ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 112
สัญญาณจากส่วนลึกของจักรวาล

หลังการจากไปของ Lucien และการปิดลงของรอยแยกสีเงิน จักรวาลลำดับที่ 7 ก็กลับเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสงบเป็นครั้งแรกในรอบหลายยุคสมัย

ไม่มีเสียงเตือนภัยจาก Eternal Tower

ไม่มีแรงกดดันจาก Outer Realm

แม้แต่ Origin เองก็สงบนิ่งราวกับกำลังพักฟื้นหลังการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ทั่วทุกโลกเริ่มฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

เมืองที่เคยถูกทำลายเริ่มสร้างใหม่

ประตูมิติระหว่างโลกต่างๆ เปิดใช้งานอย่างเสถียร

ผู้คนจากหลายเผ่าพันธุ์เริ่มเดินทางหากันมากขึ้น

ยุคแห่ง “การเอาตัวรอด” ได้จบลงแล้วจริงๆ

และกำลังเข้าสู่ยุคใหม่

ยุคแห่ง “การเชื่อมต่อ”

กลาง The Fallen City

คาอินกำลังนั่งอยู่บนดาดฟ้าของอาคารสูง มองเมืองด้านล่างที่กลับมาคึกคักอีกครั้ง

ก่อนหัวเราะเบาๆ

“…ใครจะไปคิด”

“…ว่าโลกจะสงบเพราะไอ้ตัวปัญหานั่น”

ด้านหลังเขา

หลินอวี่กำลังยืนกอดอกอยู่เงียบๆ

“นายเรียกจางฟานว่าตัวปัญหาทุกวันเลยนะ”

คาอินยักไหล่

“…ก็มันจริง”

ทันใดนั้น—

ฟ้าวววววววววว!!!

Projection สีดำทองก็ปรากฏขึ้นข้างทั้งสองคน

จางฟานเดินออกมาจากแสงอย่างสบายๆ

“…ได้ยินนะ”

คาอินหัวเราะลั่นทันที

“…ฮ่าๆๆ!”

“…แกนี่โผล่มาได้ทุกที่จริงๆ”

แม้จะเป็นเพียง Projection

แต่ตอนนี้มันสมจริงจนแทบแยกไม่ออกจากร่างจริง

หลินอวี่มองเขานิ่งๆ อยู่พักหนึ่ง

ก่อนพูดเบาๆ

“…นายดูเหนื่อย”

จางฟานชะงักเล็กน้อย

ก่อนยิ้มบางๆ

“…สายตาดีนี่”

ความจริงแล้ว—

แม้จักรวาลจะสงบลง

แต่จางฟานกลับเริ่มรู้สึกถึง “ภาระ” มากขึ้นเรื่อยๆ

เพราะตอนนี้—

เขาเชื่อมต่อกับจักรวาลทั้งใบ

ทุกการเปลี่ยนแปลง

ทุกความผิดปกติ

ทุกสัญญาณเล็กๆ

ล้วนไหลเข้าสู่จิตสำนึกของเขาตลอดเวลา

เหมือนกำลังแบกจักรวาลทั้งใบไว้จริงๆ

คาอินหรี่ตา

“…เกิดอะไรขึ้นอีก”

จางฟานเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนมองขึ้นฟ้า

“…มีบางอย่างกำลังตื่น”

ความเงียบปกคลุมทันที

หลินอวี่ขมวดคิ้ว

“…จาก Outer Realm?”

จางฟานส่ายหน้าเบาๆ

“…ไม่ใช่”

“…มันมาจากในจักรวาลเราเอง”

ทันใดนั้น—

Origin สีดำทองในดวงตาของเขาก็เริ่มหมุนช้าๆ

ภาพจำนวนมหาศาลไหลผ่านสายตา

ดวงดาว

มิติ

โลกต่างๆ

ก่อนสุดท้าย—

ภาพจะหยุดลงที่ “พื้นที่ว่างเปล่า” แห่งหนึ่ง

พื้นที่ที่ไม่มีโลก

ไม่มีแสง

ไม่มีมิติ

แต่ลึกลงไปในความว่างนั้น—

มี “บางอย่าง” กำลังเต้น

ตึก…

ตึก…

ตึก…

เหมือนหัวใจ

จางฟานหรี่ตาแน่น

เพราะทุกครั้งที่จังหวะนั้นดังขึ้น—

จักรวาลลำดับที่ 7 ทั้งใบจะสั่นเล็กน้อย

Origin กระเพื่อมช้าๆ รอบตัวเขา

[UNKNOWN LIFEFORM DETECTED]

คาอินเบิกตาเล็กน้อย

“…เดี๋ยวนะ”

“…ยังมีตัวอะไรเหลืออีก?”

