"นี่มันก็นานมากแล้วสินะ ที่ ข้า ได้พบเจอกับแวมไพร์ตัวเป็ๆ ข้า เองก็คาดหวังไว้มากเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่า ข้า จะหวังมากเกินไปหน่อย เ้ามันไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่า สัตว์ประหลาด ระดับกลาง เลยแท้ๆ "
อัศวิน ได้เยาะเย้ยระหว่างที่มือกำลังเสยผมไปด้วย มันได้เหยียดมือออกไปข้างหน้าทั้งสองข้าง ตรงไปหา อัศวิน ดังกล่าว แต่ทว่ามันก็ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง ยูจิน ได้คลุ้มคลั่ง และ เต็มไปด้วยความโกรธ อารมณ์มากมายที่แปรปวน ได้ถูกแสดงออกมา อย่างสิ้นหวัง เขา แกว่งแขนทั้งสองข้างที่ถูก ตัดขาด ไปในอากาศ อย่าง บ้าคลั่ง
"แก เอง ก็คงฆ่าไปไม่น้อย เลยสินะ ไอ้ แวมไพร์โสโครก "
"หุบปาก....แก...แ............. "
มันไม่สามารถจะ สื่อสารหรือพูดจาได้ อย่างปกติอีกต่อไป เนื่องจาก เืทั้งหมดได้ถูกดูดออกจนแทบจะ หมด อยู่แล้ว เหตุผลที่มันยังมีแรง
ดิ้นรนอยู่นั้น เป็เพราะว่า มันได้ดูดเืผู้คนไปหลายคน ใน่หกเดือนที่ผ่านมา ระหว่างที่มันกำลังหลบหนีการไล่ล่านั่นเอง
ถ้าหากมันถูกจับั้แ่วันแรก ของ การไล่ล่าแล้วละก็ มันก็คงตายไปนานแล้ว
"ยินดีซะเถอะ แก ควรภูมิใจที่จะได้ตาย เพื่อชื่อเสียงอันโด่งดัง ของ นักล่าแวมไพร์ ลอร์ด ไดร์ช ผู้นี้ ฮ่าๆๆๆ "
"แก อยากรู้ความจริงไหม ? "
อัศวินเทมพลาร์ อัศวินที่ ศักดิ์สิทธิ์ และ โด่งดังที่สุด ผู้ที่เป็ที่รักของประชาชนและทุกๆคน ได้ยิ้มออกมา อย่าง เ้าเล่ห์ .....
" ความจริง ที่ว่า ตัวข้าเองได้เข้่าร่วมการตามไล่ล่าเ้า เมื่อ ไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเท่านั้น และ ข้า ยัง ปล่อยให้เ้าอาละวาด และหลบหนี ไปเรื่อยๆ เองแหละ เพราะ ว่า ข้าจงใจยังไงละ "
"เนื่องจาก เ้า ค่อนข้างจะเป็แวมไพร์หน้าใหม่ มันจะดีกว่า ถ้าข้า ปล่อยให้เ้าอยู่รอดนาน และ มีชื่อเสียงให้มากกว่านี้ หลังจากนั้น ข้า ค่อยจะตามล่าเ้า เพื่อให้ โบสถ์รับรู้ถึงชื่อเสียงของ ข้า รวมทั้ง พวกชาวบ้าน หน้าโง่ ที่คอย สรรเสริญ ตัว ข้า อีกด้วย "
"แก....... "
" เอาละถึงเวลาจบสิ้นซะที ได้เวลายุติบทบาท ของ เ้า แล้ว พระเ้า ท่าน จะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว เ้าจะต้อง ตาย ไปด้วยเพลิงแห่งการชำระล้าง อย่าง ทุกข์ทรมาน "
