[เควินพาร์ท]
หลังจากวายุเดินออกจากชีวิตของผมไป ผมก็นอนพักรักษาตัวต่อไปอีกนานถึงหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าผมจะลุกไปไหนมาไหนไม่ได้เลยแต่ผมก็สั่งให้หรั่งพาลูกน้องของผมจำนวนหนึ่งออกตามหาวายุทุกวี่ทุกวันไม่เคยเว้นแต่ผมก็ไม่เคยได้รับข่าวของวายุเลยั้แ่วันนั้น
จนถึงวันนี้...วันที่ผมสามารถลุกขึ้นจากเตียงเองได้และพอสามารถเดินไปไหนมาไหนเองได้ผมก็รีบเข้าไปนั่งคลุกทำงานอยู่ในห้องทำงานของผมเลยเพราะผมไม่อยากให้สมองของผมว่างเปล่า เพราะถ้าสมองผมว่างเมื่อไหร่ผมจะคิดถึงวายุทันที
แต่ถึงผมจะพยายามทำงานหนักมากแค่ไหน ผมก็ไม่สามารถสลัดภาพของวายุออกไปจากหัวของผมได้เลยผมเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่า...ผมจะคิดถึงเขาได้มากขนาดนี้ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า...ผมจะคิดถึงเด็กเลี้ยงแกะวายุได้มากขนาดนี้
ผมยังคงก้มหน้าทำงานของผมต่อไปจนหรั่งกลับมาแล้วหรั่งก็เข้ามาบอกผมว่า
"นายครับ...ไม่มีใครได้ข่าวของวายุเลยครับ"
"อืม...ไม่เป็ไรหรอก"
"นายครับ...แล้วทำไมวายุถึงได้หนีนายไปแบบนั้นครับ? ทั้ง ๆที่วายุก็รักนายมากขนาดนี้ แล้ววายุหนีไปทำไม? ผมไม่เข้าใจเลยหรือว่าทะเลาะกันเหรอครับ?"
"เขาเห็นภาพจากกล้องวงจรปิดตอนที่ฉันคุยกับนายเื่เขาน่ะ"
"อ้อ...วันที่นายไล่เขาออกจากบ้านน่ะเหรอครับ?"
"อืม..."
"โอ้ย...ฉิบหายวายวอดเลย เอ่อ...นายครับแล้ววายุเห็นวิดีโอนั้นได้ยังไงครับ? ใครเป็คนเอาไปให้เขาดูเหรอครับ?"
"ก็จะไม่เห็นได้ยังไงล่ะ?ก็แกเป็คนเปิดหน้าจอค้างไว้...แล้วแกก็ลืมโน๊ตบุ๊คไว้ในห้องนอนใหญ่ไม่ใช่หรือไง?"
"โอ้ย...ลืมจนเกิดเื่จนได้นะกูนายครับ...หรั่งขอโทษนะครับ...ที่หรั่งลืมอีกแล้ว"
"อืม...ไม่เป็ไรหรอก มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ"
"นายครับ...แล้ววันนี้นายทานอะไรหรือยังครับ? ให้ผมไปยกข้าวต้มร้อนๆ มาให้ในห้องทำงานไหมครับ? นายจะได้ไม่ต้องเดินลงบันไดไปเอง"
"ไม่ต้องหรอก...ฉันยังไม่หิว"
"นายครับ?"
"ออกไปได้แล้วไป...ฉันจะทำงาน"
"ครับ"
ผมไล่หรั่งออกไป แล้วผมก็หันกลับมาทำงานของผมต่อไปจนถึงเย็นโดยที่ผมไม่ได้ลุกออกจากห้องทำงานเลยมีเพียงหรั่งที่ยกถาดอาหารและยาให้มาส่งผมบนห้องทำงานถึงผมจะบอกหรั่งว่า...ไม่ต้องยกขึ้นมาให้ผม แต่หรั่งก็ไม่ฟัง และที่เขาไม่ฟังก็คงจะเป็เพราะหรั่งเป็ห่วงผมมากผมก็เลยไม่ได้ว่าอะไรเขา
แต่อาหารที่หรั่งยกมา ผมก็ไม่ได้ทานสักนิด เพราะผมไม่หิวเลยผมเพียงหยิบยามาทานตามที่หมอสั่งและดื่มน้ำเท่านั้นแล้วผมก็ทำงานของผมต่อไปอีกจนดึก ผมไม่รู้เลยว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ผมรู้แค่ะว่ามันดึกแล้ว
พอผมหันไปดูนาฬิที่ผนังห้อง ผมจึงเห็นว่าตอนนี้มันตีหนึ่งแล้วแล้วผมก็มองไปที่ประตูหน้าห้องทำงานของผม ผมเห็นหรั่งนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้สงสัยเขาคงจะมานั่งเฝ้าผมจนหลับไปไม่รู้ตัว
ผมนั่งทำงานต่อไปจนถึงตีห้าจนตอนนี้ผมรู้สึกว่าตาผมจะปิดอยู่แล้ว ผมเลยคิดว่าจะไปหากาแฟทานแก้ง่วงก่อนผมลุกจากเก้าอี้ทำงานและเดินไปยืนมองดูหรั่งนั่งหลับน้ำลายยืดอยู่สักพักแล้วผมก็เดินผ่านหรั่งออกจากห้องทำงานเดินลงไปชั้นล่าง แต่พอผมกำลังจะเดินลงบันได และผมมองลงไปชั้นล่างของบ้านก็ทำให้ผมเวียนหัวมากจนผมเห็นบันไดเคลื่อนไหวไปมาผมจึงหลับตาไว้ และผมคิดว่าผมต้องตกบันไดแน่นอน เพราะผมรู้สึกว่าตัวของผมเบามาก
แต่พอผมลืมตาขึ้นอีกที ผมก็เห็นรามนั่งกอดผมอยู่ผมจึงถามรามว่า
"ราม...นายมากอดฉันทำไมน่ะ? ปล่อยได้แล้ว...ฉันจะลงไปข้างล่าง"
"คุณเควินครับ...อย่าลงไปเลยครับ คุณยังไม่แข็งแรงดีอยู่ชั้นบนดีแล้วครับ คุณอยากได้อะไรก็บอกผมหรือบอกหรั่งก็ได้ไม่เห็นต้องเดินลงไปเองเลยนี่ครับ"
"ฉันไม่เป็ไรแล้วน่า...ปล่อยฉันได้แล้ว"
"ไม่เป็ไรได้ยังไงครับเมื่อกี้ถ้าผมวิ่งมาคว้าคุณไว้ไม่ทัน คุณตกบันไดไปแล้วนะครับ"
"บอกไม่เป็ไรไง...ปล่อยสิวะ จะมากอดฉันไว้ทำไมฉันจะลงไปหากาแฟดื่มแก้ง่วง"
"กลับเข้าไปนอนพักผ่อนเถอะครับหน้าคุณซีดมากจนเหมือนคนป่วยระยะสุดท้ายเข้าไปทุกทีแล้วนะครับคุณอยากได้อะไรก็บอกผม ผมจะไปจัดการให้ "
"แล้วถ้าฉันอยากได้วายุคืนมา...นายช่วยจัดการให้ฉันได้ไหมล่ะ?"
"คุณเควินครับ...ผมก็อยากช่วยคุณนะครับแต่ผมไม่รู้ว่าวายุอยู่ที่ไหน เื่นี้...ผมช่วยคุณไม่ได้จริง ๆ ครับขอโทษนะครับ"
"ถ้าไม่ช่วยก็ปล่อยฉันได้แล้ว!!!ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก!!! ปล่อย!!!! "
"ครับ"
หลังจากที่ผมตะคอกรามออกไป รามก็ยอมปล่อยผมแต่โดยดีผมรู้อยู่แล้วว่า...รามรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับวายุ แต่รามไม่ยอมบอกผมแต่ถึงเขาจะไม่ยอมปริปากบอกอะไรผมเลย ผมก็ไม่สามารถที่จะไปบังคับอะไรรามได้อีกแล้วเพราะตอนนี้รามคือคนที่พี่ชายของผมรักมากผมจึงไม่อาจแตะต้องคนรักของพี่ชายผมได้เลย ถึงแม้ว่าผมจะไม่พอใจรามมากแค่ไหนก็ตาม
หลังจากรามปล่อยผมผมก็เดินกลับเข้าไปที่ห้องนอนของผมพร้อมกับปิดประตูห้องลงเสียงดังและพอผมยืนอยู่ภายในห้องนอนอาการปวดหัวก็เริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อผมมองเห็นภาพเก่า ๆ ของผมกับวายุวนเวียนซ้ำๆ อยู่ในห้องนี้
ผมปวดหัวมากจนผมต้องเดินไปหยิบยาพาราในห้องครัวมาทานแก้อาการปวดหัวของผมหลังจากผมทานยาเสร็จ อาการปวดหัวของผมก็หายไป ผมตั้งใจจะเดินกลับไปนอนที่เตียงเพราะผมง่วงแล้ว แต่ผมยังเดินไปไม่ถึงเตียงเลย ผมก็ต้องนอนแผ่ราบลงบนพื้นห้องเลยเพราะผมง่วงมากจนรอให้เดินไปถึงเตียงไม่ไหวอีกแล้ว...
[เควินฝันถึงวายุ]
ผมเห็นวายุกลับบ้าน แล้ววายุวิ่งเข้ามากอดผม และวายุก็บอกผมว่า...ตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาวายุคิดถึงผมมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลย วายุยังบอกผมอีกว่า
"คุณเควิน...วายุจะกลับมาแต่งงานกับคุณตามที่เราเคยสัญญากันไว้นะครับวายุรักคุณ และวายุจะรักคุณตลอดไป"
"ผมก็รักวายุ...ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาผมคิดถึงวายุมากจนนอนไม่หลับเลย ผมทั้งคิดถึงและเป็ห่วงคุณในเวลาเดียวกัน "
"คุณเควิน...คุณดูไม่สบายมากเลยนะครับคุณง่วงนอนอีกแล้วเหรอ?"
"อืม...ผมง่วงนอนอีกแล้วคุณไม่รู้เหรอว่าเวลาผมเครียดมาก ๆ ผมจะง่วงนอนเป็ประจำผมเป็แบบนี้มาั้แ่เด็กแล้วล่ะ"
"คุณเควิน!!! วายุเกลียดคนใจร้ายอย่างคุณวายุเกลียดคุณ!!! วายุจะไม่รักคุณอีกแล้ว!!! ลาก่อนครับ"
"วายุ วายุ คุณจะไปไหน? กลับมาหาผมนะ? อย่าไปนะ?อย่าไปนะ? อย่าทิ้งผมนะ? ผมรักคุณ ผมคิดถึงคุณ... วายุ วายุ"
วายุวิ่งหนีออกจากบ้านไป โดยที่ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ผมพยายามวิ่งตามไป แต่ผมก็ตามไม่ทันเพราะวายุหายไปแล้วผมได้แต่ะโเรียกหาวายุอยู่หน้าบ้าน แต่ไม่ว่าผมเรียกเท่าไหร่ วายุก็ไม่กลับมาแต่ผมก็ยังไม่หมดความพยายาม ผมยังคงเรียกหาวายุต่อไป ถึงแม้ว่าผมจะเหนื่อยมากแค่ไหนก็ตาม...
"วายุ... วายุ... วายุ... กลับมา... กลับมา...กลับมาหาผม วายุ... วายุ ผมคิดถึงคุณ วายุ... วายุ"
"คุณเควิน? คุณเควิน? คุณเควิน?คุณเควิน?"
