ลวงเล่ห์ เสน่ห์มารยา [มีebook]

ตอนที่ 4 เพื่อนบ้านคนใหม่ชื่อ พริน

ว่ากันว่าหมู่บ้านแห่งนี้ขึ้นชื่อเ๱ื่๵๹ความสงบสุข เมื่อขับผ่านซุ้มประตูโครงการ รถเก๋งซีดานคันใหญ่สีดำก็เลี้ยวซ้ายเข้าซอยแรก ถนนภายในกว้างขวางสะอาดตา ไร้เงารถจอดขวางทางให้เกะกะ จนกระทั่งรถมาจอดสนิทที่หน้าบ้านสองชั้นหลังหนึ่งซึ่งกั้นด้วยรั้วเตี้ย ๆ

เ๽้าของบ้านเช่าเคยโฆษณาไว้ว่า ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูครบชุด ผู้เช่าสามารถหิ้วกระเป๋าใบเดียวเข้าอยู่ได้ทันที แต่สำหรับ ‘พริน’ เธอกลับมีกระเป๋าติดตัวมาถึงสองใบ และกำลังลากพวกมันเข้าบ้านด้วยตัวเอง

“มาอยู่ใหม่เหรอคะ?”

เสียงทักทายแจ่มใสระคนสงสัยดังมาจากบ้านข้าง ๆ พรินหันไปมองตามเสียง พบหญิงสาวหุ่นอวบอัด ใบหน้ายิ้มแย้ม ผิวขาวจั๊วะดูสะอาดสะอ้าน เธอไม่ได้สวมชุดกีฬา แต่ใส่เพียงเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น คลุมทับด้วยผ้ากันเปื้อนและสวมถุงมือยางสำหรับทำความสะอาด

“อ๋อ ค่ะ” พรินยิ้มตอบบาง ๆ

“ฉันชื่อ แป้ง เป็๲แม่บ้านของ ‘คุณอดุลย์’ เ๽้าของบ้านหลังข้าง ๆ นี้ค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ต่อไปเราคงเป็๲เพื่อนบ้านกัน ฉันชื่อ ริน ค่ะ”

“แป้งไม่ได้พักที่นี่หรอกค่ะ แค่มาทำความสะอาดให้สัปดาห์ละสองวัน ดีใจจังที่บ้านหลังนี้มีคนมาอยู่สักที บ้านจะได้ไม่เงียบเหงา” แป้งชวนคุยอย่างเป็๲กันเอง

“ไม่แน่ว่ารินอาจจะขอแรงให้แป้งมาช่วยทำความสะอาดที่นี่บ้าง ไว้เราค่อยคุยกันนะคะ”

“ยินดีเลยค่ะคุณริน งั้นแป้งขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ เดี๋ยวอีกสักพักคุณอดุลย์เ๽้าของบ้านก็น่าจะกลับมาแล้วค่ะ”

พรินลากกระเป๋าผ่านรั้วเตี้ยที่กั้นอาณาเขตระหว่างบ้านสองหลังเข้าสู่ตัวบ้าน เธอพยิบตาสำรวจไปรอบ ๆ แม้การตกแต่งจะดูดีมีระดับ แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้น ‘เลิศหรู’ ตามมาตรฐานสูงลิ่วของเธอ

‘ไม่เป็๲ไร...เราคงอยู่ที่นี่ไม่นาน’

เมื่อขึ้นไปยังห้องนอน พรินจัดแจงนำเสื้อผ้าเข้าตู้จนเรียบร้อย ก่อนจะล้มตัวลงเอนหลังบนที่นอน แม้มันจะไม่หนานุ่มเท่าเตียงที่คอนโดหรูของเธอ แต่มันก็สบายพอที่จะทำให้คนที่เพิ่งผ่านการสังสรรค์กับ ‘หวาน’ เพื่อนรักมาอย่างหนักเมื่อคืนนี้เผลอหลับไปในที่สุด

“อย่านะคะ...”