ดาบที่ทำจาก เงินแท้ ทั้งเล่ม ได้สะบั้นคอ ยูจิน ขาด แยกจาก ลำตัว โลหิตสีแดงชาด ได้สาดกระเซ็น ดั่ง ฝน ที่กำลังตกลงมา
" เ้าแวมไพร์ ผู้ชั่วร้าย ได้ถูก ฆ่า สังหาร ลงแล้ว พระเ้า ได้ชี้ทางพวกเรา สู่แสงสว่าง พวกเรา ชนะแล้ว!!! "
"โว้วววว...ในที่สุด มันก็ตกตายลงสักที !!! "
เสียงอันดังสนั่น ได้ดังมาจากเหล่า ชาวบ้าน และ ทหารรับจ้าง ที่ ได้ช่วยเหลือ อัศวิน ในการตามล่า แวมไพร์ ได้ดังออกมา อย่าง บ้าคลั่ง
ฝูงชน ที่ดีใจ ได้มารวมตัวกันอย่าง ล้นหลาม
ยูจิน ได้มองเห็นแสง อย่างเลือนลาง แล้ว มัน ค่อยๆจางหายไป จาก สายตา อย่าง ช้าๆ...... หัวใจของมันหยุดเต้น ตาได้ปิดลง
ยูจิน นึกย้อนกลับไป ถึงเื่ราวที่ ผ่านมา ทั้งหมดภายใน ชีวิตของมัน ............
" ถ้าหาก ข้า ไม่ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการอยู่บนูเาลูกนั้น อย่าง ไร้ค่าแล้วละก็"
"ถ้าหาก ข้า ได้ฝึกฝน และมี ประสบการณ์ มากกว่านี้ ..."
"ถ้าหาก ข้า รู้ว่าการดูดเืเพื่อ ประทังความหิว ไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้ง่ายๆ "
"ถ้า หาก.........."
"ถ้า หาก......."
"ถ้า หาก....."
ความคิดสุดท้ายของ ยูจิน ได้ดับลง หลังจาก ที่ตัวมันได้รู้ว่า มัน ไม่ใช่มนุษย์ และได้หลบซ่อน อาศัยอยู่บนเขา นานกว่า 12 ปี
แวมไพร์ ยูจิน ได้สิ้นใจใน ลมหายใจเฮือกสุดท้าย.....
******
" อะไรกัน!!!! "
ยูจิน สะทุ้งใ และ ตื่นขึ้นมาในห้องที่แสนมืดมิด ไม่มีแม้แต่ แสงสว่าง มันหายใจ อย่างรุนแรง มันได้จับลูบไปทั่วทั้งร่างกาย ของมัน
"นี่....นี่มัน ความฝัน งั้นหรอ... "
ไม่สิ เมื่อกี้นี้มัน เรา ตาย ไปแล้ว ตาย เพราะ ไอ้อัศวิน นั่น....
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับ ยูจิน มันสามารถจำได้หมดทุกอย่าง ั้แ่เกิดมา จนถึง วาระสุดท้ายของมัน ความเ็ป และ ความทรงจำ ได้หลั่งไหล เข้าสู่ สมอง ของมันอย่างบ้าคลั่ง
" นี่มัน..เกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ยูจิน พึมพำอย่างสับสน ก่อนที่ จะมองไปรอบๆ ตัว...
"นี่คือ...บ้านของข้างั้นหรอ"
ยูจิน ในตอนนี้ ได้อาศัยอยู่ในบ้านพักของมันที่ ได้สร้างไว้ั้แ่ยังเป็เด็ก มันคือบ้านหลังเดียวกับ ที่พังและซ่อมอีก เหมือนที่เคยเป็มาตลอด ยูจิน ได้้เดินไปยัง ประตูไม้ ด้านหน้า..
