เจนเนตรคิดว่าจะกลับกรุงเทพฯใน่เช้าวันนี้ แต่ถูกเพื่อนเบรกเอาไว้ก่อนดารินบอกว่าอยากชวนเธอไปเที่ยววันหยุดงาน ทำให้เธอต้องเลื่อนกำหนดกลับไปอีกในสองสามวันเพื่อไปเที่ยวกับเพื่อนก่อน
และสถานที่เที่ยวสุดฮิตคือน้ำตกแม้ว่าจะเป็่หน้าฝน ทว่าวันนี้อากาศร้อนอบอ้าว อีกทั้งกรมอุตุยังประกาศว่าฝนจะหยุดตกสองสามวันทำให้เจนเนตรสามารถเดินทางมาเล่นน้ำกับเพื่อนได้
ขณะที่กำลังมาหาร้านทานข้าวเที่ยงก่อนจะลงเล่นน้ำในยามบ่ายก็บังเอิญพบกับปกป้องเข้าที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งโต๊ะอาหารของเขามีหญิงสาวสะสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย
เมื่อวานปกป้องยังตามจีบเจนเนตรอยู่เลยวันนี้กลับควงสาวอื่นเสียแล้ว คนเ้าชู้มักจะเป็แบบนี้ เธอรู้สึกหมั่นไส้เขามากแต่ก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา นอกจากเดินไปนั่งที่โต๊ะกับดารินและสายฟ้าเท่านั้น
“เอ้านั่นแฟนแกไม่ใช่เหรอ”
“ฉันเห็นแล้ว”
ไม่ได้สนใจปกป้องมากนักนอกจากกางเมนูอาหารในมือดูเมนูเพื่อสั่งอาหารมาทานดารินยังคงจับแขนของเจนเนตรเขย่าเล็กน้อย
“เขามากับใคร”
“ลูกค้ามั้ง”
ตอบไปอย่างนั้นก่อนจะบอกเมนูให้พนักงานที่มาคอยรับออร์เดอร์สองสามอย่างแล้วปิดเมนูอาหารยื่นให้พนักงาน
“แกไม่สงสัยอะไรเลยเนอะดีจัง”
“ก็ไว้ใจ”
บอกไปอย่างนั้นทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับปกป้องสักนิด เจนเนตรต้องทำหน้าที่ของแฟนจอมปลอมจนกว่าจะกลับกรุงเทพฯแท้จริงแล้วคนอย่างปกป้องไม่ได้น่าไว้ใจอย่างที่บอกหรอก ปลาไหลอย่างเขาใครก็คาดเดายาก
เผลอๆหญิงสาวผมสั้นคนนั้นอาจเป็หนึ่งในสต๊อกของปกป้องก็ได้ เจนเนตรไม่ได้อยากรู้ จึงปล่อยให้เขานั่งทานข้าวกับหล่อนตามสบายโดยไม่เข้าไปรบกวนเวลาแห่งความสุข
ดูไปแล้วหญิงสาวคนนั้นก็แสดงท่าทีสนอกสนใจปกป้องไม่น้อย เธอคงหลงเสน่ห์ความหล่อของเขาเข้าแล้วจึงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ชายหนุ่ม
เห็นอย่างนั้นแล้วเจนเนตรถึงกับส่ายหัวไปมาเบาๆคิดจะจับปกป้องเหรอ หญิงสาวคนนั้นคิดผิดแล้วคนอย่างปกป้องไม่มีทางหยุดอยู่ที่ใครง่ายดายหรอก
แม้แต่หญิงสาวคู่ขาคนก่อนหน้านี้ปกป้องยังเทได้ลงคอแล้วนับประสาอะไรกับหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่กับเขาในเวลานี้ หล่อนสวยไม่เท่าคู่ขาคนเก่าของเขาแต่ก็มั่นหน้ามั่นโหนกคิดจะจับเขา
ตลกสิ้นดี!
