เมื่อเห็นรอยยิ้มของหลัวเลี่ยใบหน้าของเหยาเฟิงก็เ็าขึ้นเล็กน้อย “เ้าดูมั่นใจมาก”
“ค่อนข้างมั่นใจ”หลัวเลี่ยเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่เขาก็ถ่อมตัว ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
อย่างน้อยจากมุมมองของหลิวหงเหยียนนี่ก็ค่อนข้างนอบน้อมแล้ว ในแง่ของวรยุทธ์นั้น ความเข้าใจของหลัวเลี่ยน่ากลัวเกินไป
เหยาเฟิงเตือน“ข้าขอเตือนเ้า วิชาก้าวันั้นเป็ผลงานชิ้นสุดยอดของเราสองคน เราสร้างมันขึ้นมาด้วยกันแม้ว่ามันจะมีความคล้ายคลึงอยู่เล็กน้อยกับศิลปะการต่อสู้อื่นๆ แต่มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะฝึกฝนจนถึงระดับเริ่มต้นเ้าควรถ่อมตัว อย่าทะนงตัวเกินไป มิฉะนั้นเ้าจะไม่สามารถเข้าสู่ระดับเริ่มต้นได้ภายในสามเดือนแล้วเ้าก็จะสูญเสียโอกาสที่จะเป็ศิษย์ที่แท้จริงของเราสองคน”
“ใช่ๆข้าต้องอ่อนน้อมถ่อมตน” หลัวเลี่ยกล่าว
เมื่อเห็นเขาพูดอย่างสบายๆเหยาเฟิงก็ขมวดคิ้วไม่พอใจเล็กน้อย
ฉินจื้อที่เป็คนสบายๆพูดด้วยรอยยิ้ม “สิ่งที่ควรเตือนก็ได้เตือนแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่พูดไปมากกว่านี้” เขาหยิบตำราเล่มใหม่เอี่ยมออกมา“นี่คือตำราวิชาก้าวัที่สร้างขึ้นโดยเราสองคน มันค่อนข้างซับซ้อน ข้าขอแนะนำให้เ้าดูภาพวาดที่มีชื่อเสียงของแคว้นเป่ยสุ่ยที่เป็ภาพัสองตัวเล่นกับไข่มุก มันจะให้คำใบ้บางอย่างกับเ้า และจะช่วยให้เ้าไปถึงระดับเริ่มต้นได้โดยเร็วที่สุด”
“ขอบคุณท่านผู้าุโที่เตือนข้า”หลัวเลี่ยหยิบตำรามาพลิกดู และเริ่มอ่าน
เมื่อเห็นว่าเขากระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ฉินจื้อและเหยาเฟิงก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ อย่างน้อยหลัวเลี่ยก็แสดงความเคารพต่อศิลปะการต่อสู้ของพวกเขา
ทั้งสองอำลาหลิวหงเหยียนโดยแจ้งว่าจะกลับมารับผลการทดสอบของหลัวเลี่ยในอีกสามเดือน
“ข้าขอแนะนำท่านทั้งสองคนอย่าเพิ่งรีบร้อนจากไป” หลิวหงเหยียนกล่าว
“ไม่ทราบว่าฝ่าามีเื่อันใดอีกหรือ”น้ำเสียงของฉินจื้อราบเรียบ ทำให้รู้สึกได้ถึงความไม่เต็มใจ พวกเขารู้ดีว่าราชสำนักในแคว้นเป่ยสุ่ยนั้นวุ่นวายและพวกเขาไม่้ามีส่วนร่วมในเื่นี้ ดังนั้นพวกเขาทั้งสองจึงไม่อยากรั้งอยู่ที่นี่นาน
หลิวหงเหยียนยิ้มเบาๆและกล่าวว่า “ไม่ใช่เื่สำคัญอะไรมากมาย ข้าแค่อยากเชิญชวนท่านทั้งสองคนอยู่ดูหลัวเลี่ยฝึกเคล็ดวิชาที่ท่านมอบให้”
ฉินจื้อและเหยาเฟิงมองหน้ากันเต็มไปด้วยความงงงวย
หลิวหงเหยียนชี้นิ้ว“ดูนั่นสิ”
ปรมาจารย์ในระดับขั้นวังชะตาทั้งสองหันมองตามนิ้วของหลิวหงเหยียน
เป็เื่น่าแปลกใจที่พบว่าหลัวเลี่ยได้ปิดตำราวิชาก้าวัและหลับตาลงทั้งสองข้างเพื่อทบทวนเคล็ดวิชานี้ จากนั้นในตอนที่พวกเขากำลังจะถามว่ามีอะไรน่าสนใจให้ดูหรือทันใดนั้นร่างของหลัวเลี่ยก็สั่นไหวราวกับถูกคลื่นน้ำผลักให้ลอยห่างออกไปเจ็ดหรือแปดเมตร
“ระดับพื้นฐานแล้ว!”
