ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง

        สองพี่น้องประสานมือค้อมศีรษะ ในขณะที่มารดาของกู้เยว่ฉีก็คารวะตอบ สีหน้าของกู้ฮูหยินเต็มไปด้วยเกรงใจในตัวทายาทหลิงอ๋อง แต่พอบุรุษทั้งสองพร้อมด้วยองครักษ์กลุ่มหนึ่งเดินออกห่างจากเรือนใหญ่ไปจนหมด นางก็ถอนหายใจออกมา ทรุดกายนั่งลง

         มือของกู้ฮูหยินสั่นระริก นางรินน้ำชาใส่จอกของตนเองก็ยังไม่ตรง เมื่อครู่นางต้องระงับใจแทบแย่ ความกลัวและความเกลียดผสมปนเปกันในใจ สกุลหลิงควบคุมดูแลเมืองนี้มาเนิ่นนาน การจะต่อกรกับผู้ปกครองที่มีอำนาจและอิทธิพลเหนือตนช่างยากเย็น

         เช้าตรู่วันนี้ บุตรสาวของนางเอ่ยถึงเรื่องที่ชวนหวาดหวั่น

         ‘ยามนี้สกุลหลิงกำลังสั่งสมไพร่พล พวกเขารู้ว่าสกุลกู้ซุกซ่อนทองคำเอาไว้จำนวนมาก ที่ต้องการแต่งงานกับข้าก็เพื่อยึดครองเงินทอง กิจการและ      อู่ต่อเรือ สิ่งที่เราคิดไว้ต้องรีบทำแล้วเจ้าค่ะ’

         ‘สกุลหลิงคิดจะก่อกบฏอย่างนั้นหรือ ’ ใต้เท้ากู้ตะลึง

         ‘เรื่องนี้ยังพิสูจน์ไม่ได้ แต่ทองคำกับอู่ต่อเรือ ซื่อจื่อเป็นคนเอ่ยปากเอง เห็นทีสกุลกู้คงจะตกอยู่ในอันตราย’ กู้เยว่ฉีรีบยืนยัน

         ‘มิน่า ซื่อจื่อจึงได้ให้ความสนใจพี่หญิง’ กู้เฉินสีหน้ากังวล

         สี่คนพ่อแม่ลูกจึงลงความเห็นว่าควรจะโยกย้ายเอาทองคำสองหีบใหญ่ออกไปเก็บยังบ้านลับในเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด และคนที่ต้องรับหน้าที่นี้ก็คือ...   กู้เฉินซึ่งพอจะหาข้ออ้างในการหายตัวไปได้พอดี

         หลิงจางเหว่ยกับหลิงคุนวนเวียนอยู่ในจวนสกุลกู้โดยหมายจะจดจำผังภายในเพื่อเอาไว้บุกเข้ามาในยามจำเป็น กู้เยว่ฉีเองก็รู้เจตนาของคนทั้งสองดี นางจึงได้อ้างกฎสกุลให้สาวใช้มาต้อนรับองครักษ์ของจวนอ๋องที่ศาลาด้านนอก

         “ซื่อจื่อ คุณชาย ขออภัยที่สกุลกู้ไม่สะดวกให้ผู้ติดตามของท่านเข้าไปชมเรือนด้านในได้ ในจวนเรามีสตรีมากมาย กฎสกุลนี้ถูกตั้งขึ้นมาพร้อมกับการสร้างจวน ขอรบกวนองครักษ์ของจวนอ๋องนั่งพักผ่อนจิบน้ำชาทานของว่างรออยู่ที่ศาลาใหญ่ก่อนเจ้าค่ะ”

         หลิงอ๋องซื่อจื่อถึงกับชะงัก แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงขออ้างของกู้เยว่ฉีแต่ตนเองย่างเท้าเข้ามาในถิ่นของนางแล้วจะเอ่ยขัดก็จะเป็นการเสียมารยาท จึงได้แต่จำยอมเออออไปกับนาง หลิงคุนลอบสบตากับพี่ชายคล้ายจะถาม

         ‘หรือนางจะรู้ว่าเราคิดจะมาจดจำผังในเรือนของนาง ’

