"กลับดี ๆ พี่" ชัชชนเอ่ยลาเชฟก้อง รุ่นพี่ที่สนิทสนม
"อื้ม ชัชก็หัดพักผ่อนบ้าง รู้เปล่า" ก้องเตือนด้วยความเป็ห่วง
"ถ้าผมรวยแล้ว ผมจะนอนตีพุงอยู่ที่บ้าน ไม่ไปไหนเลยแหละ คอยดู" ชัชชนยิ้มกว้าง พลางใช้มือตบพุงตัวเองเบา ๆ
"ไม่รวยก็พักได้ ร่างกายนะไม่ใช่หุ่นยนต์ ที่พอพังแล้วจะเอาอะไหล่มาเปลี่ยนใหม่ได้น่ะ" ก้องย้ำเตือนรุ่นน้องด้วยความหวังดี
ชัชชนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย
"ถ้ามิกาเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว ผมจะหยุดทำงานด้านนี้ทันที" เขาเฝ้ารอวันที่จะได้มีชีวิตแบบคนทั่วไป เลิกงานตอนเย็น มีเวลาทำสิ่งที่อยากทำ อาจจะลองทำเมนูอาหารใหม่ ๆ หรือนอนดูซีรีส์ อยากอินกับเื่ราวเ่าั้จนน้ำตาไหล เหมือนที่คนอื่นเขาคุยกัน
ก้องตบบ่าชัชชนเบา ๆ "มิกาโชคดีมาก ๆ ที่มีชัชเป็พี่ชาย"
ชัชชนยิ้มรับคำชมนั้น ก้องยิ้มตอบ "พี่กลับแล้วนะ"
"ครับ เจอกันวันจันทร์พี่ก้อง" ชัชชนส่งยิ้มให้อีกครั้ง เพราะร้านอาหารหยุดทุกวันอาทิตย์
"อื้ม เจอกัน" ก้องยิ้มตอบ ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันกลับ
ชัชชนมองตามหลังรุ่นพี่คนสนิท พลางครุ่นคิดถึงคำพูดนั้นในใจ (อดทนหน่อยนะชัชชน ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น)
หลังจากเปลี่ยนเป็ชุดทำงานกลางคืน ชัชชนเดินเข้าไปทักทายเ้าของร้านด้วยความเคารพ
"สวัสดีครับพี่หลิน" ชัชชนยกมือไหว้
"อ้าว!! มาพอดีเลย มีลูกค้าจองราซไว้แล้วนะ" หลินเอ่ยทักทาย
"แบบธรรมดาใช่ไหมครับ" ชัชชนถามด้วยความหวัง
หลินส่ายหน้าเบา ๆ เป็คำตอบ
"ให้คนอื่นไปก่อนได้ไหมครับ พอดี...ตรงนั้นผมยังไม่หายดี" ความบอบช้ำยังคงอยู่ เขาอยากพักฟื้นบริเวณนั้นสักหน่อย
"เขาไม่ยอมน่ะสิ เขาระบุเลยว่าต้องเป็ราซเท่านั้น แถมยังเพิ่มเงินให้เยอะกว่าคุณภาคภูมิอีก" หลินอธิบาย
"ใครครับ ?" ชัชชนถามด้วยความสงสัย
"ลูกค้าคนใหม่น่ะ ชื่อคุณสมศักดิ์" หลินตอบ
"...โอเคครับ" ชัชชนคิดว่าคืนนี้น่าจะไม่หนักหนาอะไร ลูกค้าอายุมากแล้ว คงไม่นานหรอก เขาจึงตอบตกลงรับงาน
"โอเคจ้ะ เดี๋ยวพี่โทรแจ้งเขาก่อนนะ จะได้มารับ" หลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
"ครับ" ชัชชนพยักหน้า
ไม่นานนัก รถเก๋งสีดำสนิทก็ขับมาจอดเทียบหน้าร้าน ชัชชนที่ยืนรออยู่แล้ว คนขับลดกระจกฝั่งคนนั่งลงมา เผยให้เห็นชายวัยห้าสิบปีในชุดสูทสีดำทะมึน
"ราซใช่ไหม ?" คนขับเอ่ยถาม
"ครับ" ชัชชนยิ้มทักทายลูกค้าอย่างเป็มิตร
"ขึ้นมาสิ" ชายคนนั้นผายมือ
"ครับ" ชัชชนเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถอย่างว่าง่าย
ชัชชนแอบเหลือบมองคนขับ พลางคิดในใจ (ทำไมจ้างเยอะจัง ทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก หรือชื่อเสียงเรามันดังขนาดนั้นเลยเหรอ หรือว่าภรรยาไม่ค่อยชอบเื่บนเตียง ? ก็เลยลองมาใช้บริการแนวอื่นดู แต่ช่างเถอะ แค่ได้เงินเพิ่มก็ดีแล้ว)
