บทที่ 8 อนาคต... ร้อยภูตผีออกอาละวาด
ในเวลาเดียวกันทันทีที่เื่เล่าจบลง
เสี่ยวน่าจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ตาไม่กะพริบ ก่อนจะเห็นตัวเลขเรตติ้งแบบเรียลไทม์พุ่งทะลุ 2%!!
“2 แล้ว!! ทะลุ 2% แล้วค่าาา!!”
เสี่ยวน่าะโตัวลอยจากเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด พนักงานทั่วทั้งโถงต่างพากันวิ่งกรูเข้ามามุงที่หน้าจอ หลินเต๋อจื้อ ผอ. สถานี ถึงกับเนื้อเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ขอบตาเริ่มแดงก่ำด้วยความปิติ
“ครั้งแรก! นี่เป็ครั้งแรกเลย! เจอเพชรในตมเข้าแล้วจริง ๆ! หลินเซียว แกมันสุดยอดมาก!” เสียงของหลินเต๋อจื้อสั่นเครือด้วยความโลภและดีใจผสมปนเปกัน
ในจังหวะนั้นเอง หลินเซียวก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องอัดเสียง
หลินเต๋อจื้อไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปคว้ามือหลินเซียวมากุมไว้แน่นราวกับกลัวเขาจะหายไป
“หลินเซียว! แกคือความภาคภูมิใจของสถานีเราจริง ๆ!”
หลินเซียวขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ
“อาจารย์หลิน คุณสุดยอดมากเลยค่ะ! เรตติ้งวันนี้ทำลายทุกสถิติที่เคยมีมา แถมยังแตะ 2% ได้สำเร็จ! นี่มันรายการ่เที่ยงคืนนะนะ!! ตัวเลขนี้มันอภินิหารชัด ๆ!” เสี่ยวน่าชมเปาะ
หลินเซียวเพียงแต่ยกยิ้มบาง ๆ “เื่เล็กน้อยครับ”
“ฟังนะทุกคน ฟัง! นี่สิถึงจะเรียกว่ายอดฝีมือตัวจริง! เรตติ้ง 2% สำหรับเขามันแค่เื่จิ๊บ ๆ! หลินเซียว... ั้แ่วันนี้ไปแกคือเสาหลักเบอร์หนึ่งของสถานีเรา! ถ้าเทียบกับแกแล้ว ไอ้จางไห่มันก็แค่ขยะ!”
หลินเต๋อจื้อใช้หน้าแก่ ๆ ของเขาประจบสอพลออย่างไม่อายฟ้าดิน ทว่าหลินเซียวไม่เล่นด้วย เขาเมินหน้าหนีและทำเหมือนหลินเต๋อจื้อเป็ธาตุอากาศ
“หลินเซียว เื่ที่แกเล่าวันนี้มันสุดยอดมาก! ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเื่ผีมันเล่าให้เห็นภาพได้ขนาดนี้ แกมันเทพชัด ๆ!”
“ใช่ ๆ รับการคารวะจากพวกเราด้วยเถอะ!”
“วันหลังช่วยชี้แนะพวกเราบ้างนะหลินเซียว!”
ท่ามกลางเสียงสรรเสริญเยินยอที่ดังระงม หลินเซียวไม่ได้หลงระเริงไปกับมันเขามองหน้าหลินเต๋อจื้อด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“หลินเต๋อจื้อ... ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ผมขอประกาศอย่างเป็ทางการว่า ผมลาออก ผมไม่ทำแล้ว”
วิ้งงงง!!
พอได้ยินคำนั้น สมองของหลินเต๋อจื้อก็เหมือนจะะเิออกมาทันที
ลาออก? นี่มันเื่ตลกวันโกหกหรือไง!
หลินเซียวในตอนนี้คือขุมทรัพย์ทองคำเชียวนะ! มีหรือที่หลินเต๋อจื้อจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ
“เดี๋ยว ๆ ๆ หลินเซียว แกพูดอะไรน่ะ? ทำงานดี ๆ อยู่ จะทิ้งกันไปเฉย ๆ แบบนี้ได้ยังไง?”
