ร่างอันเปลือยเปล่าของเทียนเปาในตอนนี้กำลังตกอยู่ภายใต้ร่างใหญ่โตของฉางเฟยซึ่งเขากำลังกระทำในสิ่งที่จะเป็ตราบาปไปชั่วชีวิตของนาง หมดทางสู้แม้แต่หนทางหนียังมองไม่เห็นจึงทำได้แต่เพียงนอนร้องไห้ทำอะไรไม่ได้ทำได้เพียงนอนรอรับชะตากรรมอันสิ้นหวังของตน
“เป็เด็กดีนอนเฉยๆเป็พอ...”เสียงที่นางรู้สึกรังเกียจที่สุดในตอนนี้ดังข้างๆหูของนาง และเมื่อััได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไรเทียนเปาที่ไร้ซึ่งการต่อต้านได้แต่เพียงค่อยๆหลับตาลงช้าๆ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ทว่าจังหว่ะมันช่างประจวบเหมาะเสียจริง จนทำเอาบรรยากาศภายในห้องที่กำลังตึงเครียดกลายเป็เงียบสงัดลง เสียงจากประตูหน้าจวนที่ถูกปิดสนิทของฉางเฟยดังขึ้น
“คุณชายฉางเฟยขอรับ อยู่หรือเปล่าขอรับ”ตามมาด้วยเสียงเรียกของใครอีกคน
“มีอะไร!!”ฉางเฟยะโกลับไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองสุดๆ
“นายท่านใช้ให้ข้าน้อยมาเรียกคุณชายไปพบขอรับ”อีกฝ่ายะโบอกกลับ
“บอกไปว่าข้า้าพักผ่อน! แล้ววันนี้ทั้งวันก็ห้ามใครมายุ้งกับข้า!”หันไปบอกกับอีกฝ่ายพร้อมสั่งดักเอาไว้ไม่ให้ใครมาวุ่นวายเพราะเขาจะสนุกกับเรือนร่างของเด็กสาวจนถึงพรุ่งนี้เลย
“ได้ขอรับ แต่หากนายท่านโมโหจะลงกับข้าน้อยเพราะตามคุณชายไม่สำเร็จ คุณชายจะอนุญาตให้ข้าน้อยโยนความผิดมาให้คุณชายได้ไหมขอรับ”ไอ้เ้านี้มันยังไงกัน! จู่ๆจะมาโยนความผิดให้กับเขางั้นรึ!
ฉางเฟยลุกขึ้นจากเตียงทิ้งร่างเปลือยเปล่าของเทียนเปาเอาไว้และเมื่อนางเห็นโอกาสจึงรีบคว้าเอาผ้าห่มมาคุมกายของตนทันที
ปึง!
“เ้าว่ายังไงนะ!”เปิดประตูจวนออกก็พบเ้าเด็กรับใช้ที่กำลังยืนทำหน้ามึนอยู่ตรงหน้าของตน
“ขอรับ นายท่านให้ข้าน้อยมาตามคุณชายบอกว่าให้รีบไปหาด่วน แต่ถ้าคุณชายจะให้ข้าน้อยนำความจากคุณชายไปบอกแล้วนายท่านเกิดโมโหขึ้นมา คุณชายจะอนุญาตให้ข้าน้อยบอกว่าก็คุณชายสั่งมาไหมขอรับ”คำพูดของอีกฝ่ายทำเอาฉางเฟยไปไม่ถูก ก็จริงของเ้านี้เพราะเขาเป็คนสั่งหากท่านพ่อโกรธเขาก็ต้องบอกว่าเพราะฉางเฟยเป็คนสั่งมา
“บ้าชะมัด! เ้านำไปก่อนเดี๋ยวข้าตามไป”
“ไม่ได้ขอรับ ข้าน้อยได้รับหน้าที่อีกอย่าง”
“อะไรอีก!!”เริ่มหัวเสียกับไอ้เด็กรับใช้คนนี้แล้วล่ะสิ
“นายหญิงสั่งให้ข้ามาซ่อมหลังคาห้องนอนของคุณชายขอรับ เมื่อหลายวันก่อนฝนตกน้ำนองเต็มห้องคุณชายเลยนายหญิงเลยให้ข้าน้อยมาจัดการ”
“แล้วทำไมก่อนหน้าเ้าไม่มา!”ฉางเฟยถามกลับอย่างหัวเสีย
“ก็ครั้งก่อนข้าน้อยต้องพานายหญิงไปบ้านตระกูลหวังหนิขอรับ คุณชายจำไม่ได้เหรอขอรับว่านายหญิงเคยบอกว่าจะไปเยี่ยมหลานซึ่งก็คือบุตรชายของคุณชายเอง”สุดยอดแห่งความจำ ฉางเฟยแทบอยากจะบีบคอตัวเองเสียให้ตายให้ได้ ที่เ้านี้พูดมีเหตุผลทั้งหมด
“เออๆ!! รีบๆจัดการเสียให้เรียบร้อยหากข้ามาแล้วยังไม่เสร็จเ้าโดนแน่!”
“โดนอะไรหรือขอรับทำเลยได้ไหมเพราะข้าน้อยมองว่ายังไงวันนี้ก็ไม่เสร็จแถมบอกกับนายหญิงไปแล้วด้วย นายหญิงเลยใช้ให้ข้าน้อยมาบอกกับคุณชายว่าคืนนี้และอาจจะคืนพรุ่งนี้ให้คุณชายไปนอนที่จวนรับรองก่อน ส่วนเด็กน้อยที่คุณชายพามาคนเล็กให้ไปนอนกับนายหญิงส่วนคนโตให้ไปนอนที่จวนคนใช้ขอรับ”
“อะไรนะ! ท่านแม่น่ะเหรอ!”เ้าเด็กรับใช้พยักหน้าตอบ”บ้าชะมัด! เออๆ! จัดการเสียให้เรียบร้อย!”
ว่าแล้วก็เดินกับเข้ามาหยิบเสื้อคุลมมาสวมแล้วเดินออกจากจวนไป สวนกับเ้าเด็กรับใช้เื่เยอะแถมพูดมากที่เดินเข้ามาก่อนจะต้องชะงักมองเทียนเปาในสภาพที่เมื่อเห็นก็ต้องเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น
ฮึก...
เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวทำให้อีกฝ่ายทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะทำอะไรก่อนดีระหว่างซ่อมหลังคาก่อนหรือช่วยนางก่อนดีและเมื่อคิดได้ว่าควรช่วยนางก่อนจะมองหาเสื้อผ้าที่พอจะหาได้แล้วนำเอามาให้กับนาง
“สวมไส่ซะแล้ว แล้วพาน้องของเ้าตามข้ามา”ท่าทีของเ้าเด็กรับใช้เปลี่ยนไป เทียนเปาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใครแต่ก็ยอมทำตาม
เมื่อพาหลินเฟยออกมาจากจวนของฉางเฟยได้ เ้าเด็กรับใช้พาเทียนเปามายังจวนคนใช้ซึ่งเป็คล้ายห้องแถวยาว เขาพามายังห้องๆหนึ่งและเปิดประตูออก
“คืนนี้เ้านอนพักที่นี่กับน้องของเ้า”
“แต่ว่า.. เ้าบอกว่านายหญิงของเ้า”
“ข้าโกหกคุณชาย เข้าไปสิ”เทียนเปาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามจะทำอะไรแต่นางก็ยอมทำตาม เข้าไปในห้องนั้น”ที่นี่เป็ห้องของข้าเอง แต่ไม่ต้องห่วงอยู่ที่นี่เ้าจะปลอดภัย คนในจวนใหญ่ไม่มีใครมาที่นี่เพราะพวกเขาไม่ชอบแม้แต่คุณชายฉางเฟยเองก็ด้วย”พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน”เทียนเปาเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ทำให้เขาหันกลับมาทำหน้าสงสัย”ทำไมถึงช่วยข้าล่ะ เ้าไม่กลัว...”
