เวลาผ่านไป2ชั่วโมง
"ฟู่" "แค็กแค่ก" จื่อหลานสำลักควันเพราะใช้พลังเกินขีดจำกัดแต่พอดูผลที่ได้ขาที่เคยลีบหนึ่งข้างกลับกลายเป็ขาปกติของชายหนุ่มที่นอนบนเตียงในตอนนี้เขามีใบหน้าผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัดแต่ยังคงนอนเกร็งอยู่ที่เดิม
"คุณลองขยับตัวดูไหมคะ" จื่อหลานพูดทำให้เขาขยับตัวเธอช่วยเขาลุกขึ้นเขาก้าวขาเดินไปด้วยอาการสั่น ความไม่เคยชินทำให้อ่อนแรง
"ในตอนนี้คุณได้หายเป็ปกติแล้วแต่ต้องใช้เวลากายภาพบำบัดถ้าน้าคุณถามบอกว่าฉันเป็หมอโบราณที่เดินเข้ามาขอน้ำคุณกินและตอบแทนเท่านั้น"
"ฮึกฮึก ขอบคุณครับหมอเทวดาผมไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดี"
"ความตื้นตันซาบซึ้งของคุณฉันรับรู้และเสียดายความอัจฉริยะของคุณโลกใบนี้มีสายงานเกี่ยวกับแฮกเกอร์อยู่คุณลองไปศึกษาดูไหมคะฉันจะมอบเงินทุนให้คุณก้อนนึง"
"ครับผมเชื่อคุณผมจะทำให้ดีที่สุดและไม่ให้คุณผิดหวัง"
"ค่ะจำเอาไว้นะคะเมื่อทุกอย่างสำเร็จโปรดรับรู้ไว้ว่าฉันมีนามว่าหลินจื่อหลาน"
จื่อหลานยิ้มเธอเดินออกไปธนาคารสักพักมอบเงินให้เขาหนึ่งแสนหยวน จากนั้นเดินออกมาจากบ้านเพราะรู้แล้วว่าไม่นานน้าของเขากลับมาเธอมาส่งิญญาป้าเจียงที่เดิมแล้วถอดสายอาคม จากนั้นวาดช่องส่งิญญาจากนั้นดึงอายุขัยที่เหลือของป้าเจียงมาทั้งหมด
"ฉันหลินจื่อหลานได้ดึงเอาอายุขัยของคุณมาจนหมดในตอนนี้สิ้นสุดบุญวาสนาของคุณที่อยู่โลกนี้แล้วค่ะ"
"ขอบใจเธอมากแล้วถ้าฉันเดินเข้าไปในช่องนั้นมันจะเป็ยังไงเหรอ" เจียงหนิงถามขึ้นเธอเริ่มรู้สึกกลัว
"อย่ากลัวเลยค่ะปากอุโมงค์ส่งิญญานั้นเป็โลกิญญา ิญญาคุณไม่ได้มีความทุกข์ หมดห่วง มีบุญมากกว่าบาป เคราะห์หนักได้สิ้นสุดวาระเป็วาสนาได้เจอฉันก็ถือว่าภายภาคหน้าย่อมเกิดในภพที่ดีไปเร็วๆเถอะค่ะฉันจะต้านพลังโลกนั้นเอาไว้ไม่ไหวเพราะมีิญญาอยากจะหนีออกมา"
"อืม...ขอบใจมากลาก่อน" แสงพุ่งเข้าไปในช่องอุโมงค์ส่งิญญาทำให้จื่อหลานร่างอักขระปิดช่องให้แ่าทุกอย่างถึงกลับมาเป็ปกติทำให้เธอกระอักเืออกมา
"อั๊ก!!!!"
