ตอนที่17
บ้านพักตากอากาศ
ขับรถออกมานอกเมืองประมาณ2 ชั่วโมง บ้านพักตากอากาศติดทะเลใหญ่และหรูหราตั้งตระการอยู่ตรงหน้ามินอามองมันด้วยความตื่นเต้น เป็ครั้งแรกที่เธอได้เห็นสิ่งที่เรียกว่าคฤหาสน์จริงๆสส.จาง เรียกเธอเข้าไปด้านใน ห้องรับแขกที่ล้อมรอบไปด้วยกระจกสส.เปิดม่านออกจนโล่งมองเห็นวิวทะเลในตอนกลางคืน ไฟทางเปิดสลัวๆ สวยงามจับใจ
“จะดื่มอะไรอีกมั้ย?”
เขาหันมาถามมินอา
“มีน้ำอย่างอื่นรึเปล่าคะที่ไม่ใช่เหล้า”
สส.ยิ้มและแสดงความหื่นออกมาอย่างตั้งใจ เขาถอดกางเกงออกและชูนิ้วล่างให้มินอาดู
“น้ำแบบนี้...เธอพอกินได้รึเปล่าล่ะ”
มินอายิ้มและย่อตัวลงทันทีเธอเลียนิ้วล่างนั้นช้าๆ ก่อนจะอมมันเข้าไป
“จ๊วบจ๊วบ จ๊วบ”
เสียงดูดแรงและดังสส.จางกดหัวเธอไว้ให้คงดูดต่อไปอย่างนั้น และเมื่ออารมณ์พุ่งขึ้นเต็มที่แล้วเขาก็ดึงเธอขึ้นมา พาไปที่โซฟา มินอานั่งลงและเริ่มถอดชุดออกสส.เทเหล้าใส่แก้วเพื่อดื่มรอ มินอานอนลงถ่างขาเล็กน้อย หยิบขวดเหล้าจากมือ สส. และเทมันลงบนทุ่งหญ้าสีดำที่โกนมาดีแล้วจนเปียกชุ่มก่อนจะแหกขาออกจนกว้าง และกระดิกนิ้วเรียกให้สส.เข้ามา
สส.จากกลืนน้ำลายหลายอึกภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้เขาน้ำลายหกออกมาเขาก้มลงเลียและดูดเหล้าที่ติดอยู่บนปลายหญ้านั้นอย่างเมามัน ใช้มือแหกโพรงหญ้าออกเล็กน้อยและใช้ลิ้นทะลวงเข้าไปเลียด้านใน เสียงดูดจ๊อบแจ๊บดังเป็ระยะลิ้นที่ขยี้ติ่งบนทุ่งหญ้านั้นทำให้มินอาเสียวจนเผลอหุบขาสส.เอามือจับมันกางออกจนสุดและขยี้ติ่งนั้นอีกครั้งอย่างเมามัน
สส.เริ่มเหนื่อยเมื่อใช้ลิ้นมาเกือบสามนาทีเขาลงไปนอนแทนที่มินอา และดึงเธอขึ้นมาบนร่าง
“จัดให้พี่หน่อยนะ...ของเสียวๆแรงๆ”
มินอายิ้มและหยิบนิ้วล่างของสส.ใส่เข้าไปในโพรงหญ้าอร่ามของเธอ ก่อนจะเริ่มขย่ม เขย่าเธอก้มลงไปดูดปากสส.อย่างเมามัน พร้อมกับขยับสะโพกขึ้นลง เธอดึงสะโพกขึ้นจนมันเกือบหลุดและกระแทกลงอย่างแรงทันที
“อูยยยยยยยยยยยยย”
เสียงร้องเพราะความเสียวดังขึ้นเป็ระยะสส.เอาแต่จ้องมองทุ่งหญ้านั้นเพียงอย่างเดียวจนในที่สุด เขาก็เสร็จในไม่นาน
สส.จางนอนนิ่งอยู่บนโซฟามินอาทำอะไรไม่ได้ต้องรออยู่อย่างนั้น เธอเดินสำรวจห้องไปเรื่อยๆ ไม่มีตู้เสื้อผ้าโต๊ะทำงาน หรือสิ่งของจำเป็ ที่นี่ไม่ใช่บ้านพักแต่เป็บ้านที่มีไว้สำหรับเอาผู้หญิงมานอน เธอไปอาบน้ำล้างสิ่งสกปรกตามร่างกายก่อนจะไปนอนที่โซฟาอีกตัวเพื่อพักเอาแรง
ไม่กี่ชั่วโมงก็เริ่มสว่างแสงแดดอ่อนๆส่องมา มินอาตื่นมาก็เห็น สส.ในชุดคลุมกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าบ้านเธอเดินออกไปหา เพราะคิดว่าถึงเวลาที่ต้องกลับแล้ว
“ฉันมีงานที่ต้องทำนะคะท่านจะให้คนไปส่งฉันรึเปล่าคะ”
“อืม...เดี๋ยวฉันโทรหาผอ.อิมเองวันนี้เธออยู่ต่อกับฉันแล้วกันนะ”