ฉินจื้อกระซิบ
เหยาเฟิงหรี่ตาลงหายใจหนักเล็กน้อย
พวกเขาขอให้หลัวเลี่ยไปถึงระดับเริ่มต้นภายในสามเดือนซึ่งระดับเริ่มต้นนั้นอยู่ถัดจากระดับพื้นฐาน แต่หลัวเลี่ยอ่านเพียงครั้งเดียว และเมื่อเริ่มฝึกฝนก็ถึงระดับพื้นฐานแล้วไม่น่าเชื่อจริงๆ
ในฐานะผู้บุกเบิกเคล็ดวิชาการเคลื่อนไหวทางกายภาพนี้ไม่มีใครคุ้นเคยกับเคล็ดวิชานี้มากไปกว่าพวกเขา เมื่อคิดเช่นนี้แล้วมันก็ยิ่งน่าเหลือเชื่อมาก
หลัวเลี่ยยังคงฝึกฝนต่อไปราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงอุทานรอบนอก
เขาะโขึ้นและลงอยู่ในตำหนักยาซิน
หลัวเลี่ยผู้ซึ่งไม่เคยฝึกฝนทักษะทางร่างกายมาก่อนและด้วยความที่เป็คนสมัยใหม่ เขาจึงตื่นเต้นกับการบินและะโเป็พิเศษ แท้จริงแล้วเขามีความกังวลเกี่ยวกับทักษะการเคลื่อนไหวทางกายภาพและบุคคลทั้งหมดนี้ก็ช่วยแก้ไขความกังวลนี้ได้
ครึ่งนาทีต่อมาใบหน้าของฉินจื้อและเหยาเฟิงก็มีเืฝาดขึ้น ซึ่งเป็การแสดงออกถึงความตื่นเต้น
“ระดับเริ่มต้นนี่คือระดับเริ่มต้น!”
เมื่อมองไปที่การะโของหลัวเลี่ยมีเสียงคลื่นเบาๆ ดังขึ้น แล้วผู้าุโทั้งสองก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก
ระยะเวลาสามเดือนของระดับเริ่มต้นเป็ข้อกำหนดที่สูงมากสำหรับการทำความเข้าใจ พวกเขาคิดว่าหากให้ตนเองเรียนรู้วิชาก้าวัให้ได้ระดับเริ่มต้นภายในสามเดือนนั้นด้วยระยะเวลาเท่านี้อาจไม่เพียงพอที่จะทำได้
แต่หลัวเลี่ยใช้เวลาเพียงครึ่งเฟินเท่านั้น
พวกเขาตื่นเต้นจนแทบจะเป็ลมปรมาจารย์ระดับวังชะตาทั้งสองไม่อยากเชื่อเลย และเอาแต่ขยี้ตาโดยคิดว่าพวกตนมองผิดไป
กว่าพวกเขาจะแน่ใจว่าทุกอย่างเป็เื่จริงเวลาก็ผ่านไปหนึ่งนาทีแล้ว
จากนั้นพวกเขาค้นพบด้วยความประหลาดใจว่าวิชาก้าวัของหลัวเลี่ยนั้นถึงระดับความเชี่ยวชาญแล้ว
ทั้งสองมองไปที่หลิวหงเหยียน“นี่เป็เื่จริงหรือ”
หลิวหงเหยียนเคยประสบกับเหตุการณ์ที่มองหลัวเลี่ยผิดไปเมื่อนานมาแล้วแต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังใเมื่อได้เห็นอีกครั้ง มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ นางยังคงสงบนิ่งและพยักหน้าให้ผู้าุโด้วยรอยยิ้ม
ผู้าุโทั้งสองมองหน้ากันแล้วมองไปที่หลัวเลี่ย ก่อนจะพบว่าเขากำลังจะก้าวไปสู่ระดับถ่องแท้แล้ว
กล่าวคือภายในสามนาที หลัวเลี่ยกำลังจะก้าวถึงระดับถ่องแท้แล้ว และเขายังฝึกฝนต่อไป
ผู้าุโทั้งสองตกตะลึงอย่างสมบูรณ์
ตอนนี้หลัวเลี่ยที่กำลังก้าวไปสู่ระดับถ่องแท้ได้ชะงักการฝึกฝนลงคิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย เขาครุ่นคิด บางครั้งขมวดคิ้ว บางครั้งก็งงงวย
ตอนนี้ไม่ว่าผู้าุโจะรับศิษย์หรือไม่ทว่าทั้งสองคนที่ในตอนแรกกำลังจะเดินจากไปแล้วก็รู้สึกภูมิใจมาก
“ถ้ามีบางอย่างที่เ้าไม่เข้าใจบอกอาจารย์สิ แล้วอาจารย์จะอธิบายให้เ้าฟัง” เหยาเฟิงมีใบหน้าเ็าที่เพิ่งจะจำได้ว่าตัวเองเป็อาจารย์เปิดปากพูด
ฉินจื้อเอ่ย“ใช่ๆ บอกข้าสิ ข้าจะไม่ปิดบังเคล็ดลับ”