หลินเซียวแค่นหัวเราะ “ก็ก่อนหน้านี้ ผอ. เป็คนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าวันนี้จะเป็เทปสุดท้ายของผม?”
“ไม่มี! ฉันไม่เคยพูดประโยคนั้นเลยสักนิด! แกต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ ๆ!” หลินเต๋อจื้อส่ายหน้ารัว ๆ ลืมคำพูดตัวเองไปจนหมดสิ้น
หลินเซียว “พอเถอะครับ... เห็นผมเป็คนโง่หรือไง?”
พูดจบเขาก็ก้าวเท้าเตรียมจะเดินออกไป หลินเต๋อจื้อเห็นดังนั้นก็รีบคว้าตัวเขาไว้
“หลินเซียว รอเดี๋ยวก่อน!”
“มีธุระอะไรอีก?”
“หลินเซียว... เรามาคุยกันดี ๆ เถอะ ทุกเื่มันมีทางออกเสมอนะ ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาฉันอาจจะทำตัวไม่ดีไปบ้าง... เอาอย่างนี้! ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ห้องอัดหมายเลขหนึ่งจะเป็ห้องส่วนตัวของแกคนเดียว! แถมฉันจะอัปเกรดสวัสดิการของแกให้ขึ้นไปอยู่ระดับท็อปสุด ในสถานีนี้ถ้าไม่นับฉัน แกใหญ่ที่สุด! ส่วนเื่เงินเดือน... ฉันขึ้นให้ทันทีอีกเดือนละห้าพันหยวน!”
ข้อเสนอที่หลินเต๋อจื้อหยิบยื่นให้นั้น ถือว่าดีเลิศอย่างยิ่งสำหรับเมืองระดับสามอย่างเมืองเจียง เงินเดือนเกือบหมื่นหยวนถือเป็รายได้ที่สูงมาก แต่ว่าสำหรับหลินเซียวในตอนนี้ เขาไม่สนใจมันแม้แต่นิดเดียว
“คิดจะใช้เงินซื้อผมเหรอ? คุณมองเห็นค่าเงินห้าพันหยวนของคุณสูงส่งเกินไปหรือเปล่า”
พูดจบหลินเซียวก็เดินจากไป ทิ้งให้หลินเต๋อจื้อยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความแค้นและอับอาย ไม่นานนักดวงตาของเขาก็หรี่เล็กลงด้วยความมาดร้าย
ในขณะเดียวกัน ณ ‘เว็บบอร์ดเื่ลี้ลับ’ ของประเทศเซี่ย
นี่คือเว็บบอร์ดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีผู้ใช้งานลงทะเบียนกว่าหนึ่งร้อยสามสิบล้านคนมียอดผู้ใช้งานต่อเดือนกว่าห้าสิบล้าน และใช้งานต่อวันถึงยี่สิบล้านคน! เป็ขุมกำลังออนไลน์ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
และในตอนนี้กระทู้ใหม่ ๆ ก็เริ่มผุดขึ้นมาเป็ดอกเห็ด
#รายการ ‘รายการวิทยุเที่ยงคืน’ แห่งประเทศเจียง... นี่แหละของจริง!
#ช็อก!! เื่ผีมันเล่าแบบนี้ก็ได้เหรอ?!
#เสียงคุณภาพระดับ Lossless เพื่อนแท้ทางจิติญญายามค่ำคืน!
#หลินเซียว... ดีเจเื่ผีคนใหม่ที่มีแววจะก้าวขึ้นสู่ระดับเทพตามรอย ‘โอวหยางสวิน’!
#ดันสุดตัว! รายการนี้โคตรดี ไม่มี่ให้น่าเบื่อเลย สนุกมาก!
#ใช้ภาษาเรียบง่ายแต่เล่าได้สยองขวัญระดับพระเ้า... หลินเซียว ตัวตนระดับพระเ้า!
กระทู้เหล่านี้ยึดพื้นที่หน้าแรกของเว็บบอร์ดไปเกือบหมด และหัวข้อหลักก็มีเพียงชื่อเดียว หลินเซียว!!