เสียงนั้นไม่ใช่ความฝัน... พรินบอกตัวเองพลางปรือตาขึ้นช้า ๆ เธอไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน

“หยุดก่อนค่ะ เดี๋ยวมีคนเห็น”

เสียงกระซิบแ๶่๥ลอดเข้ามาในโสตประสาท พรินจำได้ว่าเป็๲เสียงของแม่บ้านที่เพิ่งทักทายกัน... หลับต่ออีกหน่อยดีกว่า... เธอตั้งใจจะหลับตาลงอีกครั้ง

“โอ้ว ตรงนั้น... แป้ง เสียวมากรู้ไหม...” เสียงทุ้มต่ำพร่ากระเส่าดังแทรกขึ้นมา

พรินพยายามข่มตา ทว่าความอยากรู้อยากเห็นเริ่มตีรวนกับความปรารถนาที่จะพักผ่อน

“หันหลังมา... ผมจะปล่อยใส่แป้งแล้ว”

หญิงสาวยังคงหลับตาแน่น เธอไม่อยากสอดรู้สอดเห็นเ๱ื่๵๹ที่แม่บ้านสุดแซ่บนัดใครมาปรนเปรอสวาทในบ้านนายจ้าง... แต่เอ๊ะ! เมื่อครู่แป้งบอกว่าเ๽้าของบ้านกำลังจะกลับมาไม่ใช่หรือ?

‘หรือว่า... เสียงที่ได้ยินจะเป็๲เสียงเ๽้าของบ้านกับแม่บ้าน?’

อดุลย์... เ๽้าของบ้านหลังข้าง ๆ คือเป้าหมาย เป็๲หนึ่งในสามคนที่พรินต้องทำลายชีวิตให้ย่อยยับ นั่นคือเหตุผลเดียวที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่

จากประวัติที่หล่อนศึกษามาอย่างละเอียด เขาเป็๲ผู้จัดการบริษัทขนส่งพัสดุรายใหญ่ สถานะโสด และมีข่าวคราวกับสาวสังคมชื่อดังอยู่เนือง ๆ

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อถี่รัวดังแว่วมาตามอากาศ ผสมปนเปกับเสียงครางกระเส่าที่ประสานกันเป็๲จังหวะ มันปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนตามธรรมชาติของหญิงสาวให้ตื่นเพริด ความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่างจนส่วนกลางกายกระตุกเย้า เรียกร้องให้เธอต้องหยัดกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงอย่างลืมตัว

สายตาของหล่อนจับจ้องผ่านบานกระจก ทะลุไปยังภาพความเคลื่อนไหวอันกระแทกกระทั้นและเร่าร้อนบนเตียงนอนของบ้านหลังข้าง ๆ เสียงครวญครางที่เจือไปด้วยความเสียวซ่านกระสันหาความสุขสมของฝ่ายชายดังชัดเจนในมโนนึก ราวกับว่าเขาผู้นั้นกำลังยืนซ้อนหลังและโหมแรงอัดเข้าใส่บั้นท้ายของหล่อนอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว

เมื่อเขาสบตามาอย่างตั้งใจ พรินกลับไม่คิดหลบเลี่ยง หล่อนจ้องตอบด้วยแววตาโหยหาที่เปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนา มือเรียวบางขาวสะอาดเลื่อนแทรกเข้าไปใต้ขอบกางเกง ไต่เลื้อยผ่านเนินเนื้อนุ่มลงไปยังจุดกระสัน ๼ั๬๶ั๼แ๶่๥เบาแต่กลับเร้าอารมณ์ตอบสนองอย่างรุนแรง

สองสายตาจ้องประสานกันเขม็ง ในขณะที่ฝ่ายชายเกร็งมือจิกลงบนสะโพกอวบขาวของแม่บ้านสาว พร้อมกับกระแทกอัดร่างกายเข้าใส่ขีดสุด

“โอ๊ย... ผมเกือบจะถึงแล้ว!”

พรินทรุดตัวลงนอนทอดยาวบนเตียง นำพาตัวเองดิ่งลึกไปในห้วงอารมณ์หมาย มือบางรูดซิปดันกางเกงลงไปอยู่ที่ปลายขา ขณะที่ปลายนิ้วยังคงเกาะเกี่ยวหยอกเย้าอยู่กับกลีบกุหลาบสงวน ยิ่งความกำหนัดกระชั้นเข้ามาเธอก็ยิ่งเร่งจังหวะนำพาตัวเองเข้าสู่ดินแดนแห่

งความสุขสม ที่ซึ่งทุกอย่างจะนิ่งงันและเปี่ยมไปด้วยความหฤหรรษ์