พลั๊ก….."อุ๊ย เจ็บจัง"
ร่างเล็กชนเข้ากับคนร่างใหญ่อย่างจัง อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นโอบรับนางไว้อย่างอ่อนโยน
นางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะรีบหลุมตาต่ำลงอย่างเขินอาย
“จ้วนสือ เอ๊ย!ท่านพี่”เสียงเล็กเอ่ยขึ้นเบาๆ
“ฮูหยิน เ้ากำลังรีบร้อนจะไปที่ใดกันแล้วนี่เ้าเพิ่งฟื้นไม่ใช่หรอกหรือเหตุใดจึงได้มาเดินตากลมเช่นนี้หากเ้าเป็อะไรไปข้าจะทำเช่นไร”น้ำเสียงทุ้มต่ำตำหนินางด้วยความเป็ห่วง
“ท่านพี่ข้าขอโทษ ข้าแค่รู้สึกเบื่อจึงออกมาเดินเล่นเท่านั้นเอง”แววตาออดอ้อนสำนึกผิดจ้องมองคหบดีเหวินจ้วนสือราวกับลูกแมวน้อย
เมื่อเขาเห็นแววตานั่นของนางก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้
“เอาเถอะๆข้ายอมเ้าแล้ว แววตาออดอ้อนของเ้าทำให้ข้าใจอ่อนอยู่เรื่อยสิน่า เอาล่ะหากเ้าอยากเดินเล่นเดี๋ยวข้าจะพาเ้าไปเอง”
นางมองหน้าเขาพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“ท่านพี่ ท่านพูดจริงเช่นนั้นหรือเมื่อตอนเช้าข้าได้ยินสาวใช้พูดกันว่าที่นอกเมืองมีงานเทศกาลปล่อยโคมลอย”แววตาเปล่งประกายจ้องมองคหบดีเหวินจ้วนสือ
“ทำไมกัน เ้าจะอ้อนให้ข้าพาไปเที่ยวเช่นนั้นใช่หรือไม่”
นางค่อยๆเผยยิ้มกว้างออกมาในทันทีก่อนที่มือเล็กเรียวงามจะโผลเข้ามาจับที่แขนใหญ่ของเขาด้วยความดีใจ
“ท่านพี่ท่านจะพาข้าไปใช่หรือไม่”
“หากเ้าอ้อนข้าเช่นนี้มีหรือข้าจะไม่พาเ้าไป”
ใบหน้าเล็กๆยิ้มร่าด้วยความดีใจ
“เกิดเป็คนสวยมันดีแบบนี้สินะมีผู้ชายคอยตามใจแถมยังเป็ผู้ชายหล่ออีกต่างหาก”นางพูดเบาในใจ
“จะไปไหนกันงั้นหรือ แม่ได้ยินเ้าสองคนคุยกันเมื่อครู่”เสียงแหบเล็กเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของทั้งคู่
ทั้งสองต่างหันไปมองเ้าของเสียงนั้นในทันที
หญิงสูงวัยแสยะยิ้มให้กับทั้งคู่ใบหน้าเล็กๆมีร่องริ้วขึ้นประปรายแม้จะอายุมากแต่ยังคงความงามตามวัยได้อย่างดี
เหวินเฟิงเหอยิ้มให้กับเล่าฮูหยินเหวิน(แม่สามี)พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับนางที่กำลังประคองเล่าฮูหยินเหวินอยู่ แม้นางจะสวมใส่เสื้อเรียบดูธรรมดาทั่วไปแต่ใบหน้าของนางกลับดูงดงามจิ้มลิ้มน่ารักสะดุดตา
“ท่านแม่พอดีข้าจะพาเฟิงเหอไปเที่ยวชมงานเทศกาลโคมลอยที่นอกเมือง”คหบดีเหวินเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มให้กับเล่าฮูหยินเหวิน
“เ้าว่าอะไรนะไปเที่ยวงานเทศกาลนอกเมืองเช่นนั้นหรือ เฟิงเหอเ้าเพิ่งฟื้นหายดีแล้วเช่นนั้นหรือจึงจะออกไปเที่ยวเล่น ช่างไม่ดูตัวเองเสียจริง”เล่าฮูหยินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุราวกับไม่ค่อยพอใจ
“เอ่อ ข้า”นางรีบก้มหน้าหลบตาเล่าฮูหยินเหวินในทันที
คหบดีเหวินหันไปมองเหวินเฟิงเหอที่ดูจะเสียใจที่โดนตำหนิ
“ท่านแม่ ท่านอย่าตำหนิเฟิงเหอเลยนางนอนอยู่บนเตียงตั้ง9วัน9คืนหากได้ออกไปเดินเล่นเสียบ้างคงจะเป็การดี อีกอย่างข้าก็ไปเป็เพื่อนนางท่านไม่ต้องเป็ห่วง”
“หึ เ้านี่มันชอบให้ท้ายนางยิ่งนัก แต่ชั่งเถอะอยากทำอะไรก็สุดแล้วแต่พวกเ้าเถอะ เอ่อข้าก็ลืมเสียสนิท นี่หลี่หยางเหมยสาวใช้ของข้าต่อไปนี้นางจะมาคอยดูแลปรนนิบัติข้า”
“ข้าน้อยหลี่หยางเหมยคาระวะนายท่านเหวิน ฮูหยินเหวินเ้าค่ะ”น้ำเสียงอ่อนหวานเอื้อนเอ่ยออกมาพร้อมกับท่าทางที่ดูสุภาพเรียบร้อยอกมาพร้อมกับท่าทางอ่อนหวาน
5K
