time-

        สายตาอันว่างเปล่าทอดมองสายฝนที่อยู่ด้านนอกหลังคาที่เริ่มซามีแค่สายฝนตกเปาะแปะให้เห็นกันเบาๆก่อนจะเหลือบตามองหมอนทั้งสองใบที่สภาพมีรอยขาดและเปลื่อนขี้ดินมือเรียวยกขึ้นมาปัดเหมือนมันจะเริ่มแห้งแล้วยิ่งทำให้มันถูยากยิ่งกว่าเดิม

        เสียงฝีเท้าหยุดลงข้างๆทำให้ไทม์ต้องเงยหน้าหันไปมองพบว่าเป็นเจมส์ที่กำลังยืนมองเขาอยู่

        “เจอกันอีกแล้วนะ”ไทม์เอ่ยทักพร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆ

        เจมส์ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่มองข้าวของที่ไทม์ถืออยู่ในมือพร้อมกับทำหน้าขมวดคิ้ว

        “ทำไมหมอนมันเป็นแบบนั้น”

        “อ๋อ  ลมมันแรงเลยปลิวไปโดนกิ่งไม้น่ะ”

        “โกหก”ไทม์หุบยิ้มทันทีก่อนจะหันมองหมอนในมือพร้อมกับยกยิ้มบางๆ “โดนจับได้แล้วสินะ”

        จะโดนจับได้ก็ไม่แปลกก็เขาโกหกใครไม่เป็นนี่

        เจมส์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะวิสาสะเดินไปลากไทม์เดินเข้าร้านขายของมินิมอลที่ตั้งอยู่แถวนั้น

        “นายพามาทำไม”เจมส์ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ยังคงลากเขาให้เดินตามไปเรื่อยๆ จนมาหยุดโซนขายหมอน

        “เลือก”

        “ห๊ะ? เลือกอะไร”

        “หมอนไงเลือกสิ”

        “เลือกทำไมราไม่ได้จะซื้อนะ” ไทม์ไม่เข้าใจในสิ่งที่เจมส์จะสื่อ

        เจมส์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปหยิบหมอนสองใบแล้วเดินไปจ่ายเงินแล้วยื่นถุงใส่หมอน2 ใบให้

        “คืน”

        “เรื่องไร”

        “เมื่อเช้า”ไทม์ครุ่นคิดอยู่ครู่ ที่แท้ก็เรื่องค่ารักษาพยายาลนี่เอง “เราเต็มใจจ่าย”

        “เราไม่ชอบติดค้างใคร”

        “แต่-”ไม่รอให้ไทม์ได้พูดจบเจมส์ก็ยัดถุงใส่หมอนใส่มือเขาทันที

        “จากที่เราก็ไม่ติดค้างกันแล้วนะ”พูดจบเจมส์ก็หันหลังเดินจากไปทันที ปล่อยให้ไทม์ยืนมองถุงใส่หมอนอย่างไม่เข้าใจ

        “อะไรของเขากันนะก็แค่หมอนขาดเอง” แต่เขาก็รู้รับรู้ได้ว่าอีกคนคงไม่ต้องการให้เขาเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวสักเท่าไหร่

        เขาก็ห่วงเองห่วงคนที่เหมือนกับเขา มันก็แค่นั้นเอง

        พอฝนเริ่มซาไทม์ก็รีบตรงกลับบ้านทันทีเทียบจอดรถถือของตรงเข้าบ้าน

        “แม่แม่ครับผมกลับมาแล้ว”ไทม์ตะโกนเรียกแต่ก็ไร้เสียงตอบรับจากคนเป็นแม่ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่ดีเข้าไปอีก

        “แม่แม่อยู่ไหน”

        พยายามตะโกนเรียกอีกครั้งพร้อมกับเดินดูรอบๆน้ำเสียงเรียกที่สั่นกว่าปกติใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา

        ไม่เอานะขอร้องล่ะ แม่ช่วยตอบที

         เสียงของตกเบามาจากห้องเก็บของด้านหลังบ้านให้ไทม์ที่รีบรุดวิ่งไปหาที่นั่นทันทีขอล่ะ ภาวนาอย่าให้แม่เป็นอะไรเลย

        แต่เหมือนว่าสิ่งที่ภาวนาจะไม่เป็นผลทันทีที่เปิดประตูห้องเก็บของก้อนเนื้อในอกก็แทบจะหยุดเต้นทันทีภาพของแม่ที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้นข้าวของรอบๆ กระจัดกระจายราวกับว่ามันล้มลงมา

