Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบหก คุณชายพาราณจีแห่งมหานครมุมไบ

เน็ดราชันย์ด้านทิศใต้ พลังมังกรคชสารแกร่งทั้งภายนอกและภายใน ควบคุมพรรคกระยาจกทางตอนใต้ ทั้งสองราชันย์ที่เหลือไม่มีใครกล้าลูบคม

นับเป็นผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในมหานครมุมไบแห่งนี้ของประเทศอินเดียที่มีคนนับพันล้าน

ผู้ที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งมหานครแว่นแคว้นหนึ่งไม่มีใครเป็นชนชั้นธรรมดา

ผู้ที่ยืนหยัดเหนือคนนับล้านได้จะหาว่าเป็นคนธรรมดาได้อย่างไรกัน?

ย๊ากกกก

เน็ดตะโกนก้องฟ้า

“อย่าทำอะไรลูกพี่”

ลูกน้องเข้ามาปกป้องเขาที่ไร้พลัง

แม้มีใจแต่ไร้ซึ่งกำลังจะต่อต้าน

นี่ล่ะคือโลกปราณยุทธโลกที่สุนัขกินสุนัขของยุทธจักรนครหลวง

โลกที่ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง

คนที่กำปั้นใหญ่คือความถูกต้อง

แต่ทุกคนเคารพตำรวจและกฎหมายบ้านเมืองมากด้วยเหตุผลบางประการ

“ฮะ ฮะ ฮา “

เน็ดหัวเราะอย่างปวดร้าวสุดท้ายคนที่มาจากตระกูลชั้นสูงก็มีสถานะเหนือกว่าคนชั้นต่ำกว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนนั่นคือความจริงของชีวิต

“ต่อให้เจ้าชนะข้าก็ไม่สามารถชนะคุณชายพาราณจีได้หรอก”

เน็ดกล่าวอย่างขมขื่น

“คุณชายพาราณจีคือผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงของเมืองนี้พาราณจีแห่งทิศตะวันออกผู้ที่คิดว่าตนเองสูงส่งจนไม่มายุ่งกับสงครามระหว่างสามแก๊งแต่ครองอำนาจที่แท้จริงในหมู่พวกกลุ่มธุรกิจกิจการต่างๆในเมืองนี้ เป็นของคุณชายพาราณจีมากกว่าครึ่งหนึ่ง”

อ้าวเฮ้ย ไม่มีกฎหมาย anti-trust ป้องกันการทุ่มตลาดหรือฟะในโลกนี้?

“ต่อให้เจ้าชนะข้าได้ก็ไม่อาจเอาชนะคุณชายพาราณจีที่เปิดจักระบานที่สามแล้วได้หรอก”

เน็ดกล่าวอย่างโกรธแค้นผสานกับความน้อยใจที่พ่ายแพ้

“แล้วคุณชายพาราณจีนี่มันอยู่ตรงไหน?”

อ้าวป้าหม่าถามจะได้เลี่ยงๆเดินผ่านคุณชายพาราณจีไป

เขาไม่ใช่คนบ้าที่ไล่ชกคนไปทั่วทั้งสี่อันดับนะ

“หึหึหึเจ้าจะได้รู้เองเมื่อนาฬิกาตีสี่ครั้ง”

เน็ดกล่าวอย่างเป็นนัย

“เฮ้ สกุณาออกมาเริงร่าสรรเสริญคุณชายพาราณจี”

ทันใดนั้นก็มีคนปิดถนนเอาดอกไม้มาโปรยปรายกลางทาง

คุณชายพาราณจีเดินมาพร้อมกับคนโปรยดอกไม้ล้อมรอบ

ผมไม่อยากเห็นก็ต้องเห็นเพราะถนนทั้งเส้นปิดให้คุณชายพาราณจีมาวิ่งไล่ตามสาวๆ

ถึงผมจะพูดเองจะกระไรก็เถอะ เอ็งเอาถนนมาปิดเพื่อทำอย่างนี้ในเวลาชั่วโมงเร่งด่วนของชาวบ้านนี่นะ?

แต่คนรวยไม่สนว่าชาวบ้านเสียเวลาอันมีค่าไปหลายชั่วโมงในท้องถนนเพื่อความสุขและความสนุกของคนร่ำรวยที่มีอำนาจปิดถนนได้ตามที่ใจของตนเองต้องการ

“กลีบสกุณาโชยกลิ่นยั่วเย้าคุณชายพาราณจี”

สาวๆหลายร้อยคนวิ่งไปมากลางท้องถนนมีดอกไม้โปรยปรายไปมา

ทั้งคนตามท้องถนนและบรรดาพรรคกระยาจกก็พยายามหลบไปตามเส้นทาง

แม้กระทั่งชาวบ้านที่ตากผ้าก็ตอ้งปิดประตูหน้าต่าง

คนที่อยู่บนสะพานลอยก็โดนต้อนให้ลงมา

กิจกรรมทุกอย่างถูกทำให้หยุดด้วยความพอใจของคุณชายพาราณจี

จนกระทั่งมีลูกน้องของคุณชายพาราณจีสังเกตเห็นอ้าวป้าหม่าและเข้ามาผลักไล่พวกเขาให้พ้นจากทางวิ่งและการเดินทางของคุณชายพาราณจีและสาวๆในฮาเร็มของเขา

“เจ้ารู้หรือเปล่าว่าคนที่เจ้าขวางหน้าอยู่คนนี้คือใครคุณชายพาราณจี ผู้เปิดจักระบานที่สามได้ พลังฝีมือต่างกันราวกับใต้อเวจีมหานรกกับยอดเขาพระสุเมรุคุกเข่าและคุณชายพาราณจีจะให้เจ้าไปตะพุ่นหญ้าช้าง”

พวกนั้นมองหน้าเน็ดที่ยังอยู่กับพวกเราอย่างเหยียดหยาม

“เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรในการแนะนำกฎกติกาของเมืองนี้ให้กับเจ้าพวกนี้ฟัง?คนชั้นต่ำก็ยังเป็นคนชั้นต่ำ ไม่รู้ว่าพระสุเมรุนั้นสูงแค่ไหน”

คุณชายพาราณจีเต้นกับสาวๆ