จางฟานถอนหายใจ

“…ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”

ทันใดนั้น—

ทั่ว Eternal Tower ก็เกิดเสียงระบบดังขึ้นพร้อมกัน

ติ๊ง!

[Abnormal spatial pulse detected]

[Source :
Unregistered Zone]

[Threat level :
Unknown]

Observer ทั้งสามปรากฏตัวขึ้นทันที

เซราฟิน่าก้าวออกมาจากวงแหวนแสงสีขาว

ดวงตาสีทองของเธอเย็นเฉียบ

“…ข้าสัมผัสได้เหมือนกัน”

เด็กสาวชุดนักเรียนรีบเปิดหน้าจอข้อมูลจำนวนมหาศาล

ก่อนสีหน้าจะซีดลงเรื่อยๆ

“…ข้อมูลของพื้นที่นั้น…”

“…ไม่มีอยู่ในระบบ”

ชายแก่ถือหนังสือขมวดคิ้วแน่น

“…Impossible…”

“…ไม่มีพื้นที่ไหนอยู่นอกการบันทึกของ Eternal Tower ได้”

จางฟานเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนพูดช้าๆ

“…ยกเว้น”

ทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน

ดวงตาสีดำทองของเขาหรี่ลง

“…มันจะอยู่ที่นั่นตั้งแต่ก่อน Eternal Tower ถูกสร้าง”

ทั่วเมืองเงียบสนิท

แม้แต่ลมยังหยุดพัด

คาอินสบถเบาๆ

“…เอาอีกแล้ว”

หลินอวี่เริ่มปวดหัวทันที

“…นี่โลกเรามีอะไรซ่อนอยู่อีกกี่อย่างกันแน่”

ทันใดนั้น—

Origin ทั้งจักรวาลก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

ตึก…

ตึก…

ตึก…

เสียงนั้นดังชัดขึ้นกว่าเดิม

และคราวนี้—

ทุกคนได้ยินพร้อมกัน

แรงสั่นสะเทือนมหาศาลแผ่ออกมาจากส่วนลึกของจักรวาล

ท้องฟ้าของทุกโลกเริ่มเกิดรอยคลื่น

ไม่ใช่การโจมตี

แต่เหมือน “บางสิ่ง” กำลังพยายามตื่นขึ้น

Projection ของจางฟานเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย

เพราะเขากำลังเชื่อมต่อกับต้นตอโดยตรง

ก่อนดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะ

“…เดี๋ยวนะ”

เซราฟิน่าหรี่ตาทันที

“…เจ้าเห็นอะไร”

จางฟานเงียบไปหลายวินาที

ก่อนตอบเสียงต่ำ

“…ไข่”

ทั่ว Eternal Tower เงียบสนิท

คาอินกระพริบตาปริบๆ

“…หา?”

Origin กระเพื่อมรุนแรงขึ้น

[CONFIRMED]

[PRIMORDIAL ENTITY DETECTED]

Observer ทั้งสามหน้าซีดทันที

เด็กสาวชุดนักเรียนพูดเสียงสั่น

“…Primordial…”

“…สิ่งมีชีวิตยุคแรกเริ่ม?”

จางฟานยังคงจ้องภาพในสายตาไม่กะพริบ

ลึกลงไปในความว่างเปล่าของจักรวาลลำดับที่ 7

มี “ไข่” สีดำทองขนาดมหึมากำลังลอยอยู่

ใหญ่กว่ากาแล็กซี

และทุกครั้งที่มันเต้น—

กฎของจักรวาลจะสั่นตาม

ตึก…

ตึก…

ตึก…

ก่อนเสียงของ Origin จะดังขึ้นอีกครั้ง

[THE CHILD OF THE THIRD LAW]

ความเงียบปกคลุมทั่วทุกมิติ

และในวินาทีนั้นเอง—

เปลือกของไข่ยักษ์ก็เริ่มแตกร้าวเป็นครั้งแรก