รถเคลื่อนมาจอดที่หน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ดวงตาของชัชชนเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
(โห...ลุงโคตรรวยอะ แต่คงชอบทำตัวธรรมดาสินะ) ชัชชนคิดในใจ
"ปะ" ชายวัยห้าสิบหันมาบอกชัชชน
"ครับ" ชัชชนพยักหน้า แล้วเปิดประตูรถ เดินตามลูกค้าเข้าไปในคอนโดมิเนียมหรู
ลิฟต์ถูกกดไปยังชั้น 21 ซึ่งเป็ชั้นบนสุดของอาคาร บ่งบอกถึงความร่ำรวยของผู้เป็เ้าของห้อง
เมื่อลิฟต์เปิดออก ชัชชนเดินตามลูกค้ามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องหนึ่ง ชายวัยห้าสิบยกมือขึ้นเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ชัชชนรู้สึกแปลกใจ ทำไมเ้าของห้องต้องเคาะประตูห้องของตัวเองด้วย
ชัชชนคิดในใจ (อย่าบอกนะว่าหมู่อะ ?) ความกังวลเริ่มก่อตัวในใจชัชชน
"คุณสมศักดิ์ครับ ขออภัยด้วยนะครับ คือผมไม่รับงานหมู่ครับ" ชัชชนรีบแจ้งลูกค้าด้วยความเกรงใจ
ยังไม่ทันที่ลูกค้าจะตอบ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ชัชชนถึงกับชะงักค้าง
"..."
"ลุงกลับไปพักเถอะ" เ้าของห้องเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ครับ คุณชยากร" คนขับรถประจำตัวของชยากรโค้งศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินกลับไปยังลิฟต์ ทิ้งให้ชัชชนยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
"รอตัดริบบิ้นอยู่รึไง" เสียงติดหงุดหงิดเอ่ยขึ้น ก่อนที่ร่างสูงจะเดินนำเข้าไปในห้อง
ชัชชนดึงสติกลับมา แล้วเดินตามเข้าไปในห้อง ทำการปิดประตูลงเบา ๆ สายตามองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความตื่นตาตื่นใจกับของตกแต่งภายในห้อง ถึงแม้จะดูเหมือนเรียบ ๆ แต่ทุกอย่างเป็ของแพงทั้งหมด ทั้งชีวิตของชัชชนคงไม่มีโอกาสได้มีสิ่งเหล่านี้แน่ ๆ
เ้าของห้องทิ้งตัวเอนกายลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ชัชชนค่อย ๆ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้า
"คืนนี้ผมเลิกตีหนึ่งนะครับ" ชัชชนแจ้งอีกฝ่ายก่อน เพราะเขายังหวาดหวั่นกับเหตุการณ์เมื่อคืน
ชยากรตบมือลงบนตักของตัวเองสองครั้ง เป็สัญญาณให้อีกฝ่ายเข้ามานั่ง
ชัชชนทำตามอย่างว่าง่าย เขานั่งคร่อมร่างสูง แล้วหันหน้าเผชิญกัน
"ฉันไม่รับปาก" ชยากรเอ่ยเสียงต่ำ
"แต่...อื้อ!!!" เสียงประท้วงของชัชชนหายเข้าไปในริมฝีปากที่จู่โจมลงมาอย่างรวดเร็ว
ชัชชนพยายามดันอีกฝ่ายออก เพื่อเจรจาข้อตกลงก่อน "เดี๋ยวครับ...อื้อ!!!" แต่เขาก็ไม่ได้รับโอกาสนั้น ชยากรล็อคคอเขาไว้
ชัชชนอยากจะขัดขืน แต่เมื่อนึกถึงค่าตอบแทนที่มากกว่าทุกครั้งในวันนี้ ด้วยจรรยาบรรณของ 'ผู้ให้บริการ' เขาจึงต้องทำให้ดีที่สุด แล้วค่อยพักร่างพรุ่งนี้แทน
ชัชชนเปลี่ยนจากการดันอกอีกฝ่ายเป็การคล้องคอ แล้วจูบตอบอย่างดูดดื่ม กลิ่นกายหอมเฉพาะตัวของชยากรนั้นกลับมากระตุ้นความรู้สึกของเขาอีกครั้ง
เวลา 05.14 น.