เขาพาเธอไปด้านหลังบ้านที่นั่นมีสระน้ำกลางแจ้งอยู่ บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ และไม่มีบ้านอยู่ในบริเวณนั้นสส.ถอดเสื้อคลุมและลงไปแช่ในสระ
“มาสิ...ฉันอยากให้เธอทำให้ฉันเหนื่อยอีกรอบ”
(ทั้งที่แกเอาแต่นอนยังจะมีหน้ามาเหนื่อยอีกเหรอ)
เธอคิดในใจเช่นนั้นแต่ก็ฝืนยิ้มออกไป กระเป๋า เงิน รถ พอคิดถึงสิ่งที่จะได้เป็ค่าตอบแทนแล้วเธอก็หายเหนื่อยในทันที
เลขาเปลือยกายอีกครั้งในยามสว่างผิวขาวนั้นยิ่งดูขาวและนวลกว่าเดิมมาก สส.ลูบคลำร่างหญิงสาวด้วยความหื่นสิ่งที่เขาทำได้ดีนั้นคือการใช้ลิ้นเท่านั้นมินอามองบนตอนที่เขาดูดหน้าอกเธออย่างเอร็ดอร่อย แต่พอเขายกหัวขึ้นมาเธอก็ต้องรีบยิ้มตอบรับทันที
ผิดจากครั้งที่แล้วเพราะครั้งนี้เขาไม่เอาแต่นอน สส.ดึงเธอออกมานอกสระและเริ่มเป็ฝ่ายทำบ้างโดยการกดเธอลงและสอดนิ้วล่างเข้าไป จางจับเอวทั้งสองข้างของเธอไว้และเริ่มโยกไปมาทันทีแม้จะไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก แต่มินอาก็แกล้งร้องเพื่อให้เขาเกิดอารมณ์เขาทำซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง ไม่นานเขาก็เสร็จ
เหมือนจะจบแค่นั้นไม่กี่นาทีเขาก็เหนื่อยและหมด เขาตั้งใจปล่อยในทุกครั้งและไม่เคยใส่สิ่งป้องกันแต่ถึงกระนั้นมินอาก็ต้องยอม เธอเตรียมพร้อมโดยการกินยามาล่วงหน้าแล้ว แต่ทว่าสส.ที่เสร็จเร็วเหนื่อยไว้ กลับฟื้นตัวได้ไม่นาน หลังจากได้พักหนึ่งชั่วโมงเขาก็กลับมาเริ่มใหม่อีกครั้ง
“เอ๋......จะเอาอีกเหรอคะ?”
สส.จางไม่ยอมหยุดง่ายๆ มินอาเริ่มหงุดหงิดที่ต้องคอยบริการเขาอีกหลายครั้งต่อหลายครั้งที่อ่างน้ำ ที่หน้าบ้าน ในสวน ทุกครั้งเขาจะเปลี่ยนที่เอาเธอไปเรื่อยๆทำแบบนั้นจนเย็น ในที่สุดเขาก็อ่อนแรงและไม่ไหว
ห้าโมงเย็นวันนั้นรถหรูมาส่งเธอที่คอนโด ไม่มีเงิน ไม่มีของขวัญ หรือค่าตอบแทนใดๆมินอาที่ถูกเอาเป็สิบครั้งเริ่มไม่พอใจ ก่อนจะลงจากรถ เธอจึงหันไปถาม
“คือว่า.....ท่านจะไม่มีรางวัลอะไรให้ฉันเลยเหรอคะ”
เธอทวงถามสิ่งที่ควรจะได้แต่มันทำให้สส.ขี้งกไม่พอใจ
“คนอย่างฉันไม่จำเป็ต้องจ่ายที่โรงพยาบาลเธออยู่ได้ส่วนหนึ่งมันก็เพราะอิทธิพลของฉันการบริการเป็สิ่งที่เธอต้องทำอยู่แล้ว เธอต่างหากที่เป็รางวัลของฉัน”
มินอาหน้าเสีย...ทั้งที่เหนื่อยมาทั้งคืนยอมให้เขาทำทุกอย่าง แต่สิ่งที่ได้คือความว่างเปล่าเธอลงจากรถไปโดยแสดงท่าทีไม่พอใจ สส.ไม่สนใจ ออกรถไปทันที มินอากำมือแน่นมองตาขวาง
“มิน่ายัยเรเชลถึงบอกให้ฉันไปกับมัน...ไอ้แก่ขี้งก”
มินอากลับไปที่ห้องเดินวนไปเวียนมาหลายรอบก่อนจะทนไม่ไหว ร้องกรี๊ดเสียงดังออกมา
ถัดมาอีกวันมินอามาทำงานด้วยสีหน้าไม่ปกติ เธอยังอัดอั้นและเจ็บแค้นใจขณะนั้นโยอันก็เดินเข้ามาพร้อมกับชูรันเช่นเคย แต่สีหน้าและแววตาเปลี่ยนไปเขามีรอยยิ้มให้กับชูรัน เธอไปนั่งที่โต๊ะเลขาเหมือนเคยหลังจากนั้นครู่ใหญ่มินอาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องผอ.