“เื่นั้นเ้าจะรู้เอง”พูดพร้อมยิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องและปิดประตู ทิ้งให้เทียนเปาได้แต่สงสัยว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
วันรุ่งขึ้น
ในวันนี้ฉางเฟยจะต้องเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าวัง และนั้นทำให้เทียนเปารู้สึกปลอดภัยอย่างถึงที่สุดเพราะนางจะได้ไม่ต้องเจอคนใจร้ายมาทำร้ายนางอีก แต่ก็แค่ตอนนี้เพราะหากฉางเฟยกลับมาครั้งหน้านางอาจจะไม่โชคดีอย่างครั้งก่อนเป็แน่
“เ้าน่ะ กินนี้ก่อนสิ”เสียงของเ้าเด็กรับใช้ที่ช่วยนางเอาไว้เอ่ยเรียกในขณะที่เทียนเปากำลังกล่อมให้หลินเฟยนอน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนำอาหารมาให้นางจึงได้ขยับตัวมานั่งข้างๆกับโต๊ะตัวเล็ก
“ขอบใจนะ”อีกฝ่ายพยักหน้าตอบก่อนจะนั่งลงอีกฝั่งเพื่อกินข้าวเช้า”เ้าชื่ออะไรเหรอ”
“ถามทำไม”ถามกลับในขณะข้าวเต็มปาก
“ข้าอยากขอบคุณเ้าที่ช่วยข้าไว้เมื่อวาน”กล่าวความประสงค์ของตนออกมาทันที
“เ้ายังไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก เพราะข้ายังต้องช่วยเ้าอีกหลายรอบเลย”คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เทียนเปาต้องทำหน้าสงสัยและไม่ยอมกินข้าว
“ม.. หมายความว่ายังไง”
“จริงสิ เ้าพึ่งมาเลยไม่รู้เื่ราว”พูดก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินไปยังตู้เสื้อผ้าของตน”อันที่จริงข้าไม่ใช่คนเก่าคนแก่หรืออยู่ที่นี้มานานอะไรหรอก”พูดพร้อมเปิดตู้ออกเหมือนจะหาอะไรบางอย่าง แต่สิ่งที่แขวนอยู่ที่ประตูบานที่ถูกเปิดออกทำให้เทียนเปาต้องชะงัก
เสื้อคลุมตัวใหญ่สีฟ้าซึ่งมีสัญลักษณ์ที่นางรู้จักดีประดับอยู่ สัญลักษณ์ของหยินหยางหกเหลี่ยมซึ่งเป็สัญลักษณ์ของหุบเขาเซียน
“อืมมม... อันที่จริงข้าว่าข้ามาอยู่ที่นี้ได้แค่ไม่กี่วันเองหลังจากตามดูเ้าและแม่นางหลินเอ๋อมาได้ซักระยะแล้ว”
“ตามดู”นางเริ่มทำท่าทีไม่ไว้ใจ
“อ๋อ ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้จะทำร้ายเ้ากับแม่ของเ้า แม้แต่น้องของเ้าข้าก็ไม่คิดเช่นนั้น”
“แล้วเ้าตามดูพวกเราทำไม”เมื่อถูกถามอีกฝ่ายก็มีท่าทีแปลกๆ เขาเดินไปนั่งบนเตียงไม้ทำท่าคิดอะไรซักอย่าง
“เอาไว้รอเวลาที่แม่ของเ้ามาช่วยเ้าแล้วข้าจะบอกว่าทำไม รู้แค่ว่าตอนนี้เ้าปลอดภัยหากยังมีข้าอยู่แค่นั้นพอ”
“บอกมานะ ครั้งล่าสุดเ้าตามเราไปถึงที่ไหน”
