“ไม่ปล่อย อยากให้ปล่อยนักหรอได้” พันธ์ธีราที่ตอนนี้โมโหหึงจนเืขึ้นหน้าจึงตะโบมจูบไปปากแดง ๆ ที่คอยเถียงเธอไม่หยุดทั้งบดทั้งขยี้จนได้กลิ่นสนิมลอยคลุ้งอยู่ในปาก
“อื้อ”
มือเล็กพยายามจะตีที่หัวไหล่บางของเ้านายสาวที่ตะโบมจูบจนกะทิรู้สึกเจ็บแสบไปทั้งปากแล้ว ยิ่งเธอตีไปที่ไหล่แรงเท่าไหร่แรงบดจูบก็มากขึ้นตามไปด้วย เกลียดตัวเองที่ตัวเล็กกว่าแรงก็น้อยกว่าตามไปด้วยดิ้นเท่าไรก็ดิ้นไม่หลุดแถมอยู่ในพื้นที่คับแคบยิ่งหาทางหนีไปไหนไม่ได้เลย
“อื้อ”
พันธ์ธีราที่ได้รับแรงตีที่ไหล่แล้วก็รับรู้ว่าเ้ากะทิตัวแสบกำลังจะหมดอากาศหายใจแล้ว จึงผละออกจากปากจิ้มลิ้มนั้นที่ตอนนี้โดนเธอบดจูบจนปากบาง ๆ บวมเป่งขึ้นมาจนเห็นได้อย่างชัดเจน
“คุณพร้อม! คุณเป็อะไร ปล่อยกะทินะจะได้ออกไปข้างนอก”
“ก็ออกไปสิ ใครเค้าจับตัวเธอเอาไว้ละ”
“ก็ถอยออกไปสิคะ ยืนขวางประตูแบบนี้กะทิจะออกไปได้ยังไง”
“ก็หาทางออกไปให้ได้สิ เธอเก่งอยู่แล้วนี่ไม่งั้นคงไม่มายืนเถียงฉันฉอด ๆ อยู่แบบนี้หรอก”
“คุณพร้อม! กะทิร้อนหายใจไม่ออกด้วย กะทิขอออกไปข้างนอกได้ไหมขอร้องละค่ะพลีส”
“อยากออกไปก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนหน่อย ฉันเป็นักธุรกิจจะต้องได้ผลประโยชน์ที่มาแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อกันหน่อย ว่าไง”
“กะทิไม่มีอะไรให้คุณพร้อมหรอกคะ กะทิไม่ใช่นักธุรกิจ”
“มีสิทำไมจะไม่มี เธอมีสิ่งที่ฉัน้าอยู่ไม่รู้ตัวรึไง” มือบางลากไล้ไปที่กรอบใบหน้าขาวใสที่ตอนนี้แดงระเรื่ออาจจะเพราะเ้าตัวร้อนหรือเพราะแรงบดจูบจากเธอเมื่อสักครู่ก็เป็ได้
“กะทิไม่เข้าใจ”
“ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจกะทิ แค่เธอมันจอมซึนไม่ยอมรับอะไรง่าย ๆ แค่นั้น โอเคจะไม่เข้าใจก็ได้ฉันใจดีบอกให้เธอรู้เองก็ได้ ฉัน้าตัวเธอในคืนนี้”
“ฮะ! คุณพร้อม้าตัวกะทิไปทำไม”
“ก็ไม่ทำไม ฉัน้าตัวเธอมันฟังยากอะไรตรงไหนกะทิ”
“กะทิไม่เข้าใจว่า คุณพร้อมก็มีคุณวีตาอยู่แล้วจะมา้ากะทิทำไม”
“ไม่ต้องมาถามหาเหตุผลเอาเป็ว่า หลังเลิกงานฉันจะไปรับเธอที่บ้าน ส่วนเธอมีหน้าที่ไปขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ก็เท่านั้น”
“คุณพร้อม!”
