ข้ามมิติมาเลี้ยงน้องพร้อมกับระบบสุ่มสุดกวน

        หลังจากอาบน้ำเสร็จอีกไม่กี่ชั่วยามฟ้าก็จะสางแล้ว  เฟิ่งเทียนจึงตัดสินใจออกมายืดเส้นยืดสายเดินสำรวจไร่ทิศตะวันออกในยามเช้า เฟิ่งเทียนโคจรพลังปราณไหลเวียนในร่างกายพลังปราณไหลวนมาสู่เท้าทั้งสองข้าง ดังนั้นทุกย่างก้าวที่เดินจึงเต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์จนทำให้ผู้คุ้มกันกะดึกที่ใกล้จะออกเวรยามในรุ่งเช้ารู้สึกