ตอนที่17 ประลองปัญญาประลองความกล้า
มองจำนวนเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นทุกวันไม่หยุดสวีจิ้งเหนียงก็อดอุ้มเก้าน้อยขึ้นมาหอมแก้มแรงๆ ไม่ได้ “เก้าน้อยเอ๋ยเก้าน้อยเ้าเป็เทพนำโชคน้อยของแม่จริงๆ!”
เก้าน้อยที่แปดเดือนกว่าแล้วงงงันนางผลักสวีจิ้งเหนียงออกอย่างรังเกียจ ถลึงตาโตพ่นออกมาคำหนึ่งว่า ‘ไม่!’
มองเก้าน้อยที่หน้าตาเคร่งขรึมสวีจิ้งเหนียงก็ทนไม่ไหวหัวเราะขึ้นมา ลูกรักคนนี้นี่ เหตุใดจึงพูดได้แต่คำนี้นะ!หลังเก้าน้อยหกเดือย คนสกุลม่อก็เริ่มสอนเก้าน้อยพูดจาทุกคนต่างคาดหวังว่าเก้าน้อยจะเรียกชื่อตัวเองได้เป็คนแรก แต่ใครก็นึกไม่ถึงว่าม่อผิงเจียนที่ไม่ต้องเข้าเรียนเพราะอาจารย์ติดธุระเริ่มสอนเก้าน้อยพูดคำว่า ‘พี่ชาย’ อย่างไม่กลัวตายเห็นแค่ม่อผิงเจียนถือบอลบรรเลง[1]เอ่ยกับเก้าน้อยว่า“เก้าน้อยๆ เ้าอยากได้อันนี้ไหม ดูสินี่เพิ่งเอากลับมาจากทะเลตอนใต้ สวยมากเลยนะ!”
เก้าน้อยมองบอลบรรเลงสีสันสวยงามที่เขย่าทีส่งเสียงกุ๊งกิ๊งนางก็ยื่นมือออกไปอยากได้โดยไม่รู้ตัว
ม่อผิงเจียนรีบเอ่ย “เรียกพี่ชายพี่น้อยก็จะให้นี่เ้า ไม่เรียกก็ไม่ให้นะ”
เก้าน้อยหยิบบอลบรรเลงไม่ได้ทั้งยังเรียกพี่ชายไม่ได้ นางก็ร้องอูๆ อาๆ ขึ้นมาอย่างร้อนใจ
ม่อผิงเจียนสอนนางอีก “เ้าเรียกพี่ชายสักครั้งเ้าก็ได้แล้ว เร็วสิเก้าน้อย เรียกพี่ชาย!”
เก้าน้อยร้องอูๆ อาๆ พูดคำว่า ‘พี่ชาย’ สองคำนี้ออกมาไม่ได้สักทีนางรีบร้อนจะคว้าของเร็วๆ ม่อผิงเจียนก็หลบไม่ให้นางคว้าถึงขณะที่รีบเก้าน้อยก็บิดตัวตกไปอีกด้าน ม่อผิงเจียนรีบเข้าไปประคองนางทันทีกลับได้ยินนางพ่นคำหนึ่งฉับพลันว่า “ไม่!”
ม่อผิงเจียนชะงักค้างแล้วเก้าน้อยยื่นมือออกมาคว้าบอลบรรเลงไว้ นางเขย่าๆ หัวเราะเอิ๊กๆๆ ขึ้นมา
ม่อผิงเจียนประคองเก้าน้อยให้นั่งดีๆเอ่ยถามเก้าน้อยด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง “เก้าน้อย เมื่อครู่นี้เ้าพูดว่าอะไรนะพูดให้พี่น้อยฟังอีกรอบที” เก้าน้อยอ้าปาก แล้วพ่นคำว่า“ไม่” ออกมาหนึ่งคำ
ม่อผิงเจียนดีใจจนแทบโดดผึงขึ้นมาเขาวิ่งไปบอกกับคนในบ้านว่าเก้าน้อยพูดได้แล้วอย่างดีใจสุดขีดนายท่านใหญ่กับฮูหยินใหญ่เร่งรีบมาในทันที ล้อมเก้าน้อยอย่างเปี่ยมความหวังแต่กลับพบว่านอกจากคำว่า ‘ไม่’เก้าน้อยก็พูดคำอื่นไม่ได้แล้ว
มิหนำซ้ำเก้าน้อยที่พูดคำหนึ่งคำออกมาได้อย่างยากลำบากก็เริ่มชอบพูดคำว่า ‘ไม่’บ่อยๆ อ้าปากทีก็พูดว่า‘ไม่ๆๆ’ เป็พรวน
เก้าน้อย อยากกินข้าวไหม
เก้าน้อยพยักหน้า อ้าปาก “ไม่ๆๆ!”