"แฮก...แฮก...."เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังระงมไปทั่วห้อง ร่างของชัชชนนอนหงายอยู่ใต้ร่างของอีกฝ่าย ใบหน้าของชยากรซบอยู่ข้างไหล่ของชัชชน ร่างกายทั้งสองยังคงเชื่อมต่อกัน
เสียงหอบเหนื่อยเริ่มเบาลง ชยากรดันตัวขึ้นช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ถอนส่วนนั้นออก ดึงถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วออกมาห่อด้วยทิชชู่ข้างเตียง ก่อนจะโยนทิ้งลงถังขยะใกล้ ๆ เตียง ชัชชนมองการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ
ชัชชนค่อย ๆ หุบขา เตรียมจะลุกขึ้น แต่ถูกอีกฝ่ายจับกดลงแล้วคร่อมทับอีกครั้ง
"..."ดวงตาของชัชชนเบิกโพลงด้วยความใ "ผมไม่ไหวแล้วครับ" เขาเอ่ยเสียงสั่น
ชยากรทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ แล้วพาดมือมากอดชัชชนไว้หลวม ๆ
"ทำมานานยัง ?" ชยากรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ขะ...ครับ ?" ชัชชนเหลือบมองคนที่กอดเขาไว้แน่น และกำลังจ้องมองมาที่เขา
"งานเซ็กส์เนี่ย! ทำไมเข้าใจยากจัง!" น้ำเสียงของชยากรติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย
"ถามทำไมครับ ?" ชัชชนถามกลับด้วยความสงสัย
"ฉันถาม...ก็ตอบ" ชยากรย้ำ
ชัชชนถอนหายใจออกมาแ่เบา "สี่ปีครับ"
ชยากรดึงมือของตัวเองกลับ แล้วพลิกตัวนอนหงาย มองไปยังเพดานห้อง
"คงผ่านมาหลายร้อยคนแล้วสินะ...หึ...ก็ว่าทำไมถึงชำนาญ" เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังอยู่ในลำคอ
ชัชชนกำมือแน่น เขาไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้ เขาไม่ได้มีเพศสัมพันธ์กับลูกค้าทุกวัน แค่่นี้อาจจะถี่ขึ้นก็เท่านั้นเอง ใน่สองปีแรก แทบจะนับครั้งได้ และที่เห็นว่าเขาดูชำนาญ เขาก็ศึกษาจากหนังอย่างว่า และลองนำมาปรับใช้กับลูกค้า หากได้ผลดีก็จะทำต่อไป เพราะงานนี้ให้รายได้มากกว่างานปกติ เขาจึงต้องหาวิธีสร้างความประทับใจให้กับลูกค้า เพื่อที่จะได้รับการเรียกใช้บริการในครั้งต่อ ๆ ไป แต่ถ้าเลือกได้ เขาก็อยากทำงานธรรมดาทั่วไปมากกว่า
"ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณที่ใช้บริการ" ชัชชนชันตัวลุกขึ้นนั่ง
"โอ๊ย!" ชัชชนร้องออกมาด้วยความเ็ป บริเวณบั้นท้าย อาการเจ็บแปลบแล่นขึ้นมา ตอนนี้มันบวมเต็งมาก
"..."ชยากรมอง แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร
ชัชชนพยายามลากสังขารของตัวเองลุกออกจากเตียงเพื่อสวมเสื้อผ้า
