เมื่อมานั่งโต๊ะทำงานเธอหันไปมองพี่ทั้งสองคนที่ทำงานตำแหน่งนี้
“ไม่ต้องคิดมากขวัญข้าว ่แรกพี่ก็โดน”
“เื่ปกติน่ะ”
เมื่อพี่ปายและพี่เลนส์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ ผสมกับการให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาด้วยก็รู้สึกดีมากขึ้นเธอพยักหน้ายิ้มให้
“ขอบคุณพี่ๆมากนะคะ”
“จ้าค่อยๆเรียนรู้งานไปนะ เดี๋ยวก็เก่ง”
พี่เลนส์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเธอจึงรู้สึกดีมากขึ้น เก็นจิก็ยิ้มให้อีกด้วย
กริ๊ง
แต่เมื่อมีสายเรียกเข้าเธอก็ยังรู้สึกยากที่จะรับสายเก็นจิเห็นเธอไม่รับสายเสียที เขาจึงดึงสายมารับแทนเสียเองเธอยิ่งรู้สึกละอายใจที่เขาต้องมารับสายแทนเธอ
เมื่อเขาคุยกับแขกที่ปลายสายเรียบร้อยแล้วเขาก็หันมามองเธอแล้วยิ้มให้อีก
“ยังไม่พร้อมไม่เป็ไรนะเราทำแทนเอง”
แล้วหลังจากนั้นเขาก็รับสายแทนเธออยู่เรื่อยๆเขาทำงานตัวเองแล้วยังมาทำงานแทนเธออีก จนเธอรู้สึกละอายใจเป็อย่างมาก
กริ๊ง
ขณะที่เขากำลังจะดึงสายมาคุยแทนเธออีกครั้งเธอหันมาบอกกับเขา
“ไม่ต้องแล้วฉันรับสายเอง”
พูดจบเธอก็รับสายทันที
“สวัสดีค่ะ ยินดีให้บริการไม่ทราบว่าคุณนิดามีอะไรให้ช่วยคะ”
“สวัสดีค่ะ”
สายก็ยังดีเลย์เช่นเดิมเสียงจากปลายสายที่ต้องรอประมาณสามถึงสี่วินาที แต่เธอก็ใจเย็นลงเพราะไม่ใช่โทรศัพท์เธอเป็คนเดียวคนอื่นในที่นี้ก็เป็แต่ก็ยังผ่านไปได้
“ค่ะพอดีที่ห้องแอร์ไม่เย็นเลยค่ะ รบกวนช่วยขึ้นมาดูให้ทีนะคะ”
“ยินดีค่ะรอสักครู่นะคะ ดิฉันจะให้ช่างไปดูให้ค่ะ”
เสียงจากปลายสายยังคงรอเช่นเดิม
“เสียงหน้าจะดีเลย์นะคะแต่ไม่เป็ไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
“ยินดีให้บริการค่ะคุณนิดา”
หลังจากวางสายเรียบร้อยแล้ว
“เป็ไงบ้างไม่ได้เป็อย่างที่เธอคิดเลยใช่ไหม ลูกค้าดีๆมีตั้งเยอะใช่ไหม?”
“ขอบใจนะเก็นจิ”
“อืม”
เขายิ้มให้..อีกแล้ว
หลังเลิกงานทุกคนมาเจอกันที่หน้าล็อบบี้ของโรงแรม เพิร์ลและกายมารอก่อนแล้ว พวกเขาควักมือเรียกเธอและเก็นจิจึงเดินตามไป
“เป็ยังไงบ้างข้าวฉันกับเพิร์ลจะไปช่วย ว่าเป็ยังไงบ้างแต่พี่มายด์กับพี่โดนัทบอกไม่ต้องไป เขาเคลียร์กันจบแล้ว”
กายรีบพูดเขาพูดวกไปวนมาสีหน้าเป็กังวล จับมือทั้งสองข้างของเธอ
“ขอบใจนะกายเพิร์ลด้วย ไม่มีอะไรแล้ว พี่ๆเขาจัดการกันแล้วอย่างที่พี่มายด์ พี่โบนัสบอกจริงๆ”
“ดีจังเลยไม่เป็ไรดีแล้ว กอด”
กายพูดจบก็กอดเธอทันที
“ฉันกอดด้วย”
มายด์รีบเข้ามากอดเธอด้วยอีกคน
เก็นจิเห็นทั้งสามคนกอดกันก็รู้สึกดีใจที่ขวัญข้าวโชคดีที่มีเพื่อนที่รักเธอขนาดนี้
หลังจากแยกย้ายกันขวัญข้าวและเพิร์ลเดินเข้ามาที่ห้องพักของตนเอง ภายในห้องเป็กำแพงพื้นสีขาวเตียงไม้ ผ้าปูที่นอนสีขาว ผ้าห่มสีขาว มีทีวีจอแบนขนาดสามสิบสองนิ้วติดฝาผนังตู้เย็น ไมโครเวฟ โต๊ะเครื่องแป้ง โต๊ะทานอาหาร เก้าอี้สองตัว ตู้เสื้อผ้าและมีระเบียงด้านนอกไว้สำหรับนั่งเล่นอีกด้วยเมื่อมาถึงห้องเพิร์ลก็รีบจับเธอมานั่งเตียงทันที มองตาเธอทำสีหน้าแบบอยากรู้เต็มที่
“เธอกับเก็นจิ..”
“ฮะ..”
เพิร์ลรู้แล้วเหรอเนี่ย
ติ๊งติ๊ง..
เสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาพอดีเพิร์ลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็ กาย นั่นเอง
“ฮัลโหลทำอะไรอยู่อ่ะ”
“กำลังสัมภาษณ์ข้าวอยู่”
“โอเคฉันก็กำลังจะไปสัมภาษณ์เก็นจิเหมือนกัน”
“นี่พวกเธอ..”
เพิร์ลวางสายจากกายแล้วหันมามองเธออีกครั้ง
“ว่ามาเื่เป็มายังไง ทำไมเพื่อนไม่รู้”
“ก็ไม่มีอะไร”
“ยังจะมาปากแข็งอีก”
“คือเราเรียนโรงเรียนเดียวกันไงจำไม่ได้เหรอ”
“จำได้แล้วไงต่อ”
“เราเคยแอบชอบ”
“แอบชอบ?”
“ใช่แล้วหลังจากเขารู้เื่นี้เขาก็ลาออกจากโรงเรียนไปแล้ว เราก็ไม่เจอกันอีกเลย”
“ว้าแต่ก็กลับมาเจอกันอีกครั้งที่นี่”
“ใช่”
“แล้วทั้งสองคนก็ชอบกันใช่ไหม?”
“ไม่ใช่”
“ทำไมอ่ะ”
“เพราะฉันมีแฟนแล้วรักแฟนมากด้วย พวกเธอเลิกคิดเื่ฉันกับเก็นจิไปได้เลย”
“เธอ..รักแท้แพ้ใกล้ชิดนะแล้วคนเคยชอบ จะไม่หวั่นไหวได้เหรอ”
“ก็มาคอยดูละกัน”
ถึงยังไงแบงค์ก็ที่หนึ่งในใจฉันเก็นจิก็แค่..เพื่อนเท่านั้น
749
