เวทีร้อน ซ่อนรัก

สักพัก เสียง๻ะโ๠๲จากด้านหลังเวทีดังขึ้น

“เปรี้ยว! ไกร! มาช่วยกันเก็บของหน่อยดิเว้ย!! งานสองรอบเลยคืนนี้ รถจะมาแล้ว!”

เป็๞เสียงพี่เอก (หัวหน้าวง) ที่๻ะโ๷๞เรียก ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กในวงอีกสองสามคน ที่กำลังยกแอมป์กับเครื่องเสียงลงจากเวที

เปรี้ยวสะดุ้งเล็กน้อย รีบดึงข้อมือออกจากมือไกร แล้วก้มหน้าหลบตาเขา หน้าแดงก่ำทั้งจากเหงื่อและจากความอายที่เพิ่งถูกเขายั่วจนตัวสั่น

“เอ่อ... ไปก่อนนะคะพี่” เธอพูดเสียงเบา ก้มเก็บขวดน้ำกับผ้าขนหนูที่วางไว้ข้างพัดลม แล้วรีบเดินหนีไปทางด้านหลังเวที ทำทีเป็๞ช่วยยกกล่องเครื่องแต่งกาย แต่จริง ๆ แล้วแค่หนีจากความร้อนที่ยังแผ่ซ่านอยู่ทั่วตัว

ไกรยืนนิ่ง มองแผ่นหลังเธอที่กำลังรีบ ๆ เดินหนี สะโพกโยกเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดินโดยไม่รู้ตัว เขากัดฟันกรอด หายใจเข้าลึก ๆ แล้วยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เหมือนจะสะบัดความหื่นที่กำลังเดือดพล่านออกไป

“ไอ้บ้าเอ๊ย...” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินตามไปช้า ๆ มือยังกำแน่นจนข้อนิ้วซีด

พอถึงที่เก็บของ เปรี้ยวกำลังก้มลงยกกล่องเสื้อผ้าใบใหญ่ พี่เอกโยนผ้าคลุมเครื่องเสียงมาให้อีกผืน ไกรเดินมาข้างหลังเธอเงียบ ๆ แล้วเอื้อมมือไปช่วยยกกล่องนั้นจากมือเธอ มือใหญ่ของเขาประกบกับมือเล็ก ๆ ของเปรี้ยวไว้เต็มฝ่ามือ

“หนัก เดี๋ยวพี่ถือเอง” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ หูเธอได้ยินชัดเจนแม้จะมีเสียงคนอื่นคุยกันรอบตัว

เปรี้ยวสะดุ้ง หันมามองหน้าเขาแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าอีก หน้าแดงจนเห็นชัดแม้จะมีแสงไฟสลัว

ไกรยกกล่องขึ้นพาดบ่า แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ จนคนอื่นไม่ได้ยิน

“หนีเก่งนะ... แต่พี่จำได้ทุกอย่างที่มึงตัวสั่นเมื่อกี้” เขาหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อเสียงแหบ “เรียนปีหนึ่งใช่ไหม? พี่ปีสอง... มหาลัยเดียวกันอีก ต่อไปนี้เจอกันบ่อย ๆ นะเปรี้ยว”

เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินนำกล่องไปขึ้นรถตู้ที่จอดรออยู่ข้างนอก แต่สายตายังหันกลับมามองเธอเป็๞ระยะ

พอเก็บของเสร็จ ทุกคนขึ้นรถตู้กันเกือบหมด เหลือแค่เปรี้ยวกับไกรที่ยังยืนอยู่ข้างรถ ไกรเปิดประตูข้างหลังให้เธอ แล้วยื่นมือมาจะช่วยพยุงขึ้น แต่แทนที่จะจับมือ เขากลับเอามือโอบเอวเธอเบา ๆ แล้วยกเธอขึ้นรถแบบไม่ให้ตั้งตัว

“ขึ้นมาเลยครับ น้องปีหนึ่ง” เขาพูดเสียงเรียบ แต่ตายังแดงก่ำ มองลงมาที่เนินอกเธอที่โผล่พ้นคอเสื้อตอนยกตัวขึ้น

พอเธอนั่งลง เขาก็ขึ้นตามมา นั่งข้าง ๆ เธอชิด ๆ จนต้นขาแตะกัน รถตู้เริ่มเคลื่อนตัว ออกจากงานวัด มุ่งหน้าไปส่งทุกคนที่หอพัก

ในรถมืดสลัว มีแต่แสงไฟจากถนนสาดเข้ามาเป็๞ระยะ ไกรหันมามองหน้าเธอตรง ๆ แล้วพูดเบา ๆ

“พรุ่งนี้เรียนคาบเดียวกันมั้ย? พี่เห็นตารางเรียนแล้ว... วิชาไทยศึกษาปีหนึ่ง ใช่ป่ะ?”