แวมไพร์ นั้นมีความสามารถพิเศษ อย่างที่ มนุษย์นั้น ยากจะหยั่งถึง นั่นคือ ประสาทััที่เหนืุ์อย่างเทียบไม่ติด ในความมืดมิดนี้ มนุษย์ต้องพึ่งแสงสว่าง ในการ มองเห็น แต่สำหรับ แวมไพร์ แล้วนั้น
มันไม่จำเป็เลยแม้แต่นิดเดียว ความมืด ไม่นับว่าเป็ปัญหา สำหรับ แวมไพร์ ยูจิน ได้มองไปที่ ปฏิทิน
" 12ปี กับ อีก 192 วัน "
ยูจิน นั้นได้ขีดกากบาท ลงบน ปฏิทิน ทุกวัน เพื่อนับจำนวนวันไว้
"นี่มัน ก่อนที่เราจะโดนไล่ล่า ครึ่งปี งั้นรึเนี่ย "
" อย่าบอกนะว่า... เราย้อนเวลา กลับมา ก่อนที่เราจะตายจริงๆ "
" นี่ เรา ยังไม่ตายสินะ.. "
น้ำตาได้ไหลออกมา จาก ดวงตา ทั้งสอง ของ ยูจิน มันได้ทุกข์ทรมาน จากการ ถูกไล่ล่า ทำร้าย และ ทรมาน จากเหล่า อัศวิน
ยูจิน ปาด น้ำตา ของตนเอง ออกจาก ดวงตา และ แก้ม ของตน
ตอนนี้ ได้ เวลา ตั้งสติแล้ว
" 192วัน นับต่อจากนี้ อีก 5วัน สินะ "
ภายในอีก5วัน จะเกิดเหตุการณ์สำคัญ อย่างที่เกิดในชีวิต ที่แล้ว ของ ยูจิน ขึ้นอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อว่า ชีวิต ของมัน จะเป็เพียง ผลประโยชน์ ของ คนบางคน เท่านั้นเอง
" ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก อย่าง เด็ดขาด ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม "
"ข้าจะไม่ยอมตาย อย่างแน่นอน! "
ดวงตาทั้งสอง ของ ยูจิน ได้ส่องประกาย แสงสีแดง ออกมา ท่ามกลาง ความมืดมิด ที่ไร้แสงสว่าง
ยูจิน เปิดประตู ออก หลังจากที่ วางแผนและเตรียมการเสร็จแล้ว เมฆฝนได้บดบัง ท้องฟ้า ทำให้ยากที่จะมี แสงจาก พระอาทิตย์ ส่องลงมาได้ และ มัน พยายามไม่ให้ตัวมันโดน แสงอาทิตย์ อย่างเด็ดขาด
ทว่า แม้แสงอาทิตย์ เพียงเล็กน้อย ก็ส่งผลต่อ แวมไพร์ อย่างมาก ดังนั้น มันจึงต้อง รอบคอบ
ยูจิน ได้ตรวจสอบจนแน่ใจแล้ว ว่า เสื้อผ้าของมันมิดชิด หน้ากากสีดำสนิท ที่คลุมทั้งใบหน้า เสื้อหนังสีดำ ที่คลุมทั้งท่อนบนยาวถึงแขน
กางเกงสีดำ ที่คลุมยาวลงไป จนไม่มี ที่ให้แสง ส่องได้
แวมไพร์จะสามารถอยู่ตอน กลางวันได้ ตราบใดที่ไม่โดน แสงอาทิตย์ และมันจะง่ายดายขึ้น ถ้าหาก เป็่ที่เมฆหมอก หรือ มีฝน อย่างหนาแน่น แต่อย่างไรก็ตาม มันไม่สามารถ แสดงความสามารถ ออกมาอย่างโจ่งแจ้งได้
พละกำลังของแวมไพร์นั้น เหนือกว่า มนุษย์หลายเท่าตัว ถ้าหากใช้พลังออกมา จะถูกจับตัวได้