         หลิงจางเหว่ยหยักยกมุมปากเล็กน้อยราวกับจะปลอบน้องชายว่าไม่เป็นไร แค่พวกเราสองคนพี่น้องก็ทำภารกิจนี้สำเร็จได้

         “ข้าสองคนมาเยือนจวนของคุณหนูใหญ่ ก็คงต้องแล้วแต่เจ้าบ้าน”

         กู้เยว่ฉียิ้มเล็กน้อย ผายมือไปข้างหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็เชิญเจ้าค่ะ”

         คนทั้งขบวนเดินวนไปตามทางเดินในจวนสกุลกู้ เรือนข้างในใหญ่โตงดงามพอสมควรแต่ไม่โดดเด่นเกินหน้าเรือนขุนนางในระดับเดียวกัน                 หลิงจางเหว่ยสืบรู้มาสักพักแล้วว่าสกุลกู้มักจะนำเงินไปแลกเปลี่ยนเป็นทองและน่าจะเก็บซ่อนเอาไว้

         ‘สกุลกู้ร่ำรวยมหาศาล แต่กลับไม่ทำตัวโดดเด่น นับว่าเป็นมังกรซ่อนเล็บ หากท่านพ่อกับข้าไม่นึกสงสัยจนสืบเบื้องหลังพวกเขาก็คงจะพลาดครั้งใหญ่’

         กู้เยว่ฉียิ้มน้อยๆ แนะนำเรือนหลังต่างๆ ให้กับหลิงจางเหว่ยได้รู้จักอย่างละเอียด สายตาของหลิงอ๋องซื่อจื่อกับน้องชายสอดส่ายคล้ายจะพิจารณาดูว่าเรือนใหม่เหมาะจะเป็นสถานที่ซ่อนทอง

         “ในเมื่อซื่อจื่อให้เกียรติมาเยือนถึงจวนสกุลกู้ ก็นับเป็นโอกาสอันดีของข้า ขอพึ่งพาบารมีซื่อจื่อสักหน่อยเถิด”

         หลิงจางเหว่ยเลิกคิ้ว “คุณหนูใหญ่กู้ มีเรื่องใดก็เอ่ยมาเถิด ข้ายินดีให้ความช่วยเหลือเจ้าอยู่แล้ว”

         “ปัญหานี้อยู่ที่เรือนเก็บทรัพย์เจ้าค่ะ ครอบครัวของข้ากลุ้มใจเรื่องนี้กันมาสักพักแล้ว รบกวนเชิญซื่อจื่อกับคุณชายทางนี้เจ้าค่ะ”

         สองพี่น้องสกุลหลิงแอบสบตากัน เรือนเก็บทรัพย์ที่นางพูดถึงน่าจะเป็นสถานที่เก็บของมีค่าอย่างแน่นอน บุรุษทั้งสองมองตามหลังกู้เยว่ฉีแล้วอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ นี่น่าจะเป็นจุดที่พวกเขากำลังตามหา

         เรือนเก็บทรัพย์ที่นางพูดถึงเป็นเรือนห้อยอยู่ด้านข้างห้องนอนของใต้เท้ากู้ พ่อบ้านประจำจวนและบ่าวรับใช้อีกแปดคนกำลังยืนรออยู่

         “ที่นี่เหมาะจะให้ข้าสองคนพี่น้องเข้าไปหรือคุณหนูใหญ่ ”

         “ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ ซื่อจื่อ เรื่องนี้สำคัญมาก หากไม่พึ่งพาบารมีท่าน เห็นทีคงจะลำบาก เชิญท่านเข้าไปด้านในก่อนเถิด”

         พ่อบ้านไขกุญแจดอกใหญ่นำทางเข้าไป กู้เยว่ฉีพร้อมด้วยสาวใช้สองคนและองครักษ์ประจำตัวของนางตาม โดยมีบุรุษสกุลหลิงเดินรั้งท้าย กู้เยว่ฉีเดินไปหยุดยืนที่หน้าหีบไม้สีน้ำตาลแก่ขนาดใหญ่ใบหนึ่ง นางผินหน้ามามองหลิงจางเหว่ยช้าๆ