"คุณครับเป็อะไรไหมผมเห็นคุณยืนคุยคนเดียวมานานแล้ว" จื่อหลานเงยหน้ามองชายหนุ่มวัย27 พอััมือทำให้รับรู้ว่าเขาเป็หมอเชื่อมโยงไปถึงตระกูลไป่
"ถือว่าเป็วาสนาที่เราได้พบกันแล้วนะคะคุณหมอไป่"
"คุณรู้จักผมเหรอครับ"
"ไม่ใช่ว่าคุณมาตามสืบเื่ของฉันเหรอคะ" จื่อหลานเช็ดเืจากนั้นถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา
"คุณคือคุณหลิน"
"ค่ะ ฉันหลินจื่อหลาน"
"ผมขอโทษที่เสียมารยาทความเชื่อของผมเชื่อทุกอย่างถ้าใครทำให้พ่อผมหายจากความทุกข์ที่แม้แต่ผมก็ไม่สามารถรักษาได้ แต่ก็ใช่ว่าจะให้รักษาได้เลยถ้าไม่รู้จักความเป็มา"
"การรู้เขารู้เราเป็เื่ที่ดีนะคะ หมอไป่เชื่อเื่โลกความฝันไหมพ่อคุณไม่ยอมตื่นสักทีเพราะเที่ยวเล่นในที่ต่างๆตามที่วิมานฝันจากกลิ่นอายดำมืดเข้าครอบงำคนป่วย"
"ผมเชื่อถึงต้องไปขอพ่อมาอยู่โรงพยาบาลเพื่อผมจะดูแลเอง"
"ดีแล้วค่ะ ไปกันเถอะพ่อคุณควรตื่นได้แล้ว ค่ารักษาหนึ่งแสนหยวนนะคะ" จื่อหลานพูดขึ้นทำให้ไป่เฟยพยักหน้าเขารู้จากผู้เฒ่ามู่แล้ว นอกจากความเชื่อต้องจ่ายเงินด้วย
"ครับคุณจะไปพร้อมผมไหม"
"ไม่ดีกว่าค่ะเพราะฉันจะไปรักษาให้พ่อคุณแล้วจะแวะห้างสรรพสินค้ากลับบ้านเลย"
"อ้อ งั้นผมไปรอคุณที่โรงพยาบาลนะครับ" จื่อหลานพยักหน้าจากนั้นเธอเดินไปที่รถแวะห้างสรรพสินค้าซื้อของฝากพ่อแม่ น้องชายไปจนเต็มหลังรถเก๋งจากนั้นขับรถไปโรงพยาบาลมีไป่เฟยและครอบครัวมู่รออยู่เธอทำความเคารพทุกคนจากนั้นเดินเข้ามาห้องพิเศษสำหรับผู้ป่วย
"คุณตาคนนี้มีแผลใจนี่คะทำไมฉันเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงอีกคนละไม่ใช่ว่าบ้านไป่ที่ฉันไปวันนั้นเป็อีกคนไม่ใช่เหรอ" จื่อหลานถามถึงแม้เธอไม่ได้เดินเข้าไปแต่มองเห็นสมาชิกบ้านนั้นทั้งหมดจนแปลกใจถามขึ้น
"คุณนายไป่คนปัจจุบันเป็แม่ของพี่ชายและน้องสาวของผม ส่วนผมเป็ลูกเมียน้อยแต่เป็เมียคนแรกที่พ่อให้ความสำคัญและรักมากที่สุดแม่ผมตายตอนผมอายุได้สิบขวบ พ่อรับผมมาอยู่ด้วยดูแลอย่างดีพอผมโตขึ้นได้เป็หมอทั้งที่อายุน้อยพี่ชายได้เป็ตำรวจยศสูง น้องสาวได้แต่งงานกับนักธุรกิจร่ำรวย เราทุกคนต่างคนต่างหน้าที่ พี่ชายเอาพ่อไปดูแลที่บ้านกว่าผมจะขอให้มาอยู่ในความดูแลของผมใช้เวลานานพอสมควรแต่โชคดีที่เอาความเป็ความตายของพ่อมาอ้างเขาเลยยอมให้มารักษาที่นี่คงเพราะเขาไม่มีเวลาด้วย"
"อืม...ฉันเข้าใจแล้วเขาไม่ยอมตื่นเพราะเที่ยวเล่นกับคนในความทรงจำนี่เอง แต่ถ้าเป็คนรักของเขาจริงๆก็ดีนะคะถ้าไม่ใช่ิญญาร้ายที่สร้างวิมานฝันนี้มาห้ามให้ใครเข้ามารบกวนจนกว่าฉันจะออกจากสมาธินะคะฉันจะตามพ่อคุณกลับมาเอง"
จื่อหลานพูดแต่เธอไม่ได้วางใจเพราะอีกไม่นานคนในตระกูลไป่บ้านใหญ่นั้นจะมาที่นี่เธอร่างอักขระเอาไว้ป้องกันการรบกวนจากนั้นเอากระถางธูปและธูปดึงฝันที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อจาก์ราคาดอกละหนึ่งพันหยวนปักเอาไว้ จากนั้นนั่งขัดสมาธิและใช้นิ้วจิ้มจรดหน้าผากของชายชราหลับตาลงเธอตามกลิ่นธูปเพื่อเข้าไปในฝันของเขาทันที
10K
