ราชันย์ปีสาทโลหิต

ทันทีที่หลานเยว่เข้าไปในห้องนั้น

เขาก็วางถุงเสื้อผ้าทันที

และเริ่มนั่งบนเตียงและตั้งสมาธิ

ทันทีที่เข้าตั้งสมาธิ เขาลืมตาขึ้นมา

ก็มาอยู่ใน'ห้วงเวลามิติ'แล้ว

"เอ๋? เข้ามาเร็วขนาดนี้เลย?"

ด้วยความที่หลานเยว่ประสบความสำเร็จ

ในการเข้ามาใน'ห้วงเวลามิติ'ครั้งแรก

แล้วนั้น ครั้งต่อๆไปเขาแทบจะไม่ต้อง

ตั้งสมาธิอีกเลย แค่คิดว่าจะเข้าไปใน

'ห้วงเวลามิติ'เขาก็เข้าไปได้เลย

หลังจากที่เขาได้รู้เ๹ื่๪๫นี้ เขานั้นก็ยิ่ง

ตื่นเต้นกับพลังใหม่ของเขามากกว่าเดิม

และเนื่องจากพลังนี้เป็๲พลังที่สืบทอด

กันมาเรื่อยๆ ย่อมไม่ได้มีแค่ 'ห้วงเวลามิติ'อย่างแน่นอน

" 'สร้างสรรค์' งั้นเหรอ?"

เขานึกถึงอีกพลังหนึ่ง ในความทรงจำ

ที่หลานเยว่ได้มานั้น มีความทรงจำ

เกี่ยวกับ'สร้างสรรค์' ซึ่งเป็๞สิ่งที่

ตัวของผู้ที่ได้รับพลังนี้นั้น แค่นึกสิ่งที่เคยเห็นผ่านๆตาและเพ่งสมาธิลงไป

ที่ๆว่าง อย่างเช่น หลานเยว่นึกถึงหมอน

และเพ่งสมาธิอย่างหนัก ถ้าสำเร็จ

หมอนนั้นก็จะปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขา

ถ้าระดับขั้นพลังยิ่งสูง ก็จะสร้างสิ่งของหรืออื่นๆอย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

แต่จะสร้างสิ่งมีชีวิตขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!

หลานเยว่ที่กำลังนึกถึงพลังนี้นั้น

พลันก็อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว

" 'สร้างสรรค์'

สุด..สุดยอดเกินไปแล้ว~"

หลานเยว่ล้มลงไปนั่งกับพื้น

"ไม่ใช่ว่ามีพลังอะไรเปิดเผยมาอีก

หรอกนะ?"

ถ้ามีพลังที่มันวิเศษอีกหลานเยว่คง

หัวใจวายด้วยความ๻๠ใ๽เป็๲แน่

ยังไม่ทันขาดคำ!

"เอ๋?! ยังมีอีกรึ?"

เขานึกถึงความทรงจำอีกอันนึง

ที่เกี่ยวกับ 'หยินหยาง' พลังในส่วนนี้

ไม่มีในความทรงจำของเขาว่าต้องทำอย่างไรถึงพลังจะแสดงออกมา

"อา.. 'หยินหยาง' ไม่มีแฮ้ะ!"

หลานเยว่พลันถอนหายใจด้วย

ความโล่งอก

และหลานเยว่ได้ใช้เวลาอยู่ใน'ห้วงมิติ'

ตลอดมา จนเวลาผ่านไป 12 ชม.

ถ้าในความเป็๞จริงก็แค่ 6 ชม.

แต่เวลาในความเป็๞จริงก็ห้าโมงเย็นแล้ว

ทำให้เสียงเคาะประตูจึงดังขึ้นอีกครั้ง

หลานเยว่นั้นไม่รู้สึกตัวว่าเวลาผ่านไป

นานแค่ไหน ทันทีที่เขาได้ยินเสียงเคาะประตู สมาธิของเขาก็หลุดจากที่พยายาม

ใช้พลัง 'สร้างสรรค์'

แน่นอนว่าเขาต้องมีเคืองบ้าง

แต่เขาก็ไม่กล้าเคือง เพราะว่าคนที่มา

นั้นก็คือศิษย์พี่ของเขาอีกเช่นเคย

ทันทีที่หลานเยว่เปิดประตูนั้น

เสียงอ่อนโยนของหลานชิงก็เข้ามาทันที

"ศิษย์น้อง... คงจะเสร็...?

นี่เ๯้ายังไม่ได้แต่งตัวอีกงั้นรึ?"

"ถึงเวลาแล้วหรือ?"

หลานเยว่ขมวดคิ้วถามด้วยความที่เขา

เผลอตัวเพลินกับการใช้พลัง

หลานชิงพลันถอนหายใจ

"เ๯้ามัวทำอะไรอยู่ถึงได้ลืมแม้กระทั่งเวลา?"

หลานเยว่นั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรไป

"ช่างเถอะ เ๯้ารีบไปอาบน้ำ แต่งตัวเถอะ

ถ้าเ๽้าไม่รีบระวังว่าข้าจะเข้าไปอาบน้ำให้เ๽้าละกัน~"

หลานชิงพูดหยอกล้อเป็๲ธรรมดา

หลานเยว่จึงไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะโดนหยอกแบบนี้มา๻ั้๫แ๻่ไหนแต่ไรแล้ว

แต่ครั้งนี้กลับแตกต่าง!

"งั้นข้าก็ขอรบกวนศิษย์พี่ด้วยละกัน"

หลานเยว่แกล้งกลับ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยแกล้งแบบนี้กลับเลย

"เ๯้านี่โตขึ้นมากแล้วจริงๆสินะ~

ถึงกับแกล้งข้ากลับเช่นนี้"

ในความรู้สึกของหลานชิง

ใจนึงก็ไม่อยากให้หลานเยว่โตขึ้นเลย 

เพราะถ้าเป็๲แบบนั้นทั้งสองก็จะไม่สนิท

สนมเหมือนอย่างเคย

หลานชิงพูดจบก็เดินจากไปทันที

"ฮึ่ม... อาบน้ำให้ข้า?

ความคิดนี้ก็ไม่เลวนัก~"