พญาอีกาลิขิตรัก: ไคล์ วาเลน

        เสียงดนตรีคลาสสิกในร้านอาหารหรูดังคลอเบา ๆ แสงไฟที่ส่องสว่างสะท้อนกับแก้วไวน์บนโต๊ะช่วยสร้างบรรยากาศที่ดูอบอุ่นและโรแมนติก แต่ทว่าสำหรับพิมพ์ดาวเธอกลับรู้สึกว่าความอบอุ่นนั้นส่งมาไม่ถึงเธอ

        เธอนั่งอยู่ตรงข้ามกับ นนท์ ผู้ชายที่คบหากันมาเกือบสามปี คนที่เธอเคยเคยวาดฝันถึงงานแต่งงานที่เรียบง่ายและชีวิตคู่ที่มั่นคง

        “วันนี้เธอเงียบจังนะดาว” นนท์ยิ้มบาง ๆ พลางตัดสเต็กในจานด้วยท่าทางปกติ

        พิมพ์ดาวไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงแต่มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและอบอุ่น บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความกังขาที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

        มันเริ่มขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน... รอยร้าวเล็ก ๆ ที่เธอพยายามมองข้าม พฤติกรรมของนนท์เริ่มเปลี่ยนไปราวกับเป็๲คนละคน

        เขาเริ่มกลับบ้านดึกด้วยเหตุผลว่า ‘ติดประชุมด่วน’.. โทรศัพท์ที่เคยเป็๞สื่อกลางบอกรักก็เงียบหาย และเขามักจะมีข้ออ้างแปลกๆ เสมอเพื่อที่จะเลี่ยงการมาพบกับเธอ

        เธอยังจำความรู้สึกตอนที่เขารีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงทันทีที่เธอเดินเข้าใกล้ได้ดี ความลับของเขาเหมือนกำแพงหนาที่เขาเริ่มสร้างขึ้นมากั้นระหว่างเธอและเขา

        ถ้าเป็๞ผู้หญิงบางคนอาจเลือกหลับตาข้างหนึ่งเพื่อรักษาความสัมพันธ์ แต่ไม่ใช่กับ พิมพ์ดาว เธอเป็๞ทนายความที่อยู่กับการพิสูจน์ความจริงมาทั้งชีวิต และในฐานะแฟนสาว เธอจะไม่ยอมเป็๞คนโง่ในความสัมพันธ์นี้

        ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาเธอใช้ทักษะการสืบสวนที่สั่งสมมาตามรอยความผิดปกติของนนท์อย่างเงียบๆ

        และวันนี้... หลักฐานทุกอย่างถูกมัดรวมมาไว้ที่นี่แล้ว

        พิมพ์ดาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม หน้าจอแสดงรูปภาพที่ชัดเจนจนไม่ต้องขยาย

        ภาพที่นนท์กำลังเดินกอดเอวผู้หญิงอีกคนเข้าคอนโด ท่าทางของเขาดูสนิทสนมและทะนุถนอมผู้หญิงคนนั้นเป็๞พิเศษ

        นนท์ชะงัก… มีดในมือหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหาร ลมหายใจของเขาเริ่มสะดุดเมื่อเห็นรูปถ่ายที่พิมพ์ดาวยื่นมาให้ดู

        “ดาว...” เขาเริ่มเอ่ยปาก น้ำเสียงสั่นพร่า

        ทว่าพิมพ์ดาวยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีเด็ดขาด “ไม่ต้องโกหก”

        น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท นิ่งจนคนฟังรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ “ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว”

        นนท์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของคำแก้ตัวที่เหลืออยู่

        “มัน... มันไม่ได้เป็๞แบบที่คิดนะดาว คือวันนั้นเธอคนนั้นกำลังจะเป็๞ลมแล้วนนท์ก็แค่พยายามช่วยเธอ...”

        พิมพ์ดาวหัวเราะขึ้นมาเบาๆ “หึๆ.. งั้นเหรอ”

        เธอเปิดรูปถัดไปในโทรศัพท์ ครั้งนี้เป็๞วิดีโอ... เสียงบทสนทนาที่ล่อแหลมและลึกซึ้งเกินกว่าเพื่อนหรือเพื่อนร่วมงานดังออกมาจากลำโพงอย่างชัดเจน

        สีหน้าของนนท์ซีดเผือดลง “ดาว ฟังฉันก่อนนะ ฉันอธิบายได้...”

        “ไม่ฟัง” พิมพ์ดาวพูดแทรกทันทีอย่างไร้เยื่อใย

        เธอหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย สายตาที่มองเขาไม่มีความลังเลหรือร่องรอยของความเสียใจหลงเหลืออยู่

        “เราเลิกกัน” คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นเหมือนคำพิพากษาของศาล

        นนท์อึ้งไปครู่ใหญ่ ราวกับสมองสั่งการไม่ทันกับสถานการณ์ที่พลิกผัน “อะไรนะ!!”

        “ฉันบอกว่าเราเลิกกัน” พิมพ์ดาวเน้นย้ำชัดเจนทีละคำ

         เธอมองสบตาเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “ผู้ชายที่นอกใจไปแล้วครั้งหนึ่ง มันก็จะมีครั้งที่สองและสามตามมาเสมอ”

        พิมพ์ดาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่ได้พูดประชดประชันด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่เธอพูดในฐานะของทนายความที่คลุกคลีอยู่กับคดีหย่าร้างมานักต่อนัก

        ประสบการณ์สอนให้เธอรู้ซึ้งว่า สัญญาปากเปล่าของคนที่ทำลายความเชื่อใจไปแล้วนั้นไร้ค่า และผู้ชายส่วนใหญ่ไม่เคยกลับตัวกลับใจได้จริงๆ สักคน

        สายตาหลายคู่ในร้านเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอใส่ใจ

        นนท์ที่เพิ่งได้สติรีบลุกพรวดตามมาคว้าข้อมือเธอไว้ พยายามรั้งให้เธอกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

        “เดี๋ยวก่อนดาว! ฟังผมก่อน มันเป็๲แค่เ๱ื่๵๹ของอารมณ์ชั่ววูบ...”

        เพี๊ยะ!!!!! เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่น

        ใบหน้าของนนท์หันไปตามแรงตบจนเขาเกือบเสียหลัก ความเงียบเข้าปกคลุมทันที แม้แต่เสียงดนตรีคลอเบาๆ ก็ดูเหมือนจะดับลงในความรู้สึกของคนถูกตบ

        พิมพ์ดาวจ้องมองเขาด้วยสายตาเ๶็๞๰า “ตบนี้... สำหรับสามปีที่ฉันเสียไปกับคนอย่างนาย”

        เธอเปิดกระเป๋าหยิบธนบัตรใบละพันสามใบแล้วโยนใส่หน้านนท์

        “แล้วก็..มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ถือซะว่าทำทาน ฉันไม่อยากติดค้างหรือมีพันธะหนี้สินกับคนแบบนายอีก”

        พูดจบเธอก็สะบัดหน้าหันหลังเดินออกจากร้านไป ฝีเท้าของเธอมั่นคงและเด็ดเดี่ยว ไม่มีการหันกลับไปมองซากปรักหักพังของความสัมพันธ์ที่เพิ่งถูกเธอทำลายทิ้งด้วยมือตัวเอง

        พิมพ์ดาว เดินออกมาหยุดยืนที่หน้าร้านอาหาร แสงไฟจากป้ายนีออนสลัวสะท้อนลงบนใบหน้าที่เรียบเฉย ลมแรงพัดผ่านจนเส้นผมยาวสลวยของเธอปลิวไสวไปตามแรงลม หัวใจของเธอยังคงเต้นแรง

        เธอ... โกรธ

        โกรธที่ปล่อยให้ตัวเองเสียเวลาไปกับคนไร้ค่าถึงสามปี

        โกรธที่เคยยอมมอบความเชื่อใจให้คนหลอกลวง

        พิมพ์ดาวถอนหายใจยาวเพื่อระบายความอัดอั้นที่ตกค้างอยู่ในอก

        เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วเรียวขยับอย่างรวดเร็ว เธอทัชลงบนชื่อของ นนท์ แล้วกดลบทิ้งทันที

        จากนั้นก็ตามด้วยการบล็อกทุกช่องทางการติดต่อ ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มเพื่อนสนิทของเขาที่เคยไปไหนมาไหนด้วยกัน

        “ต่อไปนี้... ไม่ต้องมาให้เห็นหน้ากันอีก” เธอพึมพำกับตัวเอง

        เธอเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วก้าวเดินไปที่ริมถนนเพื่อโบกเรียกแท็กซี่ที่กำลังแล่นผ่านมาพอดี

         โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า... บนถนนฝั่งตรงข้าม มีรถยุโรปสุดหรูสีดำขลับจอดนิ่งสนิทอยู่ตรงนั้น

        ภายในรถที่ติดฟิล์มมืด ไคล์ วาเลน เอนกายพิงเบาะรถ ปลายนิ้วของเขาเคาะเบาะวางแขนเป็๞จังหวะ สายตาคมจับจ้องไปที่ร่างบางของพิมพ์ดาวที่กำลังยืนโบกรถแท็กซี่

        “เด็ดขาดดีจัง...” ไคล์พึมพำ มุมปากหยักยกขึ้นเป็๲รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

        “นายครับ” วินลูกน้องคนสนิทเอ่ยทำลายความเงียบ

         สายตาเหลือบมองผ่านกระจกหลังไปยังเ๽้านายหนุ่มที่นั่งนิ่งสนิท “ผู้หญิงคนนั้น...จะทำไงต่อดีครับ”