ใครบ้างจะไม่้ามีศิษย์ที่รู้แจ้งอย่างน่าเหลือเชื่อพวกเขาต้องรีบหว่านล้อมศิษย์เช่นนี้ไว้ มิฉะนั้นหากพวกเขาถูกผู้อื่นฉกฉวยศิษย์ไปจะทำอย่างไร
หลัวเลี่ยถามด้วยความสงสัย“วิชาก้าวันี้ พวกท่านร่วมกันสร้างขึ้นใช่ไหม”
“ใช่”
“ใช่แล้ว”
ผู้าุโทั้งสองตอบพร้อมกัน
“เมื่อพวกท่านร่วมกันสร้างคนสองคนย่อมมีแิทางวรยุทธ์ไม่เหมือนกัน เคล็ดวิชานี้มีข้อบกพร่องเล็กน้อย ท่านทั้งสองไม่ได้สอดผสานกันอย่างสมบูรณ์”หลัวเลี่ยกล่าว
ฉินจื้อครุ่นคิดและพูดว่า “แม้ว่าเราสองคนจะเติบโตมาด้วยกัน ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ด้วยกัน ร่วมต่อสู้ด้วยกันและฝึกเคล็ดวิชามากมายด้วยกัน แต่วิชาก้าวันั้นน่าตื่นเต้นเกินไป และศิลปะการต่อสู้ที่บรรจุอยู่ในนั้นก็มีความลึกลับมากเช่นกันดังนั้นการเข้าใจของพวกเราจึงไม่สามารถเข้าใจตรงกันได้อย่างสมบูรณ์ เมื่อร่วมกันสร้างเป็เคล็ดวิชาจึงมีความแตกต่างทางความคิดเกิดขึ้น”
หลัวเลี่ยพยักหน้า“ถูกต้อง ดังนั้นเมื่อข้า้าเข้าถึงระดับถ่องแท้ ข้าจึงรู้สึกติดขัดเล็กน้อย รู้สึกว่ามีสองอารมณ์คล้ายคลึงกันหนึ่งคือความปรารถนาอันสูงส่ง และอีกหนึ่งคือความทะเยอทะยานอันสูงส่ง แม้ว่าความแตกต่างจะไม่มากนักแต่ก็ยังมีปัญหา ทำให้ไม่สามารถไปถึงระดับถ่องแท้ได้ และเนื่องจากท่านทั้งสองมีความเข้าใจที่แตกต่างกันดังนั้นทั้งคู่จึงยังอยู่ในระดับถ่องแท้ที่มีความเข้าใจที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง”
เมื่อผู้าุโทั้งสองได้ยินคำพูดนั้นพวกเขาก็มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
ความแตกต่างระหว่างพวกเขาเป็เช่นนั้นจริงๆและหลัวเลี่ยก็ตระหนักถึงเื่นี้ได้ในระหว่างการฝึกฝนของตนเอง
“เ้ามีวิธีผสานเคล็ดวิชาหรือไม่?ทำให้เคล็ดวิชานี้กลายเป็ระดับถ่องแท้ที่สมบูรณ์แบบ” ฉินจื้อโพล่งออกมา
หลังจากถามออกมาแล้วฉินจื้อก็รู้สึกเสียใจเพราะไม่ว่าหลัวเลี่ยจะเชี่ยวชาญแค่ไหน เขาก็ยังอยู่ในระดับผู้ฝึกตน ยังห่างชั้นอยู่มากกับการสร้างเคล็ดวิชาวิชาหนึ่งแล้วเขาจะรวมเคล็ดวิชาเข้าด้วยกันได้อย่างไร
การสร้างเคล็ดวิชาไม่เพียงต้องใช้ความเข้าใจเป็รากฐานเท่านั้นแต่ยังต้องมีประสบการณ์เพียงพอ มีความรู้เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ในรูปแบบต่างๆ และอื่นๆอีกมากมาย การสร้างเคล็ดวิชาไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
หลัวเลี่ยคิดว่ามันค่อนข้างตลก
คนผู้นี้คิดว่าตนเองอยู่ระดับกายทองคำเป็ปรมาจารย์ที่มีประสบการณ์มากมาย แต่กลับไม่สามารถรวมเคล็ดวิชาได้
ใครจะคาดคิดว่าทันทีที่เขาคิดทบทวนเคล็ดวิชาอีกครั้ง ก็ปรากฏภาพัทองแหวกคลื่นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ขึ้นในหัวของเขาแล้วเคล็ดวิชาก้าวัที่ไม่ถูกผสานเข้าด้วยกันเพราะมีข้อบกพร่อง ก็ถูกผสานเข้าด้วยกันหลัวเลี่ยได้ก้าวเข้าสู่ระดับถ่องแท้ในเคล็ดวิชานี้อย่างแท้จริง
“สำเร็จแล้วหรือ?”
หลัวเลี่ยตกตะลึง
และทันใดนั้นเขาก็ค้นพบว่าการสืบทอดของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิด
4K