เจนเนตรไม่คิดเตือนหญิงสาวคนนั้นหรอกไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวอะไรด้วย ดูแล้วหล่อนกำลังคลั่งรัก ปล่อยหล่อนไปเพราะต่อให้เตือนหญิงสาวคนนั้นก็ไม่ฟังอยู่ดี
“ทำไมถึงรู้สึกว่าเธอคนนั้นไม่ใช่ลูกค้าของแฟนแก”
“อย่าคิดมากเลยเขามักจะดูแลลูกค้าดีแบบนี้ประจำ กินข้าวกันดีกว่า”
“แกแน่ใจขนาดนั้นเชียว”
“อืมแกไม่หิวรึไง”
เจนเนตรเปลี่ยนเื่สนทนาหลังจากที่อาหารมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารโดยไม่เงยหน้าไปมองโต๊ะของปกป้อง
“ฉันว่ามันแปลกๆ”
“ถ้าไม่ทานฉันทานหมดไม่รู้ด้วยนะ”
เจนเนตรเงยหน้ามองดารินที่ยังคงไม่เลิกสงสัยเมื่อเธอขู่อย่างนั้นดารินก็รีบทานข้าวทันที เพราะกลัวว่าจะโดนแย่งของโปรดปรานเธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะทานต่อ
เหลือบไปมองสายฟ้าที่ก้มหน้าก้มตาทานข้าวเขาคงไม่ทันสังเกตว่าปกป้องอยู่ในร้านด้วยจึงไม่ได้เอ่ยถามอะไร
หลังอาหารทุกคนก็มาที่รถของสายฟ้าวันนี้เจนเนตรอาศัยติดรถเพื่อนมาเที่ยว เพราะี้เีขับรถ ลืมสังเกตว่าปกป้องก็ยืนอยู่ไม่ห่างด้วยเขากำลังเดินเข้ามาหากลุ่มของเธอ
“บังเอิญจังไม่นึกว่าจะเจอกันที่นี่ ว่าแต่พวกคุณจะไปไหนกันเหรอครับ”
เจนเนตรสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันไปทางปกป้องเห็นเขาคลี่ยิ้มบางๆ มาทางเธอ ก่อนจะเข้ามาประชิดตัวแล้วโอบเอวเธอเอาไว้หลวมๆ
เจนเนตรอยากขยับหนีแต่ก็กลัวว่าเพื่อนจะผิดสังเกตจึงปล่อยให้เขากอดเธออยู่อย่างนั้นรู้สึกเกร็งเล็กน้อย พลางกวาดสายตามองไปทั่วไม่พบหญิงสาวที่มากับเขาก่อนหน้านี้แล้วแสดงว่าหล่อนเป็เพียงลูกค้าของเขาอย่างที่เข้าใจั้แ่แรก
“พวกเรากำลังจะไปเที่ยวน้ำตกคุณว่างไปด้วยไหม”
สายฟ้าเอ่ยชวนอย่างอารมณ์ดีไปเป็คู่ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว จะได้เที่ยวสนุกขึ้นไปอีกเขาอยากให้ปกป้องไปด้วยเพื่อจะได้ดูแลเจนเนตรเวลาเล่นน้ำ
“ได้สิครับผมว่างพอดี”
ในที่สุดเจนเนตรก็เปลี่ยนมานั่งรถกับปกป้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้สายฟ้าขับรถนำหน้าเพื่อเป็ไกด์ให้ปกป้องไปยังน้ำตก ส่วนเขาขับรถตามไปไม่ห่างไม่วายชำเลืองมองมาทางเธอเป็พักๆ
“ไม่ดีใจที่ผมไปด้วยเหรอ”
“ฉันอยากไปกับเพื่อนมากกว่า”
“แต่เมื่อคืนคุณก็้าผมไม่ใช่เหรอ”
รอยยิ้มทะเล้นทำให้เจนเนตรหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆเธอทั้งอายและโกรธในเวลาเดียวกัน โกรธตัวเองที่เผลออ่อนแอต่อหน้าเขาอายที่เขาเห็นทุกส่วนในร่างกายจนหมดสิ้น
“คุณช่วยลืมมันไปได้ไหม”
“บังเอิญว่าผมความจำดีซะด้วยสิ”
เจนเนตรเผลอค้อนสายตาใส่คนตัวสูงอย่างลืมตัวปกป้องคงหมายถึงจำสัดส่วนของเธอทุกตารางนิ้วได้สินะ เขาลามกขนาดนี้เชียว
“ผมไม่ลืมหรอกคุณไม่ต้องห่วง”