"แต่กลัวคนอื่นรู้สินะ เห็นใส ๆ แต่ไม่ใสอย่างที่คิด" เสียงของคนบนเตียงยังคงดังตามมา พร้อมกับสายตาที่จ้องมองเขา
"..." ชัชชนเงียบ
"หึ..." ชยากรหัวเราะในลำคออีกครั้ง เลิกมองชัชชน แล้วปิดเปลือกตาลง
"..." ชัชชนกำมือแน่นอีกครั้ง แล้วรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
(คนรวยชอบดูถูกคนอื่นแบบนี้เหรอ...) ชัชชนคิดในใจอย่างขมขื่น ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์
ชัชชนถือถุงน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋สองชุดเดินเข้ามาในบ้านเช่าของตนเอง และต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเจอน้องสาวนั่งจ้องมองมาที่เขา
"ตื่นเช้าจัง วันอาทิตย์ไม่ใช่เหรอคะ" ชัชชนเอ่ยทักทายน้องสาวด้วยรอยยิ้ม
"กลับเช้าอีกแล้วนะคะ ทำงานหนักเกินไปแล้วนะ" เปมิกาเดินเข้าไปรับถุงน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋จากมือพี่ชาย มาวางที่โต๊ะ แล้วเดินไปหยิบแก้วเปล่าสองใบจากในครัว
ชัชชนนั่งลงบนเก้าอี้ มองน้องสาวที่กำลังเทน้ำเต้าหู้ใส่แก้วด้วยความเอ็นดู
"ไม่หนักหรอกค่ะ งานโอทีไม่ได้หนักอะไร" แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
"จริงเหรอคะ แต่พี่ชัชดูเพลียมากเลยนะ" เปมิกาสังเกตสีหน้าและแววตาที่อ่อนล้าของพี่ชาย แม้ปากจะยังคงส่งยิ้มให้ก็ตาม
"มันอาจจะเพลียเพราะนอนน้อยน่ะ นอนพักวันนี้ก็ดีขึ้นแล้ว" ชัชชนตอบน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ค่ะ" เปมิกาตอบรับสั้น ๆ
ทั้งคู่เริ่มลงมือทานอาหารเช้า ชัชชนหยิบปาท่องโก๋ชิ้นแรกให้น้องสาว และเป็เช่นนี้เสมอ ทุกอย่างน้องสาวต้องมาเป็อันดับแรก
"ขอบคุณค่ะ" เปมิกายิ้มกว้างให้พี่ชาย
"อื้ม กินเยอะ ๆ" ชัชชนยิ้มอย่างเอ็นดู
"อื้ม พี่ชัช!! มิกามีข่าวดีจะบอก" เปมิกาดูตื่นเต้นเมื่อนึกถึงข่าวดีที่จะแจ้งให้พี่ชายทราบ
"ข่าวดีอะไรคะ?" ชัชชนเลิกคิ้วด้วยความสนใจ
"มิกาแข่งฟิสิกส์ได้เหรียญทองค่ะ!" เปมิกาประกาศด้วยน้ำเสียงสดใส
"โห...น้องสาวใครเนี่ย เก่งจัง" ชัชชนยื่นมือไปยีผมนุ่มของน้องสาวเบา ๆ ด้วยความภาคภูมิใจ
"ได้เงินรางวัลด้วยนะคะ ห้าพันบาท" เปมิกาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมา แล้วนำเงินในซองออกมาให้พี่ชายดู
"เก่งมากค่ะ" ชัชชนชื่นชมน้องสาวอย่างจริงใจ เขารู้สึกภูมิใจในตัวน้องสาวมาก ๆ ภูมิใจในทุกสิ่งทุกอย่าง หรือแม้ว่าน้องสาวจะไม่ได้รับรางวัลใด ๆ ความรักที่เขามีให้น้องสาวก็ไม่เคยลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย
"พี่ชัชไม่ต้องให้เงินมิกาแล้วนะคะ มิกามีเงินเก็บเหลือจากที่พี่ชัชให้ และได้เงินจากการทำสื่อการสอนในเน็ต มันพอที่มิกาจะใช้จนเรียนจบมอหกค่ะ" เปมิกาอยากช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายของพี่ชาย
"เงินนั้นมิกาเก็บไว้ใช้ในสิ่งที่อยากได้เถอะค่ะ พี่จะให้เงินเหมือนเดิม" ชัชชนอยากให้น้องสาวได้ซื้อของที่อยากได้ เพราะเขาอาจจะไม่มีกำลังทรัพย์มากพอที่จะซื้อให้บ่อยนัก แม้ว่าน้องสาวแทบจะไม่เคยขออะไรเลยก็ตาม แต่พอเห็นคนอื่นมี เขาก็อยากให้น้องสาวได้มีเหมือนคนอื่นบ้าง ถ้าสิ่งนั้นจำเป็ เขาก็จะไม่ค่อยห้าม แต่จะไม่ตามใจจนเกินไป
"งั้นสิ่งแรกที่มิกาอยากได้ คือพาพี่ชัชไปกินปิ้งย่างค่ะ" เปมิกาเสนอด้วยรอยยิ้ม
"ได้สิคะ เดี๋ยวเย็นนี้เราไปกินกัน" ชัชชนยิ้มให้น้องสาวอย่างอ่อนโยน
"แต่มิกาขอจ่ายนะคะ พี่ชัชห้ามแย้ง" เปมิกายื่นคำขาด เพราะเธออยากมีโอกาสตอบแทนพี่ชายสุดที่รักบ้าง
ชัชชนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของน้องสาว เขาก็คงจะขัดไม่ได้สินะ "ก็ได้ค่ะ แค่ครั้งนี้พอนะ"
"ไม่รับปากค่ะ ถ้ามิกามีเงินเยอะ ๆ มิกาจะให้พี่ชัชหยุดทำงาน เดี๋ยวมิกาเลี้ยงเอง" สีหน้าของเปมิกาดูมุ่งมั่นอย่างมาก
"งั้นพี่ก็เป็ง่อยสิคะ" ชัชชนแซวน้องสาวด้วยรอยยิ้ม
"เป็เลยค่ะ มิกาเลี้ยงได้สบาย" เปมิกายืนยัน
"แค่มิกาดูแลตัวเองได้ พี่ก็โอเคแล้วค่ะ ไม่ต้องดูแลพี่หรอก พี่ชอบทำงาน" ชัชชนตอบน้องสาว พร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดู
"เฮ้อ...พี่ชัชเป็ยังไงก็เป็ยังงั้นเสมอเลยนะคะ" เปมิการู้ดีว่าพี่ชายเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อเธอ และไม่ได้้าสิ่งตอบแทนใด ๆ
"พี่อิ่มแล้ว ขอไปนอนพักก่อนนะคะ แล้วตอนเย็นเจอกันค่ะ" ชัชชนบอกน้องสาว
"ฝันดีค่ะ" เปมิกายิ้มให้พี่ชาย
"ขอบคุณค่ะ" ชัชชนเดินเข้าไปหอมผมน้องสาวเบา ๆ แล้วเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง
เปมิกามองตามหลังพี่ชาย พร้อมกับรอยยิ้ม เธอรู้สึกโชคดีที่ได้เกิดมาเป็น้องสาวของชัชชน ชัชชนไม่เคยทำให้เธอรู้สึกขาดแคลนอะไรเลย แม้ว่าจะไม่มีพ่อกับแม่แล้วก็ตาม
หลังจากล้างแก้วเสร็จเรียบร้อย เปมิกาก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเอง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เพื่อทำสื่อการสอนลงขายในอินเทอร์เน็ต แม้ว่ารายได้จะไม่มากนัก แต่อย่างน้อยมันอาจจะช่วยลดค่าใช้จ่ายที่พี่ชายให้เธอได้ในอนาคตก็ยังดี
เวลา 18.54 น.