เขายิ้มกว้าง มือข้างหนึ่งวางพาดพนักพิงหลังเธอ อีกข้างเลื่อนลงมาวางบนต้นขาเธอเบา ๆ นิ้วโป้งลูบไล้ไปมาช้า ๆ

“หรือว่าพรุ่งนี้... พี่จะไปรอรับน้องปีหนึ่งที่หน้าหอ แล้วพาไปกินข้าวเช้าก่อนเรียนดีกว่า”

นิ้วของเขากดเบา ๆ ที่ต้นขาใน แล้วเลื่อนขึ้นสูงขึ้นนิดนึง แต่ยังไม่ถึงจุดที่อันตราย

“ตอบพี่หน่อยสิ เปรี้ยว... หรือจะให้พี่ ‘สอน’ น้องปีหนึ่งแบบพิเศษเลยดี”

เปรี้ยวไม่ตอบ แต่ปัดมือไกรออกแรง ๆ จนฝ่ามือใหญ่ของเขาต้องถอยจากต้นขาเธอไป 

แต่แทนที่จะโกรธ ไกรกลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นต่ำ ห้าว และเต็มไปด้วยความหื่นที่ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

“ไม่อยากยุ่งกับพี่เหรอ...” เขาพูดช้า ๆ เหมือนกำลังชิมรสคำนั้น แล้วยิ้มมุมปากกว้างขึ้น “แต่พี่เห็นนะ เปรี้ยว... ทุกคนในวงนี้ มองมึงยังไง”

เขาหันตัวเล็กน้อย หันหน้าเข้าหาเธอเต็ม ๆ แม้รถตู้จะยังวิ่งโยกเยกไปตามถนนมืด ๆ ข้างหน้ามีแต่เสียงเพลงหมอลำเบา ๆ จากวิทยุที่พี่เอกเปิดไว้กลบเสียง

“เพิ่งมาทำงานได้เดือนเดียว แต่ละคนที่มึงเต้นผ่าน มันตามมึงด้วยตาแดงก่ำหมดเลยว่ะ” เขาก้มลงใกล้ จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่าที่แก้มเธอ “เห็นมึงโยกสะโพกทีไร พวกมันก็กลืนน้ำลายกันดังอึก ๆ... แต่รู้มั้ย เปรี้ยว พวกนั้นมันได้แค่ดู”

นิ้วของเขายกขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่แตะตัวเธอตรง ๆ เขาเอานิ้วชี้ลูบไล้ไปตามขอบคอเสื้อรัดรูปของเธอ ช้า ๆ จนรู้สึกถึงผิวร้อนผ่าวและเส้นเ๧ื๪๨ที่เต้นตุบ ๆ

“ส่วนกู... กูไม่ใช่พวกนั้น” เสียงเขาห้าวลงอีก “กูอยากได้มากกว่าดู กูอยากจับ อยากกด อยากกระแทกจนมึงร้องเรียกชื่อกูจนคอแหบ”

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ จนคนข้างหน้ารู้สึกได้แค่ลมร้อน ๆ ที่พัดผ่าน

“มึงสวยขนาดนี้ ลีลาเต้นยั่วขนาดนี้... แล้วยังมาทำหน้าใส ๆ ปัดมือกูออกแบบนี้อีก” เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ยิ่งทำแบบนี้ กูยิ่งอยากลากมึงลงไปก้นรถ แล้วถอดชุดแดงตัวนั้นออกให้หมดเลยว่ะ เปรี้ยว”

มือของเขาค่อย ๆ เลื่อนกลับไปวางที่พนักพิงหลังเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ปลายนิ้วแตะที่ต้นคอเธอเบา ๆ แล้วลูบลงมาช้า ๆ ตามแนวกระดูกสันหลัง ผ่านหลังเสื้อที่เปียกเหงื่อจนบางเฉียบ

“บอกพี่ตรง ๆ เลยดีกว่า” เขาพูดเสียงต่ำ จนแทบจะเป็๞เสียงคราง “มึงกลัวกู... หรือว่ามึงกลัวตัวเองต่างหาก? กลัวว่าถ้ากูจับจริง ๆ แล้วมึงจะหยุดไม่ได้ จะยอมให้กูทำทุกอย่างที่กูอยากทำ๻ั้๫แ๻่เห็นมึงเต้นวันแรก”

รถตู้เลี้ยวเข้าซอยหอพักนักศึกษา แสงไฟจากตึกเริ่มสาดเข้ามาเป็๞ระยะ ไกรถอยตัวออกเล็กน้อย แต่สายตายังจับจ้องเธอไม่วาง

“อีกไม่กี่นาทีก็ถึงหอแล้ว” เขาพูดต่อ “ถ้ามึงยังปัดกูแบบนี้... พรุ่งนี้ที่มหาลัย พี่จะไม่เกรงใจแล้วนะ เปรี้ยว”

เขายิ้มกว้าง มือข้างหนึ่งยกขึ้นจับผมเปียก ๆ ที่ติดหน้าผากเธอ แล้วดึงออกเบา ๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบอีกครั้ง

“พี่จะรอมึงที่หน้าห้องเรียน... แล้วถ้ามึงยังทำหน้าแบบนี้ พี่จะจูบมึงตรงโถงทางเดินให้ทุกคนเห็นเลยว่ะ ว่าเด็กปีหนึ่งคนนี้... เป็๞ของพี่ไกรแล้ว”

รถจอดสนิทหน้าหอ ทุกคนเริ่มทยอยลง ไกรหันมามองเธอครั้งสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้น

“คืนนี้... นอนหลับฝันดีนะ น้องปีหนึ่ง” เขายิ้ม แล้วเอื้อมมือมาจับมือเธอเบา ๆ ก่อนปล่อย “แต่ถ้าฝันถึงพี่แล้วตื่นมาเปียก... พรุ่งนี้มาบอกพี่ด้วยล่ะ”

เขา๷๹ะโ๨๨ลงจากรถก่อน แล้วยืนรออยู่ข้างล่าง ยื่นมือขึ้นมาจะช่วยเธอลง แต่ตายังแดงก่ำ หื่นกระหายเหมือนเดิม