        “แม่!!แม่!!” ทั้งเขย่าตัวทั้งเรียกแม่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นไทม์เอื้อมมือไปจับชีพจรเหมือนว่าจะยังเต้นอยู่คาดว่าน่าจะสลบ

        มือที่สั่นเทาหยิบมือถือขึ้นมาโทรหารถพยาบาล“มีคนสลบอยู่ที่บ้านครับ”

        “ขอที่อยู่ด้วยค่ะ”

        “เอ่อ…”พยายามตั้งสติก่อนจะบอกที่อยู่ที่บ้านไป “ตอนนี้คอยปลุกคุณแม่ก่อนนะคะพยายามอย่าเคลื่อนย้ายเขาเด็ดขาดตอนนี้ทางเราส่งเจ้าหน้าที่ไปแล้วภายในสิบนาทีจะถึงนะคะ”

        “ครับ”

        วางสายเสร็จไทม์ก็กลับมาปลุกแม่ต่อแต่ไม่ว่าจะเรียกยังไงแม่ก็คงยังนอนนิ่งเหมือนเดิมจนไทม์เริ่มท้อ “แม่ แม่ตื่นเถอะฮึก! ผมขอร้อง ฮือ!!!!”

        ประตูห้องฉุกเฉินที่เปิดเข้าเปิดออกอยู่ตลอดแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นแม่ของเขาเลยแม่แต่น้อย

        ติ๊ง!

        เสียงแจ้งเตือนจากมือถือให้ไทม์เหลือบต้องมองพบว่าเป็นลูซี่แฟนสาวของเขานิ้วเรียวกดดูข้อความไล่อ่านทีละตัวหนังสือก็แอบหลุดขำออกมาทั้งน้ำตาแต่ก็แค่แป๊บเดียว

        Lucyxx​ : ส่งรูปภาพ

        Lucyxx​ : ช่วยด้วยค่ะไอ้ลุคมันแกล้งพี่

        time 00.00 : 555555

        Lucyxx​ : ส่งสติ๊กเกอร์

        time 00.00 :ประชุมเสร็จแล้วหรอครับ

        Lucyxx​ : ค่ะ

        Lucyxx​ : ตอนนี้ไทม์ทำไรอยู่คะ

        นิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์ก็ชะงักความคิดในหัวตีกันจนแทบปวดหัว จะบอกเรื่องแม่กับเธอดีมั้ยนะ

        Lucyxx​ : ไทม์?

        Lucyxx​ : มีอะไรรึเปล่าคะ

        time 00.00 : ผมอยู่รพ.  ครับ

        time 00.00 :แม่สลบในห้องเก็บของ ตอนนี้แม่ยังไม่ออกมาเลยครับ

        ริมฝีปากเม้มแน่นในที่สุดเขาก็ตัดสินใจบอกเขาแค่คิดว่าคนเป็นแฟนไม่จำเป็นต้องโกหกหรือปิดบังกัน แล้วอีกอย่างตอนนี้เขาต้องการคนอยู่ข้างๆ ใครก็ได้ แค่ตอนนี้มาอยู่ข้างๆ เขาก็พอ

        Lucyxx​ : ส่งโเคชั่นให้หน่อยค่ะเดี๋ยวพี่ไปหา

        Lucyxx​ : ไม่ต้องห่วงนะคะคุณแม่เราจะไม่เป็นอะไร

        time 00.00 : ครับ

        time 00.00 : ขอบคุณนะครับ

        Lucyxx​ : ส่งสติ๊กเกอร์

        “เชิญญาติคุณศรค่ะ”ได้ยินชื่อแม่ไทม์ก็รีบเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ “เชิญทางนี้ค่ะ เดี๋ยวคุยกับคุณหมอก่อนนะคะ”

        ไทม์เดินตามพี่พยาบาลเข้าไปในห้องคุณหมอที่อยู่ถัดไปจากห้องฉุกเฉินก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้

        “สวัสดีครับ”

        “สวัสดครับ”

        “หน้าเราดูเศร้าๆนะ โอเคมั้ย”

        “อ่า…ครับ”บอกไปแบบนั้นแต่ความจริงเขาไม่โอเคเลยสักนิด ใครมันจะไปโอเคกันล่ะเจอสถานการณ์แบบนี้ต้องมีเครียดกันบ้างแหละ