“โอเค เชิญออกไปได้ อย่าลืมนัดเราเย็นนี้ อ้อห้ามพยายามจะหาข้ออ้างมาเพื่อผิดนัดเพราะยังไงคืนนี้เธอต้องไปอยู่กับฉันเข้าใจไหมกะทิ”
“คุณพร้อม! คุณไม่ใช่เ้าของชีวิตของกะทินะ”
“ใช่ฉันไม่ใช่เ้าของชีวิตเธอแต่ฉันเป็ผัวเธอกะทิ อย่าลืม”
“คุณไม่ใช่ผัวกะทิ อย่ามาขี้ตู่นะ”
“ไม่ใช่ผัวแต่ฉันได้กินน้ำกะทิตั้งหลายรอบ รึเธอจะเถียงและฉันก็เป็คนแรกที่ได้ความสาวของเธอและเธอก็อย่าหวังว่าจะไปให้ใครได้กินน้ำกะทิของเธอเด็ดขาดอย่าหาว่าฉันไม่เตือน ออกไปได้แล้ว” ก่อนที่พันธ์ธีราจะเปิดแล้วเดินออกจากห้องน้ำไป
“คนบ้าอำนาจ เผด็จการเป็ที่สุด” อยากจะกรีดร้องให้ลั่นห้องแต่ก็ไม่สามารถทำได้ จึงได้แต่กรีดร้องภายในใจเท่านั้น สั่ง ๆๆๆ หึ้ย!!
พันธ์ธีราเดินมาถึงโต๊ะที่มีสองสาวรออยู่ “ขอโทษที่ให้รอนาน พอดีพร้อมท้องเสียนิดหน่อยค่ะ”
“อืมไอก็ว่าอยู่ทำไมยูไปนานจัง แล้วน้องกะทิละพร้อม”
“เดี๋ยวคงตามมามั้ง อะนั้นมานู่นแล้ว”
“ขอโทษนะคะที่ให้รอนานพอดีกะทิท้องเสีย”
“อุ้ย! ตายแล้วทั้งเ้านายทั้งเลขาไปทานอะไรมาท้องเสียกันทั้งสองคนเลย เป็ไรมากไหมเนี่ยไปหาหมอกันไหม”
“ไม่เป็ไร / ไม่เป็ไรค่ะ”
พันธ์ธีรากับกะทิมองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ใครจะคิดว่ากะทิจะออกมาบอกเหตุผลเดียวกันกับเธอเลย”
“คิก ๆๆๆ รู้เลยว่าเป็เ้านายลูกน้องพูดคำเดียวกันเป๊ะ ๆ เลยใช่ไหมคะคุณพาย”
“ทานกันได้แล้ว ยูก็เหมือนกันวีตาชอบมาจับผิดไอ เลอะเทอะกันใหญ่แล้ว”
“แหม ๆ ทำมาโกรธกลบเกลื่อนนะ ไอรู้ทันยูหรอกน่า หึ ๆๆๆ ”
“เอาไปเลยกุ้งกระเทียมกินเข้าไปจะได้ไม่พูดมาก”
“ยูแกะให้ไอบ้างสิ จะให้เอากินทั้งเปลือกมันรึไง”
“มีมือก็แกะเอง ให้มันเก่งเหมือนปากยูหน่อยวีตา”
“น้องกะทิคุณพายดูเ้านายพวกคุณสิ ปากอย่างนี้มันน่า…ไหมคะ”
จากการหยอกเย้ากันของทั้งคู่จึงทำให้ทุกคนหัวเราะ ทำให้บรรยากาศในการรับประทานอาหารลดความอึมครึมลงไปได้บ้างกว่าเดิม
เมื่อวีตาขึ้นมาที่รถเรียบร้อยแล้ว จึงหันมาซักฟอกพันธ์ธีราต่อ “พร้อมตอนเข้าห้องน้ำยูไปแกล้งอะไรน้องกะทิ ไอรู้นะว่ายูต้องไปทำอะไรบางอย่างมาแน่ ๆ ไม่งั้นน้องกะทิจะเงียบสงบปากสงบคำหรอ บอกไอมายูไปบังคับอะไรน้องกะทิ”
“เปล๊า ไอจะไปทำอะไรน้องกะทิของยูได้เล้า ก็ไอบอกว่าไอท้องเสีย”
“ไม่เชื่อ ไอกับยูเป็เพื่อนกันมานานจนเห็นตับไตไส้พุงกันหมดแล้ว มองตาไอก็รู้ว่ายูคิดอะไรอยู่”
“ไม่เอาไม่คุยกับยูแล้ว ตกลงจะไปสปาใช่ไหมไอจะได้ไปส่งยู”
“ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก ไอไม่อยากรู้ก็ได้ ถ้าน้องกะทิงอนจนไม่ฟังยูอย่ามาง้อให้ไอช่วยนะ เพราะว่าไอจะไม่ช่วยยู”
“ยูไม่ช่วย ไอก็ช่วยตัวเองง่ายนิดเดียว บอกไม่ฟังก็แค่ลอบตีหัวแล้วลักพาตัวไปอยู่เกาะมีลูกให้ไอสักสามคนค่อยพาขึ้นฝั่งมาขอขมาพ่อตาแม่ยาย” พันธ์ธีรายักคิ้วคมไปให้เพื่อนสาวคนสนิท”
“ไม่คุยกับยูแล้ว ยูมันรั้นพร้อมยูรู้ตัวไหม ชอบทำอะไรตามใจตัวเองเป็ที่สุดถ้าแก้นิสัยตรงนี้ได้ ยูจะน่ารักมากบอกตรง”
“ชิส์ใครสน ของที่เป็ของไอก็ต้องเป็ของไอใครก็ไม่สามารถมาเอาของไอไปได้หรอก”
“โอ้ย! ไอไม่คุยกับยูแล้วไอ้คนเผด็จการ”
“หึ ๆๆๆ ก็รู้นี้แล้วมาพูด”
“ได้ไอจะคอยดูยู ตอนที่ยูตามง้อกะทิแล้วเดินตามตูดกะทิต้อย ๆ เหมือนลูกหมาเดินตามตูดเ้าของเลยพร้อม ไอคิดว่าไม่นานนี้แน่นอน”
“ไม่มีวันนั้นหรอกวีตา ไอกลัวยูรอนาน หึ ๆๆๆ”
นี่ฉันจับพลัดจับผลูมานั่งทานข้าวกับครอบครัวคุณพร้อมได้ยังไงกันเนี่ยอย่างที่เรานัดกันเมื่อตอนกลางวัน เออไม่ใช่นัดสิเป็การบังคับกันต่างหากละ คิดแล้วก็หมั่นไส้พอพวกเธอแยกกันกลับหลังจากทานข้าวกลางวันเสร็จแล้ว คุณพร้อมก็ไปส่งคุณวีตาแล้วไม่เข้าบริษัทอีกเลย ตอนแรกฉันทำเป็ลืม ๆ ว่าคุณพร้อมบอกให้ฉันไปกับเธอเย็นนี้โดยฉันก็กลับบ้านกับกระป๋องตามปกติ จนกระทั่งคุณพร้อมส่งข้อความมาบอกทางแชทให้เธอเตรียมตัวขออนุญาตพ่อจ๋าแม่จ๋าแล้วก็ให้ไปเตรียมเสื้อผ้าชุดทำงานสำหรับใส่ในวันพรุ่งนี้ด้วย แถมยังส่งข้อความมาขู่เธออีกหากไม่ฉันไม่ไปกับคุณพร้อมเธอจะบอกแม่จ๋าเื่ที่ฉันเมาแล้วก๋ากั่นขอให้เธอสอนขึ้นครูให้ในวันที่เราไปดูงานที่จังหวัดระยอง ร้ายที่สุดใช่ไหมละคุณพร้อมอย่าให้ถึงทีของฉันบ้างจะเอาคืนเสียให้จำทางกลับบ้านไม่เจอเลย
“อาหารไม่อร่อยหรือไงกะทิ ฉันเห็นเขี่ยข้าวไปมาไม่ตักเข้าปากสักที เสียมารยาทรู้ไหม”
“ขอโทษค่ะ กะทิคิดอะไรเพลิน ๆ เดี๋ยวกะทิทานเดี๋ยวนี้เลย”
“คุณพร้อมอย่าดุน้องกะทิค่ะ ดูสิน้องใหมดแล้ว”
นั้นเป็เสียงญาติผู้พี่ของคุณพร้อมเองที่อ่อนหวานแลดูใจดีกว่าคุณพร้อมตั้งเยอะ วันนี้เป็วันรวมญาติของคุณพร้อมเอง ฉันเองก็แปลกใจว่าทำไมคุณพร้อมไม่พาคุณวีตาแฟนสาวมานะ จะพาเธอที่เป็แค่เลขามาทำไม
“น้องกะทิไม่ต้องเกร็งนะคะ คนกันเองทั้งนั้นเดี๋ยวสักพักเด็ก ๆ กลับมาพวกเราจะทานข้าวไม่อร่อยเลยเชียวแหละ ตอนนี้นาทีทองเราต้องรีบกักตุน คิก ๆๆ ”
“คุณบี๋ขา คุณแม่ขา น้าพร้อมขา น้องไข่ดาวพี่ไข่เจียวมาแล้วค่าาาาและพวกเราหิวมาก ๆ เลย”
“นั้นไงพูดยังไม่ขาดคำตัวป่วนก็มาเสียแล้ว”
"อุ้ย...ใครอ่าทำไมสวยจังเลยคะคุณบี๋"
1K