บรรดาชาวเน็ตที่ตอนแรกกดเข้ามาดูเพราะความสงสัย ต่างพากันกดฟังไฟล์เสียงที่แนบมา จนยอดเข้าชมพุ่งทะยานราวกับนั่งจรวด ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ยอดคลิกพุ่งทะลุห้าหมื่นครั้ง! และช่องคอมเมนต์ก็เดือดพล่าน
[ เสียงดีเจคนนี้โคตรมีเอกลักษณ์! ]
[ ได้ข่าวว่ารายการนี้กำลังจะโดนปิดไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงดังเปรี้ยงขึ้นมาได้? ]
[ ฟังแล้วขนลุกเลย! ดีเจคนนี้มีของ! ]
[ นี่แหละดีเจคุณภาพ ไม่เคยฟังเื่ผีแนวนี้มาก่อนเลย เปิดหูเปิดตาชะมัด! ]
คอมเมนต์นับพันข้อความล้วนเป็ไปในทิศทางบวก ชื่อของหลินเซียวเริ่มเป็ที่รู้จักในหมู่คนรักเื่ลี้ลับบนเว็บบอร์ดเป็ครั้งแรก โดยที่เ้าตัวอย่างหลินเซียว ไม่ได้รับรู้เื่นี้เลยสักนิด
เมื่อกลับถึงห้องเช่าและอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ เขาก็นอนลงบนเตียงเพื่อเริ่มศึกษาระบบไลฟ์สตรีมสยองขวัญนี้
“ระบบ... อธิบายหน้าที่ของแกมาซิ” หลินเซียวถามด้วยความสนใจ
[ระบบนี้สามารถทำให้โฮสต์แข็งแกร่งขึ้นได้ในระยะเวลาอันสั้น]
คำอธิบายสั้น ๆ แต่ดึงดูดใจมาก
จากนั้นระบบก็พูดต่อ
[โลกใบนี้ ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นจากภายนอก อาจเรียกได้ว่าจะมีร้อยภูตผีออกอาละวาด ิญญานับไม่ถ้วนจะปรากฏตัวขึ้นอย่างเป็ทางการในอนาคตอันใกล้ วิถีชีวิตปกติของมนุษย์กำลังจะเข้าสู่ความโกลาหล โฮสต์สามารถสะสมค่าความกลัวเพื่อเพิ่มโอกาสในการสุ่มรางวัล เพื่อรับทักษะมากมาย ซึ่งทักษะเหล่านี้จะช่วยให้โฮสต์จัดการกับพวกภูตผีได้!]
“หืม?”
หลินเซียวเริ่มตื่นตัว ร้อยภูตผีอาละวาด? ผีจะบุกโลกงั้นเหรอ? ฟังดูเร้าใจดีแฮะ
“อธิบายละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหม?”
[โฮสต์ยังไม่มีระดับสิทธิ์เพียงพอในตอนนี้]
ระบบปฏิเสธอย่างเ็า
หลินเซียว “...”
[โฮสต์สามารถตรวจสอบแผงสถานะบุคคลได้]
“ตรวจสอบ!”
ชื่อโฮสต์ : หลินเซียว
อายุ : 25 ปี
อาชีพ : ว่างงาน
ค่าความสยอง : 135,845 แต้ม (ทุก ๆ 100,000 แต้ม สามารถใช้สุ่มรางวัลได้ 1 ครั้ง)
ทักษะปัจจุบัน : ไม่มี
อุปกรณ์อาคม : ไม่มี
ภารกิจปัจจุบัน : ไม่มี
พอมองดูแผงสถานะของตัวเอง หลินเซียวก็แทบจะกุมขมับ นี่มันอะไรกันเนี่ย นอกจากชื่อ อายุ และแต้มที่ได้จากการจัดรายการเมื่อกี้ ที่เหลือคือไม่มีเลยสักอย่าง
นี่มันตัวละครเริ่มต้นชัด ๆ!
“ตอนนี้ฉันสุ่มรางวัลได้เลยใช่ไหม?” หลินเซียวถาม
[สามารถทำได้]
“สุ่มเลย!” หลินเซียวไม่เสียเวลาคิด
[หักค่าความสยอง 100,000 แต้ม แลกรับโอกาสสุ่มรางวัล 1 ครั้ง...]
[ระบบกำลังดำเนินการสุ่มรางวัล...]