ผมได้ยินเสียงเรียกผมอยู่ข้าง ๆ หูไม่ไกลนักแล้วผมก็หันไปตามเสียงเรียก ผมจึงเห็นรามนั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงของผมแล้วผมก็ถามรามว่า
"ราม? วายุล่ะ? วายุไปไหน?"
"เอ่อ...คุณเควินครับ คือ...วายุยังไม่กลับมาเลยครับคุณคงจะแค่ฝันไปน่ะครับ คุณเควินลุกขึ้นมาทานข้าวทานยาก่อนนะครับ"
"ไม่!! ฉันยังไม่หิว หรั่งอยู่ไหน? หรั่งตามหาวายุเจอหรือยัง?"
"เอ่อ...หรั่งอยู่ข้างล่างครับ"
"ราม...ไปตามหรั่งมาหาฉันที? "
"คุณเควินจะตามหรั่งมาทำไมครับ? คุณมีงานให้หรั่งทำเหรอครับ?"
"เปล่า...ฉันแค่จะถามหรั่งว่าเจอวายุหรือยัง?"
"ถ้างั้น...คุณเควินทานยาก่อนนะครับแล้วผมจะไปตามหรั่งให้"
"ไม่! ฉันจะคุยกับหรั่งเื่วายุก่อน"
"ครับ...ถ้างั้นรอสักครู่นะครับ?"
"อืม...เร็ว ๆ นะ"
รามรีบลุกเดินออกจากห้องไปเพื่อไปตามหรั่งให้ผมแล้วผมก็นอนรอหรั่งอยู่บนเตียง ผมไม่รู้เลยว่า...ผมมานอนอยู่บนเตียงได้ยังไงในเมื่อก่อนจะหลับ ผมยังนอนอยู่บนพื้นอยู่เลย แต่ผมคิดว่า...บางทีผมอาจจะคลานขึ้นมานอนบนเตียงเองก็ได้แต่ผมไม่ได้สนใจว่าผมมานอนอยู่บนเตียงได้ยังไง ผมแค่สงสัยว่าทำไมผมขยับตัวแทบไม่ได้เลย ผมรู้สึกปวดไปหมดทั้งตัว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันนะ
ผมนอนรอหรั่งอยู่นานเป็สิบ ๆ นาที หรั่งก็ยังไม่มาสักทีจนผมคิดว่า... ผมจะลุกขึ้นไปตามหรั่งเองแล้ว แต่ผมก็ยังไม่ได้ขยับตัวเลยหรั่งเปิดประตูเข้ามาก่อน แล้วหรั่งก็รีบวิ่งมาหาผมที่เตียง แล้วก็ถามผมรัวว่า
"นายครับ...นายเป็ยังไงบ้างครับ? ผมเป็ห่วงนายมากเลย...ผมกลัวว่านายจะเป็อะไรไปนายครับ...ตอนนี้นายอย่าเพิ่งคิดเื่วายุมากนักเลยนะครับนายดูแลสุขภาพตัวเองก่อนนะครับ?"
"หรั่ง? แกพูดอะไรของแกแล้วทำไมฉันต้องดูแลสุขภาพด้วย...ในเมื่อฉันไม่ได้ป่วย"
"โอ้ย...นายครับนายไม่รู้เหรอครับว่านายป่วยขั้นโคม่าจนนายหลับไปถึงสามวันสามคืนเลยนะครับ"
"ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ครับ...นายรู้ตัวไมครับว่านายกำลังทำให้ผมกลัวนะครับ"
"แกจะกลัวอะไร? กลัวว่าฉันจะตายหรือไง?"
"เปล่าครับ"
"เปล่าแล้วแกจะกลัวอะไรวะ? ห๊ะ!!!"