        “เอาล่ะเดี๋ยวหมอจะอธิบายให้ฟังนะ หนูเห็นก้อนตรงนี้มั้ย”

        คุณหมอใช้ไม้ชี้ไปที่ภาพเอ็กซเรย์อวัยวะหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นภาพของมดลุกแต่ว่ารูปร่างของมันดูแปลกไป มันดูไม่เหมือนมดลูกที่เขาเคยเห็นในหนังสือเรียนเลย

        “สิ่งนี้มันคือมะเร็งปากมดลูก”คำตอบของคุณหมอทำให้ไทม์ถึงกับช็อค ไม่จริงน่า มะเร็งปากมดลูกหรอแล้วแบบนี้แม่จะรอดมั้ย

        “ละ-แล้วแม่จะรอดมั้ยครับ” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณแม่หนูเป็นระยะที่สามเปอร์เซ็นรอดชีวิตจะอยู่ที่ประมาณสามสิบถึงสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์”

        ราวกับสติหลุดไม่ได้ยินเสียงรอบข้างตอนนี้ไทม์ไม่ได้ยินอะไรแล้ว ไม่ว่าจะเสียงคุณหมอหรือเสียงเครื่องปรับอากาศก็ตาม

        คุณหมอยื่นมือที่มาแตะมือเขาเพื่อเป็นการให้กำลังใจ“แม้โอกาสจะไม่ถึงสามสิบแต่ก็ยังถือว่าสูงอยู่นะ”

        มันก็ใช่แต่โอกาสรอดแค่ 30-35% ยังไงมันก็ยังน้อยอยู่ดีซึ่งหมายความว่าหากรักษาไม่สำเร็จแม่ก็มีโอกาสไม่รอดสูงมันไม่มีอะไรดีกับเขาเลยสักนิด

        คุณหมอได้อธิบายต่อเรื่องการรักษาแม่จะต้องผ่าตัดต่อมน้ำเหลืองในอุ้งเชิงกรานออกแล้วก็ฉายรังสีหรือเคมีบำบัดไทม์คิดตามแม่ต้องทรมานมากแน่ๆ แต่กว่าจะรอผ่ากว่าจะหายไหนต้องบำบัดอีก

        ปวดหัว

        มีแต่คำถามกับเกิดขึ้นในหัวเยอะแยะไปหมดทำไมที่ผ่านมาเขาไม่สังเกตแม่เลยนะถ้ารู้ตั้งแต่แรกแม่จะได้ไม่ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้

        “จะไปเลยไง”

        “อืม”

        ดีนไม่ได้ตอบอะไรเพียงพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปทำงานในส่วนของตัวเอง

        วันนี้ลูซี่มีนัดคุยงานกับดีนเรื่องโปรเจคงานบริษัทตอนแรกก็กะว่าคุยงานเสร็จเดี๋ยวจะไปกินข้าวต่อแต่พอได้รับข้อความจากน้องเธอก็ยกเลิกแล้วเก็บของเตรียมพร้อมไปทันที

        “ไปล่ะฝากที่เหลือด้วย”

        “เออๆ”

        ลูซี่เก็บของเตรียมจะเดินทางไปยังโรงพยาบาลแต่ในจังหวะที่กำลังจะขึ้นรถจู่ๆก็มีใครบางคนมาดึงแขน

        “เจเจ?” เป็นเจเจที่มาจับเธอ“มีอะไร”

        “จะไปไหนหรอ”

        “ไปหาน้อง”เจเจทำสีหน้าอ้อนวอน “ไม่ไปได้มั้ย”

        คำขอของเจเจทำเอาลูซี่ถึงกับคิ้วขมวดหนัก“เจเจ ฉันต้องไป แฟนฉันกำลังเดือดร้อน”

        “แฟน? ไอ้เด็กนั่นอ่ะนะ ทำไมวะทำไมต้องเป็นมันด้วย” คำเรียกน้องที่ออกมาจากปากเจเจทำให้ลูซี่ถึงกับขมวดคิ้วทันที

        “พูดอะไรให้เกียรติแฟนฉันด้วยเจเจ”

        เจเจเป็นชายหนุ่มอ่อนโยนตลอดที่ผ่านมาเขาไม่เคยแสดงท่าทีหรือพูดไม่ดีใส่เธอหรือคนรอบข้างเธอแม้แต่น้อยแต่ครั้งนี้เขากลับพูดจาไม่ให้เกีรติแฟนของเธอ มันเลยยิ่งทำให้ลูซี่รู้สึกสับสนไม่เข้าใจ ว่าที่ผ่านมาเธอมองผู้ชายตื้นเกินไปสินะ