ชัชชนและเปมิกานั่งอยู่ในร้านปิ้งย่างชื่อดังที่กำลังเป็กระแสอยู่ในขณะนี้ ภายในร้านติดเครื่องปรับอากาศเย็นสบาย เตาปิ้งย่างแบบมีเครื่องดูดควัน ทำให้สามารถนั่งทานได้อย่างสบายใจ
"มันแพงอยู่นะคะ เดี๋ยวพี่จ่ายเองดีกว่า" ชัชชนบอกน้องสาวด้วยความเป็ห่วงเื่ค่าใช้จ่าย
"ให้มิกาเลี้ยงเถอะนะคะ นาน ๆ มากินที ไม่ได้กินบ่อย" เปมิกาทำหน้าอ้อนพี่ชาย ขอเป็ฝ่ายจ่ายค่าอาหารมื้อนี้เอง
"...ก็ได้ค่ะ" ชัชชนยอมตามใจน้องสาว
"สุกพอดีเลย" เปมิกาคีบหมูสามชั้นย่างเกรียม ๆ มาจิ้มกับน้ำจิ้มสีสันจัดจ้าน ทำการเป่าเบา ๆ แล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของชัชชน
"มิกากินก่อนเลยค่ะ" ชัชชนบอกน้องสาว
เปมิกาส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วส่งสายตาเป็เชิงบังคับให้พี่ชายอ้าปากรับหมูสามชั้นแสนอร่อยจากเธอ
ชัชชนส่ายหน้าอย่างเอ็นดู ก่อนจะอ้าปากรับหมูสามชั้นย่างเกรียม ๆ จากน้องสาว ลิ้นััรสชาติอร่อยถูกใจ เคี้ยวตุ้ย ๆ "อื้อ อร่อยอะ" ชัชชนอมยิ้ม เมื่อได้ลิ้มรสอาหารที่ถูกปาก
"ใช่มั้ยล่ะ มิกาเลือกร้านไม่ผิดจริง ๆ" เปมิกาทำหน้าภูมิใจที่เลือกร้านได้ถูกใจพี่ชาย
"เก่งมากค่ะ" ชัชชนยื่นมือไปยีผมน้องสาวเบา ๆ เปมิกายิ้มตอบกลับมาอย่างสดใส
ทั้งคู่ลงมือทานอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้ออกมาทานอาหารนอกบ้าน ส่วนใหญ่จะซื้อของไปทำกินเอง หรือไม่ก็ทานอาหารตามสั่งหน้าปากซอย
"สองทุ่มมีนัดกับคุณภาคภูมินะคะ พรุ่งนี้มีประชุมกับบอร์ดบริหาร่สิบโมงค่ะ" นภา เลขานุการสาววัยยี่สิบเก้าปี แจ้งตารางนัดหมายให้เ้านายทราบ ขณะกำลังเดินทางกลับจากการไปวัดตัวตัดชุดสูทใหม่ เพื่อสวมใส่ในงานเปิดตัวโรงแรมแห่งใหม่ทางภาคใต้ในสัปดาห์หน้า
ชยากรพยักหน้าเป็เชิงรับทราบ แล้วสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นร้านปิ้งย่างที่กำลังขับรถผ่าน ซึ่งดูคึกคักไปด้วยผู้คน ทำให้เขานึกอยากจะลองลงทุนทำธุรกิจร้านอาหารแนวนี้ดูบ้าง น่าจะถูกใจกลุ่มคนรุ่นใหม่ได้ไม่น้อย ขณะที่กำลังจะขับรถเลยผ่านไป สายตากลับไปสะดุดกับร่างของใครบางคนที่กำลังนั่งทานปิ้งย่างอย่างมีความสุขกับหญิงสาวน่ารักคนหนึ่ง
"ลุงจอดรถ!"ชยากรบอกคนขับประจำตำแหน่งเขา
คนขับรีบทำตามทันที ค่อย ๆ ขับไปชิดริมฟุตบาท แล้วทำการจอด
"คุณกลับไปก่อนเลย เลื่อนนัดคุณภาคภูมิให้ผมด้วย" ชยากรหันมาสั่งเลขา
"ห๊ะ ? เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณชยากร" นภามองเ้านายอย่างงุนงง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เธอมองตามชยากรที่เปิดประตูลงจากรถ เดินเข้าไปในร้านปิ้งย่าง ซึ่งปกติชยากรไม่ใช่คนที่ชอบทานอาหารแนวนี้ แต่ทำไมถึงเปลี่ยนใจกะทันหัน เธอเห็นเ้านายเดินตรงไปยังโต๊ะที่มีคู่รักชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ กำลังจะมองต่อ แต่โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทำให้เธอต้องรีบรับสายและเดินทางกลับก่อน