“เดี๋ยวก่อน...จะเข้าไปทำอะไร?”
ชูรันยืนดักเธอไว้ไม่ให้เธอเข้าไปด้านในตามใจชอบ
“เลขาจะเข้าห้องผอ.มันผิดตรงไหน ฉันมีเื่ส่วนตัวอยากคุยกับโยอัน”
ชูรันดึงมือที่ยื่นขวางกลับเธอคิดว่าคงมาถึงจุดสุดทางของมินอาแล้ว เหมือนที่เลขาคนก่อนๆเป็
เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้อง โยอันยืนอยู่ริมหน้าต่างเขาหันกลับมา แต่แววตานิ่งเฉย
“มีอะไรงั้นเหรอ?”
“มีเื่อยากคุยกับผอ.เป็การส่วนตัวนิดหน่อยค่ะ”
โยอันกลับมานั่งที่เก้าอี้เอามือเท้าเก้าอี้
“ฉันก็มีเื่อยากถามเธอเหมือนกันเื่วันก่อน”
“ในงานเลี้ยงนั่นเหรอคะ?”
“วันนั้น....เธอพูดอะไรกับมุนฮวาน”
เธอชะงัก ก่อนหัวเราะกลบเกลื่อน
“แค่คุยเล่นทั่วไปเองค่ะ”
เขาเริ่มจ้องและถามต่อ
“เื่อะไร?”
เธอเริ่มลังเล ก่อนตอบ
“ก็แค่บอกว่าคุณชูรันเป็คนเก่งแถมโสดอีกต่างหาก”
เขาเงียบ เธอรีบพูดต่อ
“ก็จริงไม่ใช่เหรอคะ ฉันไม่เคยเห็นเธอไปไหนกับใครเลยนอกจากคุณ”
เขามองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนถาม
“เธอรู้ไหมว่าเลขาที่ดีควรทำอะไร?
เธอเงียบและก้มหน้าลง
“ทำตามคำสั่งของหัวหน้า ไม่ใช่คอยแต่อิจฉาคนอื่นที่ได้ดีกว่า”
เธอหน้าชาเล็กน้อย
“เธอไม่รู้สถานะของตัวเองบ้างเหรอว่าอยู่ในระดับไหนเมื่อเทียบกับชูรัน”
มินอาเริ่มหายใจแรง กัดริมฝีปากด้วยความโมโหที่ถูกต่อว่า
“เอาเป็ว่า...ฉันจะให้เธอกลับไปทำงานประชาสัมพันธ์ตามเดิมั้แ่วันนี้เป็ต้นไป”
เธอหัวเราะเบาๆ แต่ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“คิดจะไล่ฉันออกงั้นเหรอ...รู้มั้ยว่าฉันรับแขกให้คุณไปกี่คนรวมถึงไอ้สส.จอมลามกนั้นอีก ฉันทำถึงขนาดนี้คุณยังจะมีหน้ามาไล่ฉันออกอีกเหรอ”
โยอันหัวเราะ
“เธอไม่ได้ทำเพื่อฉันเธอทำเพื่อเงินที่คิดว่าจะได้ต่างหาก”
“แต่ไอ้สส.หน้าโง่นั่นมันไม่ให้ฉันสักบาทรู้มั้ย มันเอาฉันฟรีๆนะ”
เขาหยุดและถอนหายใจยาว
“ฉันถึงไม่ได้ไล่เธอออกไงแค่เอาเธอกลับไปทำงานที่เธอควรทำเพราะถ้าคาดหวังว่าถูกเอาแล้วต้องได้เงินหรือสิ่งของทุกครั้ง เธอก็ไม่เหมาะจะทำงานนี้”
เธอเดินเข้ามาใกล้และพูดไม่มีหางเสียง
“แล้วนังชูรันมันทำแบบที่ว่าได้งั้นเหรอคุณถึงให้มันเป็เลขาติดตัวแบบนี้”
244