        “เป็นฉันไม่ได้หรอลูเป็นฉันไม่ได้หรอ”

        “เจเจฉันว่าฉันพูดชัดแล้วนะ ขอร้องล่ะ อย่าให้ฉันต้องเกลียดนายเลย”

        เจเจถอนหายใจก่อนจะจำใจปล่อยมือเธอไป  “ขอโทษ”

        เขาไม่อยากโดนเธอเกลียดเพราะการโเนคนที่ชอบเกลียดแม่งโคตรเจ็บเลย

        “ขอบคุณที่เข้าใจ”พูดจบลูซี่ก็ขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีทิ้งให้เจเจได้แต่ยืนมองรถยนต์คันหรูขับออกไปจนลับสายตา

        “ไงหน้าตาดูไม่ดีเลยนะ”

        “หนวกหู”ดีนเหลือบมองคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่แสนดีของอดีตแฟนสาวของเขา

        “มึงรู้ใช่มั้ยว่าไอ้เด็กนั่นมันเป็นใคร”

        “ทำไมมึงจะทำไร”

        “ตอบกูมา”

        “อยากรู้ก็หาเองดิ”

        “ไอ้ดีนมึงอย่ามากวนตีน”

        “หน้ากูดูกวนตีนขนาดนั้นเลยหรอห๊ะกูไม่อยากยุ่งเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของพวกมึงหรอกนะ ถ้าอยากรู้มากก็ไปหาเอาเองเหอะ”

        ดีนไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความรักสองเศร้าสามเศร้าของคนอื่นแค่เห็นก็วุ่นวายแล้วถ้าจะให้เข้าไปยุ่งเขาขอบาย

        “กูถามจริงนะมึงจะไปอยากรู้ทำไมวะ ยัยสวยมันจะคบกับใครก็ปล่อยยัยนั่นไปดิ”

        “มึงก็รู้หนิว่ากูชอบลูมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

        “แล้วทีตอนกูคบกับยัยสวยทำไมมึงไม่พูดงี้บ้างล่ะ”เจเจไม่ตอบเพียงแต่หลบสายตา

        ที่พูดไปไม่ใช่ว่าดีนไม่รู้นะตอนที่ดีนกับลูซี่คบเจเจไม่ได้มีท่าทางหึงหวงหรือพูดจาไม่ดีแบบนี้คงเป็นเพราะบ้านดีนเป็นคนมีอิทธิพลกว่าบ้านเจเจทำให้เจเจเลือกที่จะไม่เข้ามายุ่งเพราะไม่อยากมีปัญหา

        “มึงควรตัดใจจากยัยสวยได้แล้วนะมึงก็รู้ว่าต่อให้พยายามเท่าไหร่ยัยสวยก็ไม่ชอบมึงหรอก”

        “มันยังไม่แน่สักหน่อย”

        ดีนถอนหายใจออกมาอีกครั้งตั้งแต่คุยกับเจเจเขาถอนหายใจออกมาไม่รู้กี่รอบแล้ว

        “เอาเถอะอยากทำอะไรก็ทำ ถ้าอยากทำตัวเป็นตัวร้ายในนิยายก็เอาเลย แต่กูบอกไว้ก่อนนะถ้ามึงยังจะคิดถลำลึกไปยุ่งกับน้องมันมากๆ ระวังจะโดนเกลียดเข้าจริงๆ”

        “ไม่มีทางหรอกกูจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด”พูดจบเจเจก็เดินไปขึ้นรถก่อนจะขับออกไป

        ดีนส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจออกมาไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ตั้งแต่รู้จักกันมาเจเจไม่เคยนิสัยเสียขนาดนี้มาก่อนเจเจเคยเป็นคนดีเป็นคนที่เขาเคยมองว่ายังไงต่อให้ชอบคนๆเดียวกันก็จะคอยสนับสนุนเพื่อนแต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะกลายเป็นคนขี้อิจฉาแล้วไม่ยอมดึงตัวเองออกมาทั้งที่ตรงนั้นก็ไม่ใช่ที่ของตัวเองขนาดนี้

        ถ้าวันนึงเจเจล้มเขาคนนึงแหละที่จะไม่ช่วยบอกแล้วว่าไม่อยากยุ่ง ในเมื่อเลือกที่จะทำแบบนั้นแล้วก้ไปจัดการตัวเองก็แล้วกัน