เอ้า! จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง แบบนี้เขาก็จ้องจะขย้ำเธอตลอดเวลาน่ะสิ
เจนเนตรผ่อนลมหายใจออกมาเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ของตัวเองในเมื่อเขาอยากจำก็ช่างเถอะ เธอไม่อยากอารมณ์เสียเพียงเพราะเื่ไม่เป็เื่อยากไปเที่ยวกับเพื่อนอย่างสนุกสนานมากกว่า
“ช่างเถอะคุณเลี้ยวซ้ายข้างหน้า”
“อ้อครับ”
เจนเนตรบอกทางเมื่อปกป้องมัวแต่สนใจเธอจนลืมดูรถนำทางได้หายลับสายตาไปตรงทางแยกข้างหน้ารถคันหรูเลี้ยวเข้าไปในซอย ไม่นานก็มาถึงที่หมายซึ่งได้ยินเสียงน้ำตกอยู่ไม่ห่างนัก
เจนเนตรลงจากรถเดินตามเพื่อนไปยังแม่น้ำโดยมีปกป้องตามหลังเธอมาไม่ห่าง ทุกคนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำก่อนจะออกมาด้วยชุดว่ายน้ำรูปร่างเซ็กซี่ของเธอกำลังล่อเสือกระหายหิวให้น้ำลายหก
เจนเนตรพยายามอยู่ให้ห่างจากปกป้องโดยชวนดารินว่ายน้ำไปทางอื่นแต่เขาก็ว่ายน้ำตามเธอมาไม่ห่างด้วย มันชวนรำคาญใจอย่างไรชอบกล
“คุณจะหนีผมทำไม”
เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูเล็กพร้อมด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มเจนเนตรถูกแขนแข็งแรงดึงเข้าไปปะทะกับแผงอกหนาแกร่ง เธอพยายามผลักเขาให้ออกห่าง
“ปล่อยค่ะ”
“ทำไมล่ะเราเป็แฟนกัน แค่นี้ทำเป็หวงตัวไปได้”
“คุณก็รู้ว่าเราไม่ใช่อย่างที่บอก”
“แต่ผมอยากให้มันเป็จริง”
“ฉันไม่อยากค่ะ”
เจนเนตรชำเลืองมองดารินที่ว่ายน้ำไปหาสายฟ้าก่อนจะเล่นน้ำอย่างสนุกสนานโดยทิ้งให้เธออยู่กับปกป้องสองต่อสองยิ่ง่นี้คนไม่ค่อยมาเล่นน้ำเพราะเป็่หน้าฝน ผู้คนบางเบาทำให้เหมาะแก่การพลอดรักไม่น้อยทว่าเธอกลับไม่อยากให้มันเป็แบบนั้นสักนิด
“เล่นน้ำกับผมเถอะผมอยากอยู่ใกล้ๆ คุณ”
“ไม่เอา”
“เอาเถอะน่าเผื่อฝนตกอีก ผมจะได้ปกป้องคุณเหมือนเมื่อวานไง”
“วันนี้ฝนไม่ตกค่ะ”
“ไม่แน่หรอกคุณ”
เจนเนตรดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุดจากพันธนาการแกร่งเสือร้ายก็คือเสืออยู่วันยังค่ำ ได้โอกาสเมื่อไรก็ตะครุบเหยื่อทันทีเขามองเธอเป็แค่เหยื่อเท่านั้น ไม่ได้มองเป็คนรักอย่างที่ดารินเข้าใจเธอจะทนเล่นละครไปถึงเมื่อไร
เจนเนตรใกล้หมดความอดทน!
“เอ้าคุณปกป้อง ไม่คิดว่าคุณจะมาเล่นน้ำที่นี่ด้วย บังเอิญจังค่ะ”
เสียงหวานทำให้อ้อมกอดแกร่งคลายลงในที่สุดเจนเนตรเป็อิสระรีบว่ายน้ำหนีไปทางอื่น ทิ้งให้ปกป้องอยู่กับนลินเพียงลำพัง
สายตาคู่คมเหลือบมองหญิงสาวอย่างเซ็งๆนลินไม่น่ามาขัดจังหวะเลย ปกป้องกำลังมีความสุขแท้ๆ เห็นไหมตอนนี้เจนเนตรหนีเขาไปแล้ว
“อ้อคุณก็มาเล่นน้ำเหรอครับ”
“ค่ะดีจังที่พบคุณที่นี่”
5K
![โซ่ร้ายล่ามรัก [E-BOOK] ลงตอน 3 ทุ่ม ของทุกวัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771857861_46184619.webp)
