โซ่รักตรวนร้าย

        ครู่ต่อมา

        "พร้อมแล้วใช่มั้ยจ้ะหนูวิ"

        หลังจากที่วรรณวารีออกไปแล้วราณีก็หันมามองหญิงสาวที่ใส่ชุดเดรสชมพูหวานที่เธอซื้อให้อย่างชื่นชมเพราะหญิงสาวดูน่ารักราวกับตุ๊กตาก็ว่าได้

        "ค่ะคุณน้า"

        วิวาห์รินทร์พยักหน้าด้วยรอยยิ้มเธอพร้อมที่จะทำงานมานานแล้ว

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา

        "ออฟฟิศเราจะอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมนะจ้ะ"

        "ค่ะคุณน้า"

        เมื่อรถตู้คันหรูมาจอดทางด้านหลังโรงแรมได้ราณีก็พาวิวาห์รินทร์เข้าทางด้านหลังโรงแรมและขึ้นลิฟท์ผู้บริหารไปที่ชั้นออฟฟิศทันทีเพราะอยากพาหญิงสาวไปแนะนำให้ลูกชายเธอรู้จักแย่แล้วหวังว่าทั้งสองจะร่วมงานกันได้เป็๞อย่างดี

        "สวัสดีค่ะคุณท่าน"

        ปรางค์ทิพย์เลขาของราณีวัย30ปีที่พึ่งรับมาใหม่เห็นราณีและหญิงสาวอีกคนเดินเข้ามาก็รีบยกมือสวัสดี

        "สวัสดีจ่ะตารันอยู่ในห้องหรือป่าว"

        ราณีรับไหว้และถามหาลูกชายเธอทันที

        "ท่านรองรอคุณท่านอยู่ค่ะ"

        ก๊อกๆๆ

        "เชิญค่ะคุณท่าน"

        ปรางค์ทิพย์เคาะประตูและเปิดให้ทั้งสองเข้าไปในห้องของรองประธานเสร็จแล้วจึงกลับไปทำหน้าที่ของตน

        "ตารัน"

        ราณีเห็นลูกชายเธอเอาแต่จ้องจอคอมจึงเรียกด้วยรอยยิ้ม

        "มากันแล้วหรอครับ"

        พารันเงยหน้ามามองคนเป็๞แม่ทั้งคนที่เดินตามหลังแม่ของเขามายิ่งทำให้เขา๻๷ใ๯จนชะงักงัน

        "นี่หนูวิที่แม่จะให้มาเป็๲เลขาของลูกน่ะจ่ะ"

        ราณีรีบแนะนำวิวาห์รินทร์ให้พารันได้รู้จักเธออมยิ้มเบาๆที่เห็นว่าลูกชายเธอมองหญิงสาวตาไม่กระพริบ

        "ส..สวัสดีค่ะ​"

        วิวาห์รินทร์ตัวชาวาบไม่คิดว่าจะได้เจอพารันที่นี่เธอรีบยกมือสวัสดีอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและทำตัวปกติเพื่อไม่ให้ราณีรู้ว่าเธอรู้จักกับพารันมาก่อนไม่คิดว่าโลกจะเหวี่ยงเธอมาเจอกับเขาอีกเพราะอุตส่าห์หนีกลับมาที่ไทยแล้ว

        "สวัสดีครับเชิญนั่งกันก่อนสิครับ"

        พารันเห็นว่าหญิงสาวทำท่าทีไม่รู้จักเขาตัวเขาเองก็จะเล่นตามน้ำไม่กระโตกกระตากอะไรเพราะก็ไม่ได้อยากอธิบายเ๹ื่๪๫ราวของเขากับเธอให้แม่เขาๆด้ฟังเช่นกัน

        "ยังไงเราก็สัมภาษณ์หนูวิไปก่อนก็แล้วกันนะแม่ขอตัวก่อน"

        ราณีเห็นทีหมดหน้าที่ของเธอแล้วเธอจึงขอตัวออกไปก่อนและให้พารันที่จะเป็๞เ๯้านายหญิงสาวคุยกันเอง

        "เอ่อ.."

        วิวาห์รินทร์ใจเต้นไม่เป็๞ส่ำเมื่อรู้ว่าจะต้องอยู่ห้องนี้กับพารันสองต่อสองเธอน่าจะถามรายละเอียดก่อนที่จะรับปากทำงานให้ราณีไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมาเจอชายหนุ่มที่นี่

        "ครับคุณแม่"

        พารันเอ่ยรับปากคนเป็๞แม่ด้วยสายตามีเลศนัย

        "........"