"มากินไม่เห็นชวนกันเลยนะ" เสียงทุ้มนุ่มของชยากรเอ่ยขึ้น ทำให้เปมิกาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย และชัชชนหันขวับไปมองตามเสียงนั้นด้วยความใ
"..." ชัชชนขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นว่าเป็ชยากร
"..." เปมิกามีสีหน้าประหลาดใจ มองชายแปลกหน้าที่เพิ่งเข้ามาทักทาย (หล่อมาก)นั่นคือเสียงในหัวของเปมิกา
ชยากรเห็นเปมิกามีท่าทางงุนงง จึงแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีครับ พี่ชื่อกร เป็รุ่นพี่ของราซ ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ"
"..."ชัชชนชะงัก
"ราซเหรอคะ ?"เปมิกาทำหน้างุนงง
"หมายถึงชัชชนน่ะ"ชยากรพูดกับเปมิกา แต่ชัชชนรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน
"ขออภัยด้วยครับ ผมอยากมีเวลาส่วนตัว" ชัชชนปฏิเสธอย่างสุภาพ
"นั่งเลยค่ะพี่กร นาน ๆ ที มิกาจะเจอเพื่อนของพี่ชัช" เปมิกายิ้มต้อนรับอย่างเป็มิตร
"มิกาคะ..." ชัชชนส่ายหน้าเล็กน้อยให้น้องสาวปฏิเสธ
"ขอบคุณครับ" ชยากรนั่งลงข้าง ๆ ชัชชนอย่างไม่สนใจท่าทีของอีกฝ่าย
ชัชชนขยับเก้าอี้ออกห่างจากชยากรด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก แต่ชยากรกลับทำเป็ไม่รู้สึกรู้สา
"คบกันนานยัง" จู่ ๆ ชยากรก็เอ่ยถามปามิกาขึ้นมา
ชัชชนขมวดคิ้วมุ่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำถามนั้น
"ขะ...คบ ?" เปมิกาหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินคำถามแปลก ๆ นั้น
ชยากรขมวดคิ้วสงสัย คำถามของเขามันน่าขำตรงไหนกัน
"ขอโทษค่ะ มิกาไม่ได้ตั้งใจขำพี่กรนะ คือมิกาคบกับพี่ชัชั้แ่เกิดค่ะ" เปมิกาตอบด้วยรอยยิ้มขำขัน เพราะเหมือนมีใครบางคนกำลังหึงหวงเธอกับพี่ชายอยู่
"ห๊ะ!" ชยากรใจนตาโต หันขวับไปมองหน้าชัชชนทันที
"เพราะเราคือพี่น้องกันไงคะ" เปมิกาเฉลยพร้อมรอยยิ้มกว้าง
"อ้าว...เหรอ..." ชยากรพึมพำเสียงแ่
ชัชชนและเปมิกาหัวเราะออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของชยากร ชยากรรู้สึกอายเล็กน้อย กะจะมาแกล้งอีกฝ่าย แต่กลับกลายเป็ว่าถูกแกล้งเสียเอง
ชยากรเอื้อมมือไปบิดเอวชัชชนเบา ๆ อย่างหมั่นไส้ ที่บังอาจหัวเราะเยาะเขา เพราะเขาไม่ใช่เพื่อนเล่นของใคร
"โอ๊ย!" ชัชชนร้องออกมาเบา ๆ พร้อมกับหรี่ตาด้วยความเจ็บ
"เป็อะไรคะพี่ชัช" เปมิกาถามด้วยความเป็ห่วง
"เปล่าค่ะ กินต่อเถอะ" ชัชชนรีบตอบน้องสาว
ชยากรยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ แล้วยกมือเรียกพนักงานเพื่อขอชุดจานชามเพิ่มอีกหนึ่งชุด
ชยากรมองการกระทำของชัชชนที่ดูแลเอาใจใส่น้องสาวอย่างอ่อนโยน ทำให้เขาได้เห็นมุมที่แตกต่างออกไปของอีกฝ่าย รอยยิ้มกว้างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน บัดนี้ก็ได้เห็นแล้ว
หลังจากทุกคนทานอาหารเสร็จเรียบร้อย หมายถึงชัชชนและเปมิกา เพราะชยากรทานไปเพียงเล็กน้อย ที่เหลือนั่งมองสองพี่น้องคุยกัน
ชยากรเรียกพนักงานมาเก็บเงิน