“ที่ไหนเหรอ อืมมม... หลงจากข้าจัดการกับคนที่จะไปจับตัวเ้าที่สำนักหมู่ตึก”เป็สถานที่และเหตุการณ์ที่นางลืมไม่ลง และที่เขาพูดว่าจัดการก็ไปตรงกับเหตุการณ์ของเช้าวันรุ่งขึ้นที่มีคนของสำนักไปพบศพของพวกชายชุดดำที่นอนตายอย่างอนาถอยู่ใกล้ๆกับสำนักอีก”ล่าสุดก็คงเป็ที่โรงเตี้ยมหยกนั้นแหละ”
“โรงเตี้ยมหยก...”แต่สถานที่สุดท้ายนางจำไม่ได้ว่าเคยเห็นเขา แต่เขาน่ะสิจำได้ว่าเคยเห็นนางเพราะหลังจากรู้ว่านางลงเขาจึงได้สะกดรอยตาม และเมื่อเห็นว่านางปลอดภัยจึงเดินทางออกจากโรงเตี้ยมหยกมายังบ้านตระกูลฉางเพื่อขอสมัคเป็เด็กรับใช้ ระยะเวลานั้นลงตัวเอามากๆ
แต่อะไรคือสาเหตุให้เขาทำเช่นนี้ หรือว่าเขาจะเป็คนของชิงหลง เทียนเปาคิดไม่ตกเพราะถ้าหากอีกฝ่ายรู้จักชิงหลงใยต้องซ่อนตัว
“เอ้อหนาน! นายหญิงเรียกให้เ้าไปชงชา!”เสียงของใครอีกคนดังขึ้นที่หน้าประตู
“ขอร๊าบบบ!”ทำเสียงแหลมตอบกลับออกไปก่อนจะลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมมาสวม”ในระหว่างที่ข้าไม่อยู่ อย่าได้ออกจากห้องเข้าใจมั้ย”
“อื้ม”เทียนเปารีบพยักหน้าทันทีก่อนที่ชายผู้ชื่อว่าเอ้อหนานจะออกจากห้องไป”เอ้อหนาน....”เทียนเปาเอ่ยทวนชื่อของอีกฝ่ายที่ได้ยิน
เอ้อหนาน เ้าเด็กรับใช้ปริศนาที่ยอมเปิดเผยตัวเองเพียงนิดหน่อยกับเทียนเปาว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ใช่คนของตระกูลฉางแต่แค่มาอาศัยเพื่อช่วยเหลือนาง
เมื่อมาถึงยังจวนใหญ่ก็พบว่านายหญิงกำลังคุยอยู่กับแขกที่พึ่งมาถึง จึงได้มาทำหน้าที่ของตนตามที่ได้รับมอบหมายนั้นก็คือการชงชาแบบพิเศษซึ่งเป็สิ่งที่เขาทำให้นายหญิงถูกใจเขามากจนกลายเป็คนสนิทของนางไปแล้วโดยระยะสั้นๆ
“ชงชาอู่หลงให้แขกของเราซะสิ”
“ขอรับนายหญิง”ว่าแล้วก็ลงมือทันที
....................................................
ณ สำนักหมู่ตึกบัณฑิต
ห้องจิตแห่งบัณฑิตบับดนี้เริ่มมีความเคลื่อนไหวแปลกๆ เพราะที่หน้าประตูปรากฏวงแหวนหกเหลี่ยมขึ้นที่หน้าประตูและมันเป็สองชั้นค่อยๆหมุนสวนกันไปมา เป็แบบนี้มาได้ซักระยะแล้ว
“เกิดอะไรขึ้นภายในนั้นกันแน่”ท่านเ้าสำนักกล่าวหลังมีคนไปรายงานให้ทราบ ชิงหลงเองก็มาดูด้วยเช่นกันและเขารู้สึกถึงภายในแต่มันเบาบางมากไม่ละเอียดนัก แต่ก็ยังพอจะรู้สึกได้ว่าหลินเอ๋อใกล้ที่จะออกมาแล้วถึงแม้ว่ามันจะเร็วเกินไปก็ตามที่ แต่นางกำลังจะออกมา
520
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ในวันสิ้นโลกพร้อมมิติส่วนตัว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705486309_94223727.webp)