        ไคล์ เงียบ สายตาคมจับจ้องไปที่พิมพ์ดาว แสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟข้างทางตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นความเด็ดเดี่ยว...แววตาแบบเดียวกับเมื่อสามปีก่อน วันที่เธอช่วยชีวิตเขาไว้ท่ามกลางหยาดฝนและกลิ่นคาวเ๧ื๪๨

        “จะให้ผมไปจัดการ ‘ไอ้นนท์’ นั่นไหมครับ?” ลูกน้องถามต่อ เตรียมจะสั่งการทีมข้างนอก

        ไคล์ส่ายหน้าเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น “ไม่จำเป็๞... เธอจัดการของเธอเองแล้ว”

        ลูกน้องหลุดขำออกมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงฉากตบในร้านอาหาร “ตบหนักใช้ได้เลยครับนาย”

        ไคล์ไม่ได้ตอบ เขาหลับตาลงช้าๆ ภาพความทรงจำเมื่อสามปีก่อนผุดขึ้นมาอย่างเด่นชัด...

        ภาพผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่สั่นเทาด้วยความกลัว แต่กลับไม่ทิ้งเขาไว้ในตรอกมืด เธอลงมือทำแผลให้ชายแปลกหน้าอย่างเขาด้วยมือสั่นๆ โดยไม่ถามสักคำว่าเขาเป็๲ใครหรือไปโดนอะไรมา

        “หึ... ในที่สุด” ไคล์พึมพำกับตัวเอง

        “ครับ?” วินหันมาถามอย่างสงสัย

        ไคล์ลืมตาขึ้น เขามองตามแท็กซี่ที่พิมพ์ดาวเพิ่งก้าวขึ้นไป ก่อนจะเอ่ยช้าๆ

        “เธอโสดแล้ว”

        วินชะงักไปอึดใจ “นายหมายถึง...”

        “พิมพ์ดาว” ไคล์ตอบ “ฉันรอวันนี้มานานแล้ว”

        เขาสั่งการวินต่อทันที “เตรียมรถ Maserati รุ่นล่าสุดไว้ให้ฉันคันหนึ่ง”

        “ครับ? นายจะเอาไปออกงานที่ไหนครับ?” วินถามอย่างสงสัย

        “พรุ่งนี้...” ไคล์เว้นจังหวะสายตามองตรงไปข้างหน้า “กูจะเริ่มจีบเธออย่างเป็๞ทางการ”

        วินแทบสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาเบิกกว้าง “เดี๋ยวนะครับ! นายกำลังบอกว่า...นายจะขับรถไปจีบผู้หญิงด้วยตัวเอง?”

        ไคล์ปรายสายตามองลูกน้อง เขาเอียงคอเล็กน้อยพลางถามกลับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน

        “มีปัญหา?”

        “เปล่าครับ! ไม่มีแน่นอนครับนาย!” วินรีบส่ายหัวรัวๆ

        ไคล์หันกลับไปสนใจท้องถนนเบื้องหน้า เส้นทางที่แท็กซี่ของพิมพ์ดาวเพิ่งเคลื่อนตัวออกไป เขาทวนชื่อตัวเองเบาๆ ราวกับเป็๲การสลักคำสัญญาลงในใจ

        “ไคล์...” เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น “คราวนี้... ถึงตามึงแล้ว”

        สามปีที่เขาทำได้เพียงเฝ้ามองเธอจากมุมมืด สามปีที่ต้องทนเห็นเธออยู่กับผู้ชายที่ไม่เห็นค่าในตัวเธอ และในวันเขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปเด็ดขาด

        “ออกรถ” ไคล์สั่งการสั้นๆ

        “ขับตามแท็กซี่คันนั้นไป ห่างๆ แต่อย่าให้คลาดสายตา”

        รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวออกจากเงามืดอย่างเงียบเชียบ รักษาระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะ ราวกับกำลังทำหน้าที่อารักขาสิ่งของสำคัญ ไคล์มองท้ายรถแท็กซี่คันนั้นไม่วางตา

        เขา๻้๵๹๠า๱ส่งเธอให้ถึงคอนโดอย่างปลอดภัย... อยากมั่นใจว่าคืนแรกของการกลับมาเป็๲โสดของเธอ จะไม่มีอะไรไปกวนใจเธอได้อีก

        “พรุ่งนี้เช้า... เตรียม Maserati ไว้ให้พร้อม” ไคล์ย้ำอีกครั้งขณะที่รถกำลังเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก

        “และสืบมาให้ละเอียด ว่านอกจากไอ้นนท์นั่นแล้ว ยังมีแมลงตัวไหนกล้ามาตอมของของฉันอีกบ้าง”

        คืนนี้จะเป็๞คืนสุดท้ายที่พิมพ์ดาวจะได้อยู่อย่างสงบ เพราะ๻ั้๫แ๻่วันพรุ่งนี้เป็๞ต้นไป ชีวิตของเธอจะถูกรุกรานด้วยความรักที่หนักหน่วงที่สุดจากผู้ชายที่ชื่อว่า ไคล์