ยูจินได้ ออกมาจากบ้าน แล้ว ล็อคประตูไว้ ก่อนที่จะ พยายามเดินลงเขาไปอย่างระมัดระวัง
ในอดีตนั้น ยูจิน ได้ดื่มเืผู้คนไป มาก เนื่องจาก ภาวะขาดสติของมัน เลยทำให้ ไปเข้าตาของพวก เทมพลาร์ และ นักล่าแวมไพร์
"ต่อไปนี้ ข้าจะไม่ทำอะไรที่มัน โง่เขลา อีกต่อไปแล้ว "
ดวงตาสีแดงดั่งโลหิต ได้มองผ่านหน้ากาก ออกมา อย่าง แน่วแน่
ยูจิน ได้เข้าใจถึง กฎแห่งธรรมชาติ ผู้แข็งแกร่งย่อม ล่า ผู้อ่อนแอ
ผู้ที่อ่อนแอ ย่อม เป็ฝ่ายถูกล่า
" ชีวิตนี้ ข้าจะเป็ผู้ล่า ไม่ใช่ผู้ถูกล่า ! "
ยูจิน เดินทางข้ามูเาแต่ละลูกไปเรื่อยๆ สำหรับมันแล้ว ูเาและ ป่าไม้ ทั้งหมด ไม่ต่างไปจาก สวนหลังบ้าน ของมัน ที่รู้จักเป็อย่างดี ป่าบนูเาแห่งนี้นั้น มันมืดและ แสงยากที่จะส่องถึง ทำให้ ยูจินเดินทาง ไปได้อย่างรวดเร็ว
ถ้าหาก เป็คนทั่วไป คงจะหลงทางใน ป่า ที่มืดมิด แห่งนี้เป็แน่ ทว่า ยูจิน นั้น เป็แวมไพร์ ที่มีประสาทััเฉียบคม ทำให้ สามารถ เดินทางไปได้ อย่างง่ายดาย ผิดจาก คนธรรมดาทั่วไป
ในที่สุดหลังจาก ผ่านไปได้ หลายชั่วโมง มันได้ออกมาจาก ป่า และเข้าสู่ หนองน้ำ ที่ค่อนข้างจะอันตราย และสกปรก
ทว่า มันไม่ได้ ข้ามผ่านทางไปใน ทันที ยูจินได้นำสิ่งของ ออกมา จาก กระเป๋า เพื่อ ตั้งแคมป์ เพื่อหลบฝนและแดด ก่อน มันได้จัดเตรียมเก็บ ข้าวของ ไว้ในกระเป๋า ก่อนที่จะนำ มีดสั้น ออกมา และเข้าไปในป่าพร้อมมีดเล่มนั้น
หลังจากผ่านไป 10 ถึง 20 นาที มันได้ออกมาจากป่า พร้อม กับ หนู และ กระต่าย มันได้เก็บ เหยื่อ ทั้งสองไว้ที่แคมป์
" อีกสักประมาณ 2-3 ชั่วโมงสินะ "
่กลางวัน จะยาวนานกว่า กลางคืน ในฤดูกาลนี้
และ เมื่อใดที่ยามราตรีมาถึง มันจะเป็เวลาของ แวมไพร์ ที่จะแสดงความสามารถได้ เต็มที่
ทันใดนั้น เมื่อ พระอาทิตย์ได้หายไป ท้องฟ้า เริ่มเปลี่ยนเป็สีดำ ประสาทััของ ยูจิน ได้ เฉียบคมขึ้น พลังที่เอ่อล้น ได้ไหลเวียน อยู่ใน กล้ามเนื้อ ของร่างกาย
ยูจินในตอนนี้ แม้จะสู้กับ ทหารรับจ้างถึง 2คนพร้อมกัน ก็ไม่ใช่เื่ที่ยาก สำหรับ มันเลย
แต่ มันรู้ว่า แค่นี้ยังไม่เพียงพอ พลังแค่นี้ มันไม่พอ
ยูจิน นำ หนู และ กระต่ายที่จับไว้ได้ ออกมา และปาดคอมัน เหลือได้ไหลอย่างมา จาก าแ ยูจิน ดูดเืทั้งหมด อย่างรวดเร็ว เืที่ได้ไหลลงภายในลำคอ ของ ยูจิน ได้ทำให้ ร่างกายมันสูบฉีด