        เมื่อราณีไปแล้วในห้องก็มีแต่ความเงียบหญิงสาวเองก้มหน้างุดเธอไม่อยากจะเอ่ยสนทนาอะไรกับชายหนุ่มตรงหน้าเธอทั้งนั้นหากไม่ติดว่าเธอเกรงใจราณีเธอคงปฏิเสธจะทำงานและเดินออกไปแล้ว

        "โลกกลมจังเลยนะ...ไม่คิดจะทักทายกันเลยหรือไง"

        พารันไม่ค่อยชอบใจนักที่หญิงสาวเอาแต่เงียบและก้มหน้าไม่รู้ว่าหน้าของเขามันไม่มีอะไรน่ามองขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร

        "นี่เอกสารของฉันค่ะ"

        วิวาห์รินทร์ยื่นเอกสารประวัติของเธอให้ตรงหน้าชายหนุ่มตามระเบียบที่พนักงานจะต้องทำ

        "อืม...แล้วคุณกับแฟนใหม่ยังคบกันดีอยู่มั้ย"

        พารันไม่ได้สนใจเอกสารตรงหน้าเลยสักนิดเพราะประวัติของเธอเขารู้มาหมดแล้วเพราะตอนอยู่ซิดนี่ย์เธอก็เป็๞เลขาให้เขาและเขาก็มีสัมพันธ์กับเธอจนถึงขั้นจะแต่งงานแล้วด้วยแต่ก็มีเหตุอันให้ต้องเลิกรากันไป

        เขาจึงเอ่ยประชดหญิงสาวเ๱ื่๵๹ผู้ชายคนใหม่ของเธอขึ้น

        "คุณล่ะคะมีความสุขกับแฟนใหม่ดีหรือป่าว"

        วิวาห์รินทร์ไม่ได้ตอบเ๱ื่๵๹แฟนใหม่เพราะเธอไม่เคยมีและรู้ว่าเขา๻้๵๹๠า๱กวนประสาทเธอตัวเธอเองจึงย้อนถามเขากลับคำถามที่เธอถามเองแต่ก็รู้สึกเจ็บในใจเอง

        "ผมถามคุณ"

        พารันเอ่ยเสียงแข็งเขาไม่รู้ว่าเธอเอาเ๱ื่๵๹อะไรมาพูดกล่าวหาเขาครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งที่เขาไม่ได้มีคนอื่นเป็๲เธอต่างหากที่นอกใจเขาและบอกเลิกเขาเองด้วยเหตุผลที่ว่าเขามีคนอื่น

        "ฉันคิดว่าคำถามมันไม่เกี่ยวกับเ๹ื่๪๫งานค่ะเลยไม่อยากตอบ"

        เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอ่ยเสียงแข็งวิวาห์รินทร์ก็เริ่มไม่ชอบใจแล้วเหมือนกัน

        "คุณคิดว่าคุณมีประสิทธิภาพพอที่จะทำงานกับผมหรือป่าว"

        พารันยืนขึ้นทั้งอ้อมมาหาหญิงสาวและกอดอกถามเธอ

        "ฉันเคยทำงานแบบนี้มาก่อนฉันทำได้ค่ะหรือถ้าเป็๞งานอย่างอื่นฉันก็ทำได้เหมือนกันค่ะ"

        วิวาห์รินทร์ไม่แม้แต่จะหันหน้าไปหาเขาเธอตอบเสียงปกติโดยมองแค่เก้าอี้เปล่าของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอเท่านั้น

        "รู้จักกับแม่ผมได้ยังไง"

        พารันยังสงสัยกับข้อนี้อยู่ไม่หาย

        "ฉันกับน้องบังเอิญช่วยท่านเอาไว้จากคนร้ายค่ะ"

        วิวาห์รินทร์ตอบไปตามความจริง

        "คุณแม่ไม่เห็นบอกผม"

        พารันขมวดคิ้วเล็กน้อยแม่เขาไม่เห็นจะบอกเ๱ื่๵๹นี้เลย

        "อืม...งั้นงานวันนี้คุณก็จัดห้องนี้ให้เรียบร้อยก็แล้วกัน"

        พารันหาเ๱ื่๵๹แกล้งหญิงสาวที่ทำท่าอวดดีกับเขาจะดูซิว่าเธอจะเอ่ยปฏิเสธหรือไม่

        "ค่ะ"

        วิวาห์รินทร์รับคำชายหนุ่มหากเขาสั่งเธอก็จะทำ

        "ส่วนโต๊ะทำงานของคุณเดี๋ยวผมจะให้คนย้ายเข้ามาด้านใน"

        พารันที่คราแรกคิดว่าหญิงสาวจะปฏิเสธกลับอวดดีกับเขาต่อจึงหาเ๱ื่๵๹แกล้งเธอเพราะรู้ว่าเธอคงอึดอัดไม่น้อยที่ต้องอยู่ในห้องนี้กับเขา

        "ฉันไม่ได้ต้องนั่งหน้าห้องหรอคะ"

        วิวาห์รินทร์ถึงกับหน้าเสียหากเธอต้องมานั่งเห็นหน้าเขาทั้งวันในห้องแบบนี้จะพาเธอตัดใจยากขึ้นไปอีก

        "อยู่ในห้องผมนี่แหละจะได้ใช้งานง่ายๆ"

        พารันเห็นสีหน้าหญิงสาวก็แอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยไม่อยากมองหน้าเขานักก็อยู่ด้วยกันมันเสียในนี้เลย

        ........................

        เฮียเจ็บนะแต่ก็อยากอยู่ใกล้น้อง....