พนักงานแจ้งหลังจากคิดเงินเสร็จ "ทั้งหมด 980 บาทค่ะ"
"โห...เดี๋ยวมิกาค่อยเลี้ยงพี่ครั้งหน้านะ" ชัชชนบอกน้องสาว แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเตรียมจ่าย
"ไม่ค่ะ มิกาบอกแล้วว่าจะเลี้ยง" เปมิกาหยิบธนบัตรพันบาทขึ้นมาเตรียมยื่นให้พนักงาน
"นี่ครับ" ชยากรยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานก่อน
"เฮ้ยคุณ! เดี๋ยวผมจ่ายเอง" ชัชชนรีบบอกชยากร แล้วจะยื่นเงินสดให้พนักงาน
"..." พนักงานมองทั้งสองคนอย่างสับสน ไม่รู้ว่าจะรับเงินจากใครดี
"ช่วยรีบรูดให้หน่อยนะครับ ผมมีธุระต้องไปต่อ" ชยากรไม่สนใจคำพูดของชัชชน แล้วหันไปบอกพนักงาน
"ค่ะ" พนักงานพยักหน้า แล้วรีบเดินนำบัตรเครดิตของชยากรไปรูด
"คุณ/พี่กร" ชัชชนและปามิกาอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความเกรงใจ
"ถือว่าพี่เลี้ยงในโอกาสที่ได้เจอน้องสาวของชัชชนเป็ครั้งแรกแล้วกันครับ" ชยากรหันไปตอบเปมิกาด้วยรอยยิ้ม
"นายก็ทำงานตอบแทนฉันให้เต็มที่แล้วกัน" ชยากรหันมาพูดกับชัชชนด้วยน้ำเสียงกึ่งสั่ง
"คุณ!" ชัชชนทำหน้าดุใส่ชยากร เพราะกลัวว่าเปมิกาจะรู้ถึงงานอีกประเภทที่เขาทำ
"ก็เสิร์ฟอาหารไง ทำให้เต็มที่แล้วกัน" (น้องสาวนายคงยังไม่รู้สินะ ว่านายทำงานแบบนี้) ชยากรยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ ที่ได้แกล้งให้อีกฝ่ายหน้าซีดเป็ไก่ต้มได้เช่นนี้
ชัชชนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
"ที่แท้ พี่กรคือเ้าของร้านนี่เอง" เปมิกาเอ่ยด้วยความชื่นชม
"เปล่าหรอก...พี่แค่เคยมาทานอาหารที่นั่นน่ะ แล้วเห็นชัชชนทำงานขยัน ก็เลยได้รู้จักกัน" ชยากรตอบด้วยท่าทีสบาย ๆ
"..." ชัชชนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่สื่อความหมายบางอย่าง
"อ๋อ...แบบนี้นี่เอง มิกาก็ว่า ทำไมไม่เคยเห็นพี่กรมาก่อน" เปมิกาพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ขอบคุณลูกค้ามาก ๆ นะคะ" พนักงานนำบัตรเครดิตมาคืนชยากร
"พี่ขอตัวก่อนนะ" ชยากรบอกลาเปมิกาด้วยรอยยิ้ม
"ค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ ถ้ามีโอกาส มิกาอยากชวนพี่กรมาทานอาหารที่บ้าน ฝีมือพี่ชัชอร่อยมากค่ะ" เปมิกาเอ่ยเชิญด้วยความจริงใจ
"มิกา..." ชัชชนรีบปรามน้องสาว
"โอเคครับ พี่จะไปนะ" ชยากรยิ้มตอบรับคำเชิญนั้น
"ค่ะ" เปมิกายิ้มอย่างดีใจ
ชยากรหันมายิ้มเ้าเล่ห์ให้ชัชชนเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากร้านไป
"..." ชัชชนมองตามหลังร่างสูงนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
"พนักงานอ๊อฟฟิศนี่หล่อทุกคนเลยเนาะพี่ชัช" เปมิกาพูดพลางยิ้มหวาน เมื่อมองตามหลังชยากร โดยไม่รู้เลยว่าคนที่เธอเห็นนั้นคือหนึ่งในนักธุรกิจที่ร่ำรวยที่สุดของประเทศ
"หยุดเลยค่ะ ห้ามสนใจเื่ผู้ชาย ให้เรียนจบมหาวิทยาลัยก่อน รู้เปล่า" ชัชชนดุน้องสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"รับทราบค่าาา" เปมิกาลากเสียงยาวตอบรับคำสั่งของพี่ชาย
1K
