ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 156

        ก่อนจะถึงหมู่บ้านไผ่หยก

        ใช้เวลาในการเดินทางออกมาประมาณห้าวันเต็มๆ

        ในตอนนี้เขาเดินทางออกมาได้ห้าวันผ่านพ้นเส้นทางมากมายจางหยวนเดินทางมาพร้อมกับขบวนการเดินทางของนายท่านสวี

        พวกเขาทั้งสองคนมีจุดหมายปลายทางเดียวกันเพราะแบบนั้นจึงทำการเดินทางมา

        ด้วยกันหมู่บ้านไผ่หยกที่เป็นสถานที่ที่นัดหมายจำเป็นจะต้องใช้เวลาในการเดินทางอยู่ประมาณสักเจ็ดวัน

        ในตอนนี้พวกเขาเดินทางผ่านมาได้เกินครึ่งทางแล้วในตอนนี้ผ่านมาได้ประมาณห้าวันหลังจากที่เริ่มออกเดินทางจากเมืองจินหยวน

        หลังจากที่ผ่านพ้นมาห้าวันพวกเขามาหยุดพักที่เมืองใหญ่แห่งหนึ่ง

        เมืองใหญ่แห่งนี้เป็นเมืองใหญ่ก่อนที่จะเดินทางไปถึงหมู่บ้านไผ่หยกที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        ถัดไปจากนี้ก็จะมีแต่เพียงแค่หมู่บ้านเล็กๆไม่มีเมืองใหญ่แบบนี้อีกแล้ว

        เพราะแบบนั้นจึงทำการหยุดแล้วก็กักตุนเสบียงในการเดินทางให้เพียบพร้อมกับการเดินทางสองวัน

        จางหยวนนั่งอยู่ภายในห้องพักของตนเองพร้อมกับนายท่านสวีที่มาสนทนา

        ในตอนนี้ขบวนการเดินหยุดพักเพราะว่ากำลังกั๊กเตรียมเสบียงการเดินทางที่จะใช้ในการเดินทางพวกเขาจะเริ่มออกเดินทางอีกครั้งคือในวันพรุ่งนี้

        สวีรั่วหยุนนั่งอยู่ด้านหน้าดื่มชาอย่างผ่อนคลายแล้วพูดขึ้น “การชุมนุมในครั้งนี้เดินทางไปมีแขกที่เป็นคนจากราชวงศ์เดินทางมาด้วย”

        “ และก็ยังมีพวกแขกที่เป็นพวกขุนนางระดับสูงเดินทางมาด้วยเช่นเดียวกัน”

        “ ตัวของเจ้าเข้าไปร่วมงานนี้จำเป็นต้องระวังตัวให้ดีแน่นอนว่าเรื่องการวางตัวถือว่าสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง”

        อีกฝ่ายทำการเตือนออกมาในฐานะผู้ที่เคยมาร่วมงานนี้แล้วหลายต่อหลายครั้ง

        สวี่รั่วหยุนมาร่วมงานชุมนุมแบบนี้ทุกๆปีแน่นอนว่าการที่มาร่วมงานชุมนุมนี้มันได้อันได้หลายอย่างครับไปมันเป็นพวกที่ชื่นชอบศิลปะเพราะแบบนั้นเมื่อเข้าร่วมงานชุมนุมจึงได้พบเจองานศิลปะมากมายที่ตนเองต้องตา

        งานชุมนุมในครั้งนี้ทำให้ได้รู้จักพวกจิตรกรหรือพวกนักศิลปะที่มีชื่อมากมาย

        เพราะแบบนั้นการเดินทางมาที่งานชุมนุมในครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นประโยชน์สำหรับสายงานของมัน

        จางหยวนเองก็มองเห็นว่าเขาเดินทางมาในครั้งนี้เองก็มีประโยชน์เช่นเดียวกันมันเป็นเพราะว่าตัวของเขานั้นคิดจะทำการเปิดโรงทอไหมในอีกไม่ช้า

        “ โดยทั่วไปแล้วงานชุมนุมมันจะถูกจัดขึ้นเป็นอย่างไรงั้นหรือขอรับ” 

        “ งานชุมนุมจัดขึ้นเป็นเวลาสามวัน”

