ในป่าฉิ๋นซี
ยามโหย่ว (17:00 - 18:59)
หญิงสาวหน้าตาเรียวสวย ผิวขาวผุดผ่องราวกับก้อนสำลี หน้าผากมีรอยปานเพลิงดีแดงสดติดอยู่ เอื้อมมือเปิดม่านที่ปิดสนิท หญิงสาวเปิดม่านออก สายตาของนางมองออกไปข้างนอก แล้วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
"คุณหนูเป็อะไรไปหรือ ข้าเห็นท่านถอนหายใจอยู่สักพักแล้ว" เย่หลิงสาวใช้ผู้ติดตามของอันฉีเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเ้านายของตนอาการไม่สู้ดีนัก สายตาของอันฉีเหลือบมองไปหาเย่หลิงที่นั่งอยู่ข้างๆ
"เย่หลิง ข้าไม่อยากเข้าวังหลวง เหตุใดท่านพ่อกับท่านแม่ถึงดึงดันพาข้าไปที่นั่นด้วย ตละกูลหวังของพวกเรามีบุตรสาวนับสิบเหตุ ใดต้องเป็ข้า ข้าไม่อยากเจอองค์ชายเลยสักนิด" อันฉีถอนหายใจอีกครั้ง ด้วยความสิ้นหวัง อันฉีเพียงแค่ไม่อยากเข้าวังเพราะมีกฎระเบียบมากมาย และองค์ชายที่ไม่เป็มิตรด้วย ซ้ำยังมีอันตรายรอบด้าน อันฉีเป็เพียงหญิงสาวตัวลำพังไปอยู่ในวังหลวงที่ไม่มีแม้แต่ผู้คนจะหวังดีด้วย ทำให้อันฉีเป็กังวลกับเื่นี้มาหลายคืน
"เย่หลิงเข้าใจคุณหนูเพคะ คุณหนูกับองค์ชายไม่เข้าขากันั้แ่เด็ก มีเหตุให้ทะเลาะไม่เว้นวันแต่ท่านอ๋องตัดสินใจแล้ว คุณหนูก็ต้องไปนะเพคะ" เย่หลิงอธิบายให้อันฉีฟังเพื่อคลายความเครียดที่อยู่ในใจ
"ข้าแค่กลัวจะโดนคนพวกนั่นมาหาเื่ข้า" อันฉีทำหน้ามุยไปสักพัก
"คุณหนูไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้ากลัวคุณหนูจะไปแกล้งคนอื่นเสียมากกว่าเพคะ" เย่หลิงพูดพรางถอนหายใจ
"นั่นสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า" อันฉีหัวเราะยกใหญ่ กับสิ่งที่เย่หลิงพูดออกไป สีหน้าของเย่หยิงนั่นเป็กังวลว่าคุณหนูของตนจะไปก่อเื่อะไรเข้า
"คุณหนู ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเย่หลิงคนนี้จะปกป้องคุณหนูเองเพคะ คุณหนูอย่าได้กังวลไปเลยมีข้าอยู่ด้วยคุณหนูจะปลอดภัย" เย่หลิงมองหน้าแล้วกุมมือของอันฉีแน่น เพื่อบ่งบอกว่าเธอนั้นจะคอยอยู่ข้างๆไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
"เอาเป็ว่าข้าจะใช้ชีวิตให้ดีนะเย่หลิง ขอบใจเ้าที่พูดให้กำลังใจ ตอนนี้ก็ต้องเดินทางให้ถึงวังหลวงเสียก่อน" อันฉียิ้มให้เย่หลิง อันฉีและเย่หลิงทั้งสองโตมาด้วยกัน เย่หลิงคือเพื่อนเพียงคนเดียวของอันฉี ไม่แปลกที่อันฉีหมดความกังวลไปได้เพราะเย่หลิงที่ส่งกำลังใจให้อย่างท่วมท้น
กึก
เสียงรถม้าหยุดกะทันหัน เสียงดาบปะทะกันดังสนั่น ยามนี้ใกล้มืดแล้วเป็แหล่งซุกซุ่มของกลุ่มโจรป่า เสียงดาบยังคงดังไม่หยุด เสียงคนกรีดร้องดังขึ้นเรื่อยๆ อันฉีได้ยินเช่นนั้นทำให้นางเกิดสงสัยอันฉีจึงแง๊มประตูรถม้าออก เพื่อแอบดูว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น
"โจรป่า...ชู่" อันฉีบอกให้เย่หลิงเงียบและหาทางเอาตัวรอดจากที่นี่ "เราต้องหนี เ้าต้องไปกับข้าเย่หลิง"อันฉีจับมือเย่หลิงไว้แน่นมากพอจะหนีได้ด้วยกันได้
"คุณหนู! คุณหนูฟังข้า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... สัญญากับข้าได้ไหมเพคะ" เย่หลิงกุมมือของอันฉีไว้แน่นก่อนจะเอ่ยปากขอกับเ้านายของตน สถานะการณ์ตอนนี้กลับเป็เย่หลิงที่ดูมีสติที่สุด
