ตอนที่ 15 ขอเงินมาได้แล้ว (1)
เว่ยซื่อเห็นเถียนจินจวี๋มอบกำไลเงินหนักอึ้งคู่นั้นให้ผู้ใหญ่บ้านอย่างง่ายดายก็คิดจะขวาง ทว่าสายไปเสียแล้ว ทำได้เพียงถลึงตามองกำไลคู่นั้นอย่างเสียดายตาเขม็ง
ผู้ใหญ่บ้านกำลังจะเอาเศษเงินพวกนั้นคืนให้เว่ยซื่อ เถียนไฉ่เวยก็ก้าวเข้ามาฉับๆ รับเศษเงินและกำไลเงินพวกนั้นไปจากมือผู้ใหญ่บ้าน แล้วย่อกายคารวะให้เถียนจินจวี๋ด้วยท่าทางเคร่งขรึมจริงจัง “ขอบคุณอาหญิงที่มอบให้ ผู้ใหญ่บ้านเรียกแค่ค่ารักษาหนึ่งตำลึงเงิน แต่อาหญิงกลับยืนกรานจะเพิ่มกำไลเงินคู่นี้ให้ พวกท่านปู่ท่านย่ายังไม่ขวาง เห็นได้ชัดว่าท่านปู่ท่านย่าคิดแก้ไขความผิดพลาดก่อนหน้า ไม่ข่มเหงพวกข้าสามแม่ลูกอีก”
หลังจากนั้นย่อกายคารวะผู้ใหญ่บ้าน “ขอบคุณผู้ใหญ่บ้านที่ออกหน้าให้พวกเราสามแม่ลูกมากเ้าค่ะ หากไม่มีผู้ใหญ่บ้าน ไหนเลยท่านปู่และท่านย่าของข้าจะสำนึกตนชำระล้างกายใจ เปลี่ยนเป็คนใหม่ได้รวดเร็วเช่นนี้”
ประโยคนี้ของนางประจบผู้ใหญ่บ้านให้อารมณ์ดีนัก “ฮ่าฮ่า! เ้าเด็กคนนี้มีมารยาทนัก เดิมทีนี่ก็เป็หน้าที่ข้า ข้านั้นยินดีที่ได้เห็นครอบครัวพวกเ้าอยู่กันอย่างสมัครสมานสามัคคี!”
ผู้เฒ่าเถียนสามีภรรยากินลมบื้อใบ้พูดอะไรไม่ออก ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากห้าม แต่ไม่สะดวกห้ามและเข้าไปห้ามไม่ทันต่างหาก ในเมื่อเถียนไฉ่เวยเอ่ยเช่นนี้แล้ว พวกเขาก็ไม่อาจเอ่ยปากทวงคืนอีก ทำได้เพียงกัดฟันกลืนเื ใครใช้ให้ตนเลี้ยงบุตรสาวโง่งมออกมาคนหนึ่งกัน
ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็จัดการปัญหาเสร็จสิ้น ขณะกำลังจะจากไป ไฉ่เวยก็เอ่ยเตือนขึ้นก่อน “ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ป้าจางถูกท่านย่าเตะด้วยเหมือนกัน ท่านย่าข้าต้องให้คำอธิบายกับป้าจางสักหน่อยกระมัง”
ผู้ใหญ่บ้านยิ้มขออภัยให้ป้าจาง “ดูซิ ข้าโมโหจนเลอะเลือนแล้ว ถึงกับลืมเื่ของเ้าไปได้”
เขาให้คนไปเรียกหมออู่มาอีกครั้งเพื่อตรวจดูบริเวณที่ป้าจางถูกเว่ยซื่อเตะ
หมออู่เอ่ย “แม้จะไม่หนักหนานัก แต่ก็ต้องกินยาสักระยะ ไม่เช่นนั้นคงหายช้า”
ด้วยเหตุนี้ผู้ใหญ่บ้านจึงเรียกค่ารักษาตามที่หมออู่บอก เพิ่มเงินค่าทำขวัญ รวมเป็เงินชดเชยให้ป้าจางทั้งหมดห้าร้อยอีแปะ
ผู้เฒ่าเถียนสองสามีภรรยาโมโหแทบอกแตกตาย ใบหน้าชรายับย่นไปหมด
เมื่อพวกชาวบ้านเห็นว่าไม่มีเื่อะไรแล้ว ก็เตรียมแยกย้ายจากไป แต่เถียนไฉ่เวยะโขึ้นก่อน “ป้าจางหยุดก่อน”
กลุ่มคนได้ยินดังนั้นก็พากันหยุดฝีเท้าลง อยากดูว่าที่เถียนไฉ่เวยเรียกป้าจางไว้มีเื่อะไร
เถียนไฉ่เวยเอาเศษเงินไม่กี่เหรียญกับกำไลเงินคู่นั้นยื่นให้ป้าจางทั้งหมด “ป้าจาง ท่านอยู่ข้างบ้านข้า เข้าใจสถานการณ์บ้านข้าที่สุด ท่านปู่ท่านย่าปฏิบัติกับพวกเราสามแม่ลูกอำมหิตนัก ตอนนี้พวกเขาชดเชยเงินจำนวนนี้ให้พวกเราทั้งสอง เกรงว่าพอพวกท่านจากไป พวกเขาคงคิดแย่งมันกลับไป ข้าจึงอยากฝากเศษเงินกับกำไลเงินคู่นี้ไว้ที่ป้าจางทั้งหมด ตอนท่านแม่จะซื้อยา ข้าค่อยไปเบิกกับท่าน แต่ละครั้งที่ไปซื้อยาต้องใช้เงินเท่าไรข้าก็จะไปเบิกเท่านั้น ได้หรือไม่เ้าคะ”
ผู้เฒ่าเถียนสองสามีภรรยาสีหน้าดำคล้ำ ถูกเด็กชั้นต่ำสมควรตายไฉ่เวยนางนี้หักหน้าต่อหน้าฝูงชนอีกแล้ว
ป้าจางรับเศษเงินกับกำไลเงินคู่นั้นไว้ด้วยสีหน้าท่าทางจริงจัง “ทำไมจะไม่ได้ ยากนักที่เ้าจะเชื่อใจข้าขนาดนี้”
เถียนไฉ่เวยย่อกายให้ป้าจาง “ขอบคุณป้าจางมากเ้าค่ะ”
ป้าจางถึงค่อยแยกย้ายไปพร้อมพวกชาวบ้าน
แม่สื่อหวังเอ่ยถามสตรีวัยกลางคนข้างกายที่นับว่าแต่งกายดูดีท่ามกลางเหล่าชาวบ้านชนบท “พวกเราเข้าไปทักทายผู้เฒ่าเถียนตอนนี้เลยดีไหมเ้าคะ”
สตรีวัยกลางคนนางนั้นยิ้มแล้วเอ่ยพอเป็พิธี “ไม่ต้องรีบ” เสร็จแล้วก็จากไปพร้อมพวกชาวบ้าน
เถียนไฉ่เวยเตรียมตัวกลับเรือน นางเพิ่งจะหันกายกลับมา เว่ยซื่อก็พุ่งเข้าหานางเหมือนสุนัขบ้า “นางเด็กชั้นต่ำตัวเสนียดจัญไร ถึงกับกล้าเล่นงานครอบครัวข้า วันนี้ข้าจะตีเ้าให้ตาย”
457