        รถยนต์คันหรูคันเดิมขับตรงไปตามถนนด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติทันทีที่มาถึงลูซี่เธอก็ตรงดิ่งไปยังโซนห้องฉุกเฉินพร้อมกับกวาดสายตามองหาแฟนหนุ่มด้วยความเป็นห่วงก่อนจะไปหยุดที่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งเหม่อลอยอยู่ข้างมุมเสา

        “ไทม์”

        ไทม์เงยหน้าขึ้นมาทันทีที่เขาเห็นสีหน้าที่เหม่อลอยก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าร้องไห้ก่อนจะพุ่งเข้ากอดเธอทันที

        “ไม่เป็นไรนะคะพี่มาแล้ว”

        “ฮือ!!!!”ลูซี่ยกมือกอดพร้อมกับคอยลูบปลอบเบาๆ ก่อนไทม์จะเริ่มเล่าอาการของคุณแม่ให้ฟัง

         ไทม์บอกว่าคุณแม่เป็นมะเร็งปากมดลูกแล้วต้องทำการผ่าตัดและต้องฉายรังสีทำให้ต้องใช้เงินในการรักษาจำนวนมากอีกอย่างน้องก็ห่วงเรื่องอาการของแม่หลังรักษาแล้วอย่างที่หมอบอกโอกาสรอดของมะเร็งปากมดลูกระยะที่ 3 มันมีเพียง 30 - 35%ต่อให้มันเยอะแต่มันก็ยังนน้อยสำหรับคนที่ต้องมานั่งลุ้นของคนข้างหลังอย่างไทม์

        นั่งปลอบน้องอยู่สักพักคุณหมอก็เดินมาเรียกให้ไปเซ็นเรื่องการผ่าตัดไทม์ไล่อ่านเอกสารยินยอมให้ทำการรักษาลูซี่สังเกตถึงจำนวนเงินค่ารักษาอยู่ที่ราวๆ450,000 บาท หรืออาจจะมากกว่านั้นตามอาการ

        “ผ่อนจ่ายได้มั้ยครับ”

        “คุณแม่มีประกันสุขภาพมั้ยคะ”

        “มีแต่บัตรทองครับ”

        “บัตรทองใช้ได้แต่โรงพยาบาลรัฐเท่านั้นค่ะ”นั่นสินะ ลืมไปเลยว่าเอกชนไม่ได้รับบัตรทอง

        “เดี๋ยวพี่จ่ายให้ค่ะ”ไทม์หันมองลูซี่ด้วยความเกรงใจ “แต่…”

        “เราเป็นแฟนกันนะคะเรื่องแค่นี้เอง” ไทม์ยืนชั่งใจอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจเซ็นต์ยินยอมไป

        “เดี๋ยวนั่งรอเอกสารสักครู่นะคะ”

        ไทม์นั่งรอที่เก้าอี้ด้านหน้าโดยที่มีลูซี่คอยอยู่ใกล้ไม่ห่างลูซี่เอื้อมไปจับมืออีกคนเพื่อปลอบ “เดี๋ยวคุณแม่ก็หายแล้วค่ะ คุณแม่เราเก่งจะตาย”

        “ครับ”

        ตอนที่เธอเห็นสีหน้าเศร้าของน้องครั้งแรกยอมรับว่าเธอเจ็บปวดมากใจแทบสลายเลยด้วยซ้ำไม่ว่าจะปลอบน้องสักเท่าไหร่ไทม์ก็คงยังมีสีหน้าที่เครียดและเหม่อลอยอยู่ตลอดเธอไม่รู้จะทำยังไงเอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นคามผิดของเธอที่ไม่อยู่ใกล้ๆแต่น้องก็ยังบอกเสมอว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ มันเป็นความผิดของเขาหากเขาคอยสังเกตแม่ แม่ก็คงไม่ต้องมาเจ็บปวดขนาดนี้

        พอได้ยินแบบนั้นเธอก็ยิ่งเครียดยอมรับเลยว่าเธอคิดไม่ออกว่าจะพูดปลอบใจน้องยังไงไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้น้องหายเครียด ตอนนี้ทำได้แค่คอยปลอบคอยอยู่ข้างๆน้องเท่านั้น เธอก็ไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เธอทำมันจะสามารถช่วยเยียวยาสภาพจิตใจของน้องได้มากแค่ไหนแต่ก็พยายามช่วยให้ได้มากที่สุด