"ไม่สิเย่หลิง อย่าพูดแบบนี้ข้าใจไม่ดีเลย พวกเราต้องรอดไปด้วยกัน ข้าจะไม่ทิ้งเ้าไว้ที่นี้หรอก" อันฉีมองหน้าเย่หลิงที่ดูเหมือนจะสละชีวิตของตัวเองให้เธอ น้ำตาค่อยๆหยดลงบนแก้มของอันฉี
"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้างนอกนั่น สัญญากับข้าว่าคุณหนูต้องวิ่งไปให้ไกลที่สุด อย่าหันหลังกลับมา... ข้าขอร้องครั้งนี้เป็ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ทำให้ข้าได้หรือไม่ เพื่อเย่หลิงผู้นี้" ทันทีที่เย่หลิงพูดจบ เย่หลิงเปิดประตูออกไปและดึงอันฉีออกมา จากนั้นเอาตัวเองไปขวางกลุ่มโจรที่กำลังพุ่งเข้ามา "วิ่ง!! อย่าหันกลับมา" นั่นคือเสียงสุดท้ายของเย่หลิงที่อันฉีได้ยิน อันฉีพาร่างที่บอบบางวิ่งหนีเข้าไปในป่าลึก ในใจได้แต่รู้สึกผิดที่ทิ้งเย่หลิงไว้ตรงนั่น เพื่อนเพียงคนเดียวที่อันฉีมีได้สละชีวิตให้อันฉี
"เย่หลิงข้าขอโทษ...." อันฉีวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ไม่หยุดเสื้อผ้าของเธอโดนกิ่งไม้เกี่ยวจนขาดไปหมด สภาพเธอตอนนี้เหมือนคนไร้หนทางกลับบ้าน เสียงหายใจหอบแห้งของอันฉีดังขึ้น เธอหยุดวิ่งแล้วมองกลับไปด้านหลังที่ดูเหมือนจะไม่มีใครตามมาแล้ว
"คงไม่มีคนตามมาแล้วหรอกนะ" อันฉีมองไปรอบๆด้วยสายตาที่พร่ามั่ว ด้วยความเหนื่อยเธอค่อยๆมองไปรอบๆอีกครั้ง แสงจันทร์คืนนี้ส่องสว่างมากพอที่จะมองเห็นรอบๆได้ชัด "ข้าเหนื่อยเหลือเกิน..." เสียงหอบแห้งดังขึ้น อันฉีพาร่างของตัวเองค่อยๆเดินต่อไปเรื่อยๆ ในป่าที่มีเพียงแสงจันทร์เท่าที่ยังคงส่องสว่างให้เธอนั่นเดินไปข้างหน้าต่อได้ อันฉีไร้จุดหมายเธอได้เพียงแต่เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ตาของอันฉีค่อยๆเลือนราง มองข้างหน้าไม่เห็น และแล้วร่างบางของอันฉีก็ล้มลงกลางป่า เธอหมดสติลง...
บนต้นไม้ ในป่าฉิ๋นอี้ เขตต้องห้าม
ยามห้าย (21:00 - 22:59)
ชายชุดขาวเสื้อคลุมตัวนอกสีฟ้าหม่น ชายผ้าคลุมโบกปลิวสะไหวไปกับสายลมยาวค่ำคืน เขานั่งอยู่บนกิ่งไม้ ในมือซ้ายถือพัดลายกลีบท้อสีชมพู เขานั่งชมยามราตรีบนต้นไม้ในป่า ใบหน้าของเขากระทบแสงจันทร์ยามค่ำคืนที่ชวนหลงใหล คืนนี้เป็คืนที่เงียบเหงาสำหรับเขาเลยทีเดียว ในมืออีกข้างหนึ่งของเขาถือสุรา ชายหนุ่มค่อยๆรินสุราเข้าปากของเขา ริมฝีปากของชุ่มด้วยกลิ่นเหล้าท้อขวดนั้น
"เหล้าหมดอีกแล้วรึ แสงจันทร์คืนนี้งามยิ่งนัก" ชายร่างสูงผู้นั้นค่อยๆลุกขึ้นแล้วมองดวงจันทร์ที่สองสว่าง เขาเหาะลงมาที่พื้น แต่เท้าของเขาดันไปเหยียบเข้าที่มือของอันฉีที่นอนไร้สติอยู่บนพื้นหญ้า"เอ๊ะ อะไรอยู่บนพื้น" เขาเหลือบมองด้านล่างอย่างประหลาดใจ ทันใดนั้นเขาก็เห็นหญิงสาวร่างบางนอนแน่นิ่งอยู่ในกองหญ้าบนพื้น
แสงหิ่งห้อยบินอย่างเชื่องช้ามาร่ายล้อมร่างของอันฉี ทำให้ใบหน้าและเลือนร่างของอันฉีสว่างขึ้น ร่างของอันฉีลอยขึ้นจากพื้นช้าช้า ชายหนุ่มร่างสูงเดินไปรอบๆของอันฉี สายตาของเขาจ้องมองไปยังใบหน้าของอันฉีไม่ละสายตา "เสี่ยวเยา คือเ้าใช่หรือไม่...." ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยชื่อของใครสักคนขึ้นมาก่อนจะพาร่างของอันฉีเดินเข้าไปในป่าลึก
113K