"คือ...หรั่งกลัวว่าถ้านายเป็อะไรไปมากกว่านี้ แล้วคุณมาตินจะกลับมาจับหรั่งแขวนคอประจานน่ะครับ"
"เฮ่ย...แล้วมีใครโทรไปบอกพี่ชายฉันหรือเปล่าว่า...ฉันไม่สบาย"
"ยังไม่มีครับแต่คุณรามบอกว่า...ถ้าวันนี้นายยังไม่ฟื้น คุณรามจะบอกคุณมาตินเองครับ"
"อืม...ดีแล้วล่ะ ไม่ต้องโทรไปบอกเขานะ เพราะฉันไม่อยากให้เขาเป็ห่วงฉัน"
"ครับ...เอ่อ...นายครับ? เื่วายุ..."
ผมคุยเื่ไร้สาระกับหรั่งจนผมลืมไปว่า...ผมเรียกหรั่งมาทำไมแต่พอหรั่งเอ่ยถึงวายุขึ้นมา ก็ทำให้ผมถึงกับต้องดึงคอเสื้อของหรั่งเข้ามาหาผมและผมก็ถามหรั่งว่า
"หรั่ง...? ได้ข่าววายุไหม? รู้ไหมว่าวายุอยู่ที่ไหน?"
"นายครับ...ผมกับลูกน้องพยายามสืบหามากว่าสิบวันแล้วแต่ก็ไม่ได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับวายุเลยครับ"
"อืม...ไม่เป็ไรหรอกบอกทุกคนให้เลิกตามหาเขาได้แล้วล่ะ ฉันเหนื่อยมากแล้ว ฉันง่วง นายออกไปเถอะฉันจะนอน"
"นายครับ...อย่าเพิ่งหมดหวังสิครับวันนี้หรั่งมีข่าวดีเื่ของวายุมาบอกนายด้วยนะครับ"
"หรั่ง!!!ไหนเมื่อกี้แกบอกฉันว่า...ไม่ได้ข่าววายุเลยไง?"
"สิบวันที่ผ่านมาผมอาจจะไม่ได้ข่าวอะไรเลยแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ผมได้เบาะแสที่แน่นอนเกี่ยวกับวายุมาแล้วล่ะครับและผมก็รู้ด้วยว่า...ตอนนี้วายุอยู่ที่ไหน"
"แล้ววายุอยู่ที่ไหน?"
"วายุอยู่เชียงใหม่ครับ วายุอยู่ที่บ้านหลังเก่าของนายบ้านที่นายควบคุมการก่อสร้างด้วยตัวเองหลังแรกและเพียงหลังเดียวครับ"
"บ้านหลังที่ฉันเป็คนออกแบบเองน่ะเหรอ?"
"ครับ...บ้านหลังเดียวกันกับบ้านโมเดลที่อยู่ในห้องทำงานของนายเลยครับ"
"แล้วแกรู้ได้ยังไงว่าวายุอยู่ที่นั่น?"
"เพราะหรั่งฉลาดครับ...หรั่งก็เลยรู้"
"หรั่ง? แกอยากตายใช่ไหม?"
"คืออย่างนี้ครับนาย...ตอนที่คุณรามลงไปตามผมมาหานายคุณรามแอบโทรไปบอกวายุว่า...นายไม่สบายครับ ผมก็เลยตามหาวายุจากสัญญาณโทรศัพท์ของคุณรามครับผมเลยรู้ว่าวายุอยู่ที่ไหนแล้วผมยังกลับไปตรวจดูรายละเอียดการขายบ้านหลังนั้นด้วยนะครับปรากฏว่าคนที่ซื้อบ้านหลังนั้นของนายไป คือพ่อแม่ของวายุครับ เป็ไงบ้างครับ?หรั่งฉลาดไหมครับ?"
"อืม...แกฉลาดมากเลยล่ะ"
"ขอบคุณครับนาย"
"หรั่ง?"