เก้าน้อยหิวน้ำไหม
หัวเราะเอิ๊กๆๆ อ้าปาก “ไม่ๆๆ!”
เก้าน้อยอยากออกไปเล่นไหม
เก้าน้อยคึกคักตื่นเต้นขึ้นมาแล้วแต่กลับอ้าปากว่า “ไม่ๆๆ!”
อย่างกับโดนคำสาป ‘ไม่’ ไปแล้วทำให้คนสกุลม่อไม่อยากยกเื่มาพูดให้คับข้องใจแล้ว สอนตั้งนานจนขนาดนี้แต่กลับเรียนพูดคำว่า ‘ไม่’ ก่อนพูดอะไรก็ ‘ไม่’ ทุกอย่างอย่างนี้จะทำอะไรได้
คนสกุลม่อรูดแขนเสื้อ ตั้งใจแนวแน่ว่าจะต้องทำให้เก้าน้อยเรียนพูดคำอื่นให้ได้แต่พยายามมาสิบวันแล้ว เก้าน้อยยังคงเปิดปากทีก็ ‘ไม่’ แถมยังเลียนแบบท่าทีเคร่งขรึมของนายท่านใหญ่อีกต่างหาก
เด็กตัวเล็กจ้อยเพียงนั้นมองเ้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ชี้นิ้วใส่เ้าเอ่ยว่า ‘ไม่’ ความพิศวงยากบรรยายนั้นอย่าพูดถึงเลย
บางครั้งคนสกุลม่อถึงขั้นรู้สึกว่าเก้าน้อยจงใจแต่แรกแล้วถึงแม้นางพูดคำอื่นได้แต่ไม่พูด ก็เพื่อจะดูทุกคนเศร้าสลดแต่คิดดูอีกทีก็เป็ไปไม่ได้อีก เด็กทารกที่เพิ่งจะไม่กี่เดือนจะมีหัวคิดนี้ได้อย่างไร
มีวันหนึ่ง แม่นมป้อนอาหารเก้าน้อยเสร็จพลิกตัวไปหยิบผ้าเตรียมเช็ดปากให้เก้าน้อย พอหันกลับมา กลับพบว่าเก้าน้อยหายไปแล้วแม่นมกับหญิงรับใช้อีกสองคนเ้ามองข้า ข้ามองเ้า ไม่รู้ว่าเวลาแค่ชั่วพริบตาเดียวคุณหนูน้อยท่านนี้ไปอยู่ไหนเสียแล้ว
เก้าน้อยหายไปแล้วนี่เป็เื่ใหญ่หลวงเลยนะ!
นายท่านใหญ่และฮูหยินผู้เฒ่าให้ทุกคนตามหาเก้าน้อยทุกแห่งหนทันทีทุกคนพลิกแผ่นดินหาครึ่งค่อนวัน ก็ยังหาเก้าน้อยไม่เจอ ฮูหยินผู้เฒ่าร้อนใจจนใกล้ร้องไห้ออกมาแล้วแก้วตาดวงใจหายไปเป็ตายร้ายดีอย่างไรไม่รู้
นายท่านใหญ่ก็ร้อนใจจนเหงื่อท่วมหัวแต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็คนผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน พอคิดอย่างถี่ถ้วนรู้สึกว่าคงเป็ไปไม่ได้ที่จะถูกคนอุ้มไป ที่นี่คือบ้านสกุลม่อคิดจะอุ้มเก้าน้อยไปอย่างโจ่งแจ้งไร้ซุ่มเสียงใต้จมูกคนในบ้าน ไม่มีทางเป็ไปได้!
ในเมื่อไม่ได้ถูกอุ้มไป อย่างนั้นต้องยังอยู่ในบ้านแน่นอนมีแค่ความเป็ไปได้เดียว นั่นคือเก้าน้อยอาศัยร่างเล็กมุดไปในสถานที่ที่เห็นได้ยาก
นายท่านใหญ่ออกคำสั่งค้นหาต่อให้ต้องขุดดินสามชุ่นก็ต้องหานางให้เจอ! เขาไม่เชื่อหรอกว่าเด็กตัวเล็กจ้อยขนาดนั้นยังจะเผ่นหนีไปไหนได้
ท่ามกลางการหาอย่างบ้าคลั่งของทุกคนเวลาก็ผ่านไปอีกหนึ่งธูป ในที่สุดก็เจอเก้าน้อยในกองผ้าห่มที่อยู่ในตู้ห้องนอนเด็กหญิงตัวน้อยก็ไม่รู้ว่าปีนเข้าไปได้อย่างไร นางกำลังปิดตาหลับฝันหวานอยู่เลย
เื่เหนือความคาดหมายคราวนี้สร้างความใไม่น้อยแก่คนสกุลม่อนายท่านใหญ่คิดเล็กน้อย ก่อนเรียกพี่น้องม่อผิงชูมาล้อมวงเก้าน้อยไว้ตรงกลางลองดูว่านางปีนออกมาได้ไหม
เห็นแต่เก้าน้อยมุดซ้ายมุดขวาเอาหัวชนๆทำอย่างไรก็ออกไปไม่ได้ นางโกรธจนถลึงตาฮึ่มฮั่มทันที เหล่าพี่น้องม่อผิงชูทนไม่ไหวหัวเราะลั่นขึ้นมาแล้วในจังหวะนี้ กลับเห็นเก้าน้อยโถมตัวใส่ม่อผิงชูอย่างแรง ยังไม่ทันที่ม่อผิงชูจะรับนางไว้เก้าน้อยกลับพลันพลิกร่าง มุดออกไปจากด้านข้างของม่อผิงเจียนที่กำลังหัวร่องอหาย
พวกพี่น้องม่อผิงชูตะลึงตาค้างแล้วนายท่านใหญ่หัวเราะร่าอย่างภูมิใจอุ้มเก้าน้อยขึ้นมาแล้วเอ่ย “เก้าน้อยเป็ยอดหัวกะทิแห่งการหลอกล่อสินะ!”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองนายท่านใหญ่แล้วมองเก้าน้อยที่ตบมือหัวเราะเอิ๊กอ๊าก นางนวดหว่างคิ้วอย่างหมดคำพูดเด็กน้อยนี้มีไหวพริบหลักแหลมนัก ทั้งตัวเล็กทั้งปีนว่องไว ความฉลาดก็ยังมีมากหรือว่าหลังจากนี้ต้องหาเก้าน้อยไม่หยุดหย่อนทุกวันเลยหรือ
จะให้เป็อย่างนั้นได้อย่างไรไม่เกรงกลัวว่าต้องหาแต่หากว่ากระแทกชนอะไรเข้าหรือสูญหายไปจริงๆเช่นนั้นก็ลำบากร้ายแรงแน่!
ด้วยเหตุนี้ในคืนนั้นคนสกุลม่อปรึกษากันได้วิธีหนึ่ง ทุกที่ที่เก้าน้อยไป ต้องไม่วางสิ่งของที่ไม่จำเป็ทุกอย่างเพื่อเลี่ยงไม่ให้นางมุดเข้าไปในซอกอะไรอีกขณะเดียวกันทุกวันต้องมีคนคอยจับตามองเก้าน้อยไว้ไม่ให้ละสายตาเพื่อมั่นใจว่าไม่ให้นางแอบขึ้นมาแล้วหาไม่เจอ
เก้าน้อยที่หลับฝันหัวเราะโดยไม่รู้ตัวหึๆ พวกเ้าดูถูกเด็กหญิงผู้นี้เกินไปแล้ว!
วันคืนแห่งการประลองปัญญาประลองความกล้าระหว่างทุกคนในสกุลม่อกับเก้าน้อยเปิดฉากอย่างเป็ทางการแล้ว!
เมื่อวิธีป้องกันอย่างเข้มงวดกวดขันเริ่มขึ้นก็แสดงผลมากสามารถขัดขวางการแอบซ่อนหลายต่อหลายครั้งของเก้าน้อยได้สำเร็จแล้วทว่ายังคงมี่เวลาที่ไม่สามารถป้องกันได้ เล่นในศาลาสวนดอกไม้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามเก้าน้อยก็หายตัวไปภายใต้สายตาของนับสิบคนอีกแล้ว
หญิงรับใช้ผู้น้อยทั้งหลายจวนจะร่ำไห้บรรพบุรุษน้อยเ้าคะ ชาติก่อนท่านทำงานอะไรเหรอเ้าคะ จะเร้นหนีหายเร็วเกินไปแล้ว!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/0278e9df5d182182d98848bc2c6b22f2
[1] เป็ของเล่นสร้างเสียงแต่โบราณลักษณะทรงกลมกลวงตรงกลางทำจากดินเผา ข้างในใส่ลูกกินลูกแก้วหรือทรายทำให้เกิดเสียง
133