ตัวมันร้อนขึ้น ดวงตาสีแดงเหมือนโลหิต ได้ ส่องประกาย เขี้ยวของมันงอกยาวขึ้น รวมถึง เล็บ ทั้งหมด อีกด้วย
ยูจิน ได้เดินเข้าไป ยัง หนองน้ำ สายตา ของมัน มองไปรอบๆ บริเวณ หนองน้ำ ตัวมันได้จมลงไปในน้ำ จนกระทั่ง มันพบเห็นการเคลื่อนไหว ในหนองน้ำ ตัวมันได้หยุดลง เพื่อรออะไรบางอย่าง
บางสิ่งในหนองน้ำ เคลื่อนไว้ไปมา อย่าง รวดเร็ว จนกระทั่ง มันะโ ขึ้นมา ยัง้า สัตว์ประหลาด ได้คำราม ลำตัวที่ลวดลายสีดำ ตัดกับเขียว ได้โผล่ออกมา ตัวมันใกล้กว่า กระทิงเสียอีก
สัตว์ประหลาดได้อ้าปากออกมา ด้วยเสียงคำราม ฟันที่แหลมคงดั่ง มีด ได้พุ่งเข้าหา ยูจิน และได้งับลง
ทว่า ยูจินสามารถ หลบได้ และ ใช้มีดสั้น แทงไปที่ ดวงตา ของมัน
สัตว์ประหลาด ร้องด้วยความเ็ป ก่อนที่จะพยายาม ว่ายกลับลงไปในหนองน้ำ ทว่า มันคงจะสำเร็จถ้าหาก เป็ มนุษย์ที่โจมตีมัน แต่กลับไม่ใช่กับ แวมไพร์
ยูจินที่ตอนนี้ เต็มไปด้วยพละกำลัง ได้ เสียบมีดคาไว้ แล้วพยายามล็อคคอ สัตว์ประหลาด พละกำลังที่ล้นหลาม ได้ ทำให้ กล้ามเนื้อขยายตัวขึ้น ยูจินพยายามล็อคคอมัน ทว่า สัตว์ประหลาดไม่ยอมแพ้ มันพยายาม สะบัดตัวทิ้ง
ทำให้ แขนของยูจิน ได้หักไปข้างนึง เนื่องจาก แรงอันมหาศาล ของ สัตว์ประหลาด ยูจิน ไม่ยอมแพ้ นำมีดสั้น ปักเข้าที่ตา อีกข้าง ทำให้ ตาของมัน ใช้งานไม่ได้ทั้งสอง ข้าง สัตว์ประหลาดพยายามจู่โจมอย่างสุดแรง
ยูจิน หลบหลีก ด้วย ประสาทััอันยอดเยี่ยม และล็อคหอมันจนหักได้ ในที่สุด ยูจิน ดื่มเืของสัตว์ประหลาด หลังจากที่สังหารมันได้
ร่างกาย ของ ยูจินได้ เปลี่ยนแปลงไป าแทั้งหมด รวมทั้ง แขนทั้งหักไป ได้ถูกฟื้นฟูด้วยความเร็วที่น่าใ ตัวมันได้ใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อ มากกว่าเดิม โครงสร้างร่างกายได้ถูกพัฒนาให้แข็งแกร่งมากกว่าเดิม
โดยแต่เดิมแล้วนั้น ยูจิน มีร่างกายที่ค่อนข้าง เล็ก เมื่อเทียบกับ คนวัยเดียวกัน เนื่องจาก มันไมได้ดูดเืพอ ทว่า ตอนนี้ ร่างกายของมันได้เติบโต และ พัฒนาขึ้น กว่าเดิมอย่างมาก
ยูจิน ในตอนนี้ ได้ฟื้นคืนพลัง กลับคืน อย่างที่ควรจะเป็แล้ว ด้วยความดีใจ ทั้งหมดที่พยายามไป ยูจินได้ ร้องะโออกมาอย่างสุดหัวใจ
เสียงคำรามของมัน ดังสนั่น ไปทั่ว ูเา....
390