"ครับ"
"แกโทรไปบอกพี่มาตินให้กลับมาทำงานแทนฉันด่วนที่สุดบอกเขาว่า...ฉันจะไปพักผ่อนสักระยะ ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่บ้านแกพยายามกันรามออกจากพี่มาตินให้ได้มากที่สุดอย่าให้รามเข้ามาใกล้พี่มาตินได้เด็ดขาด อย่าให้รามรู้ว่าฉันไปไหน อย่าให้รามรู้ว่าคนที่อยู่ที่นี่คือพี่มาตินหรือถ้าเป็ไปได้ แกก็หาวิธีทำให้รามไปดูโรงงานแทนแกที่ไหนสักที่ ที่ไกล ๆจากที่นี่ ยิ่งไกลยิ่งดี "
"นายครับ...อย่าบอกนะครับว่านายจะไปตามวายุคนเดียว"
"อืม"
"ไม่ได้นะครับนาย นายจะไปคนเดียวไม่ได้นะครับอย่างน้อยก็ให้หรั่งไปด้วย นายอย่าไปคนเดียวเลยนะครับ"
"หรั่งฉันรู้ว่าแกเป็ห่วงฉัน แต่ฉันไม่เป็ไรหรอกฉันเป็ใครแกก็รู้นี่ ทำตามที่ฉันบอก แล้วก็ไปจองตั๋วเครื่องบินให้ฉันด้วยเอาเที่ยวต่อไปเลยนะ แล้วแกก็หารถดี ๆ ให้ฉันสักคันไว้ให้ใช้ที่โน่นด้วย"
"นายครับ???"
"ไปได้แล้ว...ถ้าแกจัดการที่ฉันสั่งเสร็จเมื่อไหร่แกค่อยกลับมาหาฉันที่นี่ ฉันจะเตรียมตัวรอ"
"ครับนาย"
หลังจากที่หรั่งออกไปจัดการธุระตามคำสั่งผมผมก็ยันตัวลุกจากเตียงด้วยความยากลำบากเพื่อลุกขึ้นไปอาบน้ำและแต่งตัวรอหรั่งจนผมพร้อมแล้วทุกอย่างผมพร้อมแล้วที่จะไปรับวายุกลับมาอยู่กับผมอีกครั้งผมนั่งรอหรั่งอยู่บนเตียงจนหรั่งกลับเข้ามาหาผมและบอกผมว่า...เขาจัดการทุกอย่างที่ผมสั่งเรียบร้อยแล้ว
พี่ชายของผมจะเดินทางออกจากอิตาลีคืนนี้และเขามาถึงบ้าน่เช้ามืดพรุ่งนี้ส่วนเื่รามหรั่งบอกว่า หรั่งขอร้องให้รามไปดูงานแทนหรั่งที่โรงงานทางภาคใต้เรียบร้อยแล้วคงอีกหลายวันกว่ารามจะกลับมา
หรั่งพาผมขับรถออกจากบ้านไปที่สนามบินโดยไม่มีใครรู้เลยนอกจากแม่นมของผมพอไปถึงสนามบินหรั่งก็ถามผมว่า
"นายครับ...นายจะนั่งเครื่องเบียดกับผู้โดยสารท่านอื่นนานเป็ชั่วโมงได้จริงๆ เหรอครับ?"
"อืม...ได้สิ ไม่ต้องห่วงน่า"
"ครับ...นายครับ ในกระเป๋าของนายผมเตรียมยาแก้ปวดไว้ให้นายด้วยนะครับผมเขียนรายละเอียดไว้ข้างกล่องไว้ให้นายเรียบร้อยแล้วครับ"
"อืม...ขอบใจนะ"
"นายครับ"
"ว่าไงหรั่ง?"
"ตามรักกลับคืนรังให้ได้นะครับ?"
"หึ...ฉันจะพยายามนะ ฉันไปนะ...แกก็รีบกลับบ้านไปได้แล้วแล้วอย่าลืมที่ฉันสั่งล่ะ?"
"ครับนาย"
.....
Sundog
744