        “ ในสามวันนี้มีผู้คนมากมายเดินทางมารวมตัวกันภายในสถานที่แห่งนี้แน่นอนพวกเราถูกจัดขึ้นมาเพื่อที่จะมาชื่นชมศิลปะของกันและกันรวมไปถึงการที่พวกเราจะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับมุมมองความคิดเห็นของตนเอง”

        “ งานชุมนุมในครั้งนี้มันไม่ได้มีอะไรที่ซับซ้อนมากมายอะไรนัก”

        “ บางทีเจ้าเดินทางไปที่งานในครั้งนี้อาจจะได้พบเจอผู้คนมากมายที่เป็นประโยชน์กับเจ้า” 

        “ เพราะส่วนใหญ่แล้วคนที่มาร่วมงานในครั้งนี้ถูกคัดเลือกเป็นอย่างดีมันเลยทำให้คนที่มาร่วมงานล้วนแล้วเป็นคนที่มีฐานะแล้วก็มีหน้าตาภายในสังคม”

        “ สำหรับพ่อค้าอย่างพวกเราแล้วแน่นอนเกี่ยวกับเรื่องนี้ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญ”

        “ อย่างไรเสียก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองนั้นจำเป็นจะต้องผูกสัมพันธ์กับคนอื่นเพื่อที่จะได้รับผลประโยชน์”

        “ เอาเถอะเดี๋ยวพอเจ้าเดินทางไปถึงเจ้าก็รู้เองว่าสถานที่แห่งนั้นเป็นแบบไหน”

        “ จริงสิข้าได้ยินข่าวมาด้วยว่าตัวของเจ้ากำลังจะเปิดโรงผ้าไหม”

        “ ใช่แล้วขอรับตัวของข้าคิดจะทำการเปิดโรงผ้าไหมจริงๆ” 

        “ เจ้าเป็นคนที่มีความสามารถในด้านการออกแบบและศิลปะแน่นอนถ้ามันเปิดขึ้นมาเจ้าคงจะสามารถทำกำไรได้มากมาย  ”

        “ เจ้าถือว่าเป็นคนเก่งในช่วงอายุเพียงแค่นี้กับมีกิจการมากมายภายในกำมือ”

        “ ถือว่าเป็นคนเก่งที่หาได้ยากยิ่งภายในยุคสมัยนี้ขนาดคนรุ่นหลังด้วยกันเองข้ายังไม่พบเห็นว่าผู้ใดมีความสามารถแบบเจ้าเลย ”อีกฝ่ายทำการเอ่ยชมออกมา

        จางหยวนหลังจากได้ยินแบบนั้นเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าคนผู้นี้ไม่ได้คิดโกรธเคืองเขาที่ทำการค้าขายผ้าไหม

        สวี่รั่วหยุนไม่ได้มองเกี่ยวกับกิจการของตนเองทำเป็นกิจการการค้าขายอยู่แล้ว

        ตัวของมันทำกิจการนี้เพียงเพราะว่าตัวของมันชอบแล้วเป็นกิจการที่ตระกูลนั้นทำมาเป็นเวลานาน

        เพราะแบบนั้นการค้าขายผ้าไหมของมันมันมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดที่สามารถมาตัดทอนผลประโยชน์ของมันได้อย่างแน่นอน

        ในตอนนี้เลยรู้สึกไม่มีความกังวลเลยแม้แต่น้อยในขณะเดียวกันกับรู้สึกยินดีด้วยซ้ำที่จางหยวนทำการเปิดกิจการผ้าไหมขึ้นมา

        มันมองเห็นว่าจางหยวนเป็นคนที่มีความสามารถในหมู่พวกเดียวกันเอง

        ขนาดคนรุ่นหลังคนที่มีความสามารถอย่างจังหยวนยังไม่ปรากฏเห็นเลยแม้แต่นิดเดียวเพราะแบบนั้นสวี่รั่วหยุนผู้นี้ก็อยากจะมองดูเช่นเดียวกันว่าจางหยวนนั้นจะสามารถนำกิจการของตนเองไปได้ไกลขนาดไหน

        อย่างไรเสียมันก็มองกิจการของตนเองไม่ใช่เป็นกิจการที่เกี่ยวกับการขัดผลประโยชน์กันและกัน

        นี่ถือว่าเป็นเรื่องดีถือว่าพวกเขาทั้งสองนั้นสามารถเป็นมิตรกัน

        “ ข้ารออยู่ขอรับกำลังมองหาคนที่มีฝีมือด้านการตัดเย็บเสื้ออยู่”