         “ซื่อจื่อเจ้าค่ะ นี่คือความหนักใจของพวกเราเจ้าค่ะ”

         “หีบใบนี้น่ะหรือ  มีสิ่งใดให้ต้องหนักใจกัน” ชายหนุ่มจ้องหีบใหญ่พลางพยายามระงับความตื่นเต้น ถ้าเขาทายไม่ผิดในนี้ต้องมีทองใส่อยู่อย่างแน่นอน

         “พ่อบ้าน เปิดกุญแจออกเถิด” คุณหนูใหญ่สั่งการ

         เมื่อฝาหีบเปิดออก คนทั้งห้องแทบจะต้องยกมือปิดตา แสงสีทองเจิดจ้าส่องประกายทำให้ห้องสว่างวาบขึ้น หลิงคุนดีใจแทบจะลืมตัวยื่นมือไปกระตุกแขนเสื้อของพี่ชาย ทว่ากลับหดมือไว้ได้ทัน สิ่งที่เขาสองพี่น้องกำลังตามหาที่แท้ก็อยู่ในห้องนี้นี่เอง

         ...แต่ เหตุใดจึงมีเพียงหีบเดียวเล่า ...

         “ซื่อจื่อเจ้าค่ะ เป็นเพราะท่านพ่อของข้าชอบสะสมทองคำ ทำให้เกิดเรื่องซุบซิบนินทาข้างนอกว่าสกุลกู้มีทองคำจำนวนมาก ข้ากับท่านแม่ได้ยินเข้าก็กลุ้มใจจนนอนไม่หลับ เกรงโจรได้ยินเข้าจะคิดว่าพวกเรามีทองคำหลายสิบหีบแล้วบุกเข้ามาปล้น ทั้งๆ ที่ทั้งเรือนก็มีอยู่แค่นี้ ข้าอ้อนวอนท่านพ่ออยู่นาน ท่านพ่อจึงได้ยอมใจอ่อนให้ข้านำเอาทองหีบนี้ไปแลกเป็นตั๋วแลกเงิน แต่ข้ากลัว....ไม่กล้าขนทองขนาดนี้ออกไปตามท้องถนน เกรงจะเป็นเรื่องเอิกเกริก ซื่อจื่อเป็นเจ้าของร้านแลกเงินมั่งคั่งอยู่แล้ว มาเยือนถึงจวนข้านับว่าเป็นโอกาสดียิ่งนัก ได้โปรดช่วยจัดการแลกทองหีบนี้เป็นตั๋วแลกเงินให้ข้าทีเถิดเจ้าค่ะ ข้ากับท่านแม่จะได้นอนหลับเต็มตากันเสียที”

         หลิงจางเหว่ยถึงกับนิ่งอึ้ง เขาไม่คิดว่ากู้เยว่ฉีจะใช้วิธีตรงๆ เช่นนี้ นางยอมเปิดเผยทองคำที่ซ่อนเอาไว้ในเรือน ทองคำหีบใหญ่นี้จะว่ามากก็มาก แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่สายสืบของเขาบอกนับว่าน้อยนัก แต่เมื่อไม่มีหลักฐานยืนยันว่าสกุลกู้มีทองคำอยู่กี่หีบกันแน่ เขาเองก็รู้สึกลังเล

         “เออ.....ทองคำพวกนี้”

         “ทุกครั้งที่ท่านพ่อของข้าได้กำไรจากส่วนแบ่งอู่ต่อเรือและการค้าก็จะเอาไปแลกเป็นทองก้อนเอาไว้เจ้าค่ะ ก็เลยมีทั้งทองเก่าและทองใหม่ เชิญซื่อจื่อ   ตรวจสอบดูได้ ทั้งหมดล้วนเป็นของจริง”

         สีหน้าของหลิงจางเหว่ยอึมครึมลง เขาแน่ใจว่าในหีบใหญ่นี้เป็นทองจริงทั้งหมดแน่ เพราะในห้องนี้ล้วนวางสิ่งของมีค่าเอาไว้บนชั้นทั้งสิ้น

         ‘กู้เยว่ฉีรู้ว่าข้ากำลังตามหาทองคำของสกุลกู้อย่างนั้นหรือ ’

****************