน
แต่ฟ้าสางของชีวิตจริง

เขาเลือกเดินกลับไปที่คนที่ยังยืนรออยู่ข้างปลายทาง

แม้จะไม่ได้หวือหวา
ไม่เร่าร้อนเหมือนเมื่อก่อน

แต่เป็๲คนเดียว—
ที่เห็นเขาทั้งในตอนเป็๲เด็กหนุ่มโง่ ๆ
และตอนเป็๲ชายแก่ที่นั่งทบทวนความหลังอยู่ริมโขงแบบวันนี้

— จบตอนที่ 9 —