        “ อย่างไรเสียช่างตัดเสื้อเองก็ต้องเลือกคนที่มีความสามารถไม่เช่นนั้นผ้าไหมที่ให้ไปแม้จะมีคุณภาพดีขนาดไหนก็คงจะกลายเป็นของที่เสียเปล่า” จางหยวนพูดขึ้นอย่างทอดถอนใจ

        ในตอนนี้ตัวของเขายังขาดคนตัดเย็บเสื้ออยู่ขาดช่างตัดเสื้อที่ถือได้ว่าเป็นหัวใจหลักๆแล้วก็เป็นใจกลางสำคัญในการเปิดโรงทอผ้าไหมเพราะแบบนั้นกิจการเลยยังไม่สามารถลลงมือทำได้

        จางหยวนตัวของเขาก็พยายามเฟ้นหาช่างตัดเสื้อที่มีความสามารถอยู่แต่ว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมากลับไม่พบเจอเลยแม้แต่น้อย

        มันไม่ใช่ว่าไม่มีคนมาทำการสมัครเพียงแต่ว่ามีคนที่มาทำการสมัครแต่ก็ยังไม่มีผู้ใดที่มีความสามารถโดดเด่นจนเข้าตา

        จางหยวนเขาถือคติว่ากิจการถ้าจะก้าวหน้าและก็สามารถเดินไปด้านหน้าได้อย่างรวดเร็วคนที่ลงมือทำจำเป็นจะต้องมีความสามารถ

        ตอนนี้ผ้าไหมแล้วพันธุ์ไหมทั้งหมดมันเตรียมพร้อมหมดแล้วเหลือเพียงแค่ช่างเสื้อเท่านั้น

        ถ้ามีช่างเสื้อที่มีความสามารถเขาคงจะสามารถเปิดกิจการของตนเองได้ในทันที“”

        “ เรื่องนั้นค่อยๆหาไปไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขอแนะนำในฐานะผู้ที่ทำกิจการนี้มาก่อน”

        “ แน่นอนคนที่มีความสามารถเฟ้นหายากเย็นเพราะแบบนั้นส่วนของเจ้าจำเป็นจะต้องใช้เวลา” 

        “ ข้าเองก็หวังเช่นนั้นเหมือนกันขอรับ ”จางหยวนพูดขึ้น

        หลังจากนั้นพวกเขาก็ทำการออกเดินทางจากเมืองแห่งนี้ในวันรุ่งขึ้น

        ใช้เวลาในการเดินทางอีกสองวันเส้นทางในการเดินทางตลอดสองวันไม่มีเรื่องอันใดที่เข้ามารบกวน

        พวกเขาสามารถเดินทางได้อย่างราบรื่นผ่านไปสองวันก็เดินทางมาถึงเป้าหมายของตนเองเรียบร้อยแล้ว

        หมู่บ้านแห่งหนึ่งตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าถนนที่ลากยาวไปสู่จุดหมายปลายทางในตอนนี้ด้านหน้ามันคือหมู่บ้านไผ่หยกที่เป็นเป้าหมายของพวกเขา

        หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ตั้งอยู่บริเวณสุดเทือกเขาบรรยากาศบริเวณรอบๆยังคงเต็มไปด้วยความเย็นของฤดูหนาวที่เพิ่งผ่านพ้นมา

        หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านที่มีทางเข้าลึกลับถูกปิดกั้นจากโลกด้านนอกคนที่ไม่ได้รับอนุญาตจะไม่สามารถเดินเข้าไปบริเวณด้านในได้

        จางหยวนที่นั่งอยู่ภายในรถมาเลิกม่านของรถม้าขึ้นมองตรงไปยังเป้าหมายของตนเองที่อยู่ด้านหน้า“ เดินทางมาถึงแล้วหมู่บ้านไผ่หยก”

        ในขณะที่ชะโงกหน้าออกไปมองบริเวณด้านนอกกลิ่นบางอย่างลอยมาเตะจมูก“ กลิ่นหอม… ”

        จางหยวนใช้ดวงตาของตนเองมองตรงไปยังบริเวณด้านนอกเห็นเข้ากับรถม้าคันข้างที่กำลังวิ่งอยู่กลิ่นหอมปริศนาลอยมาจากภายในนั้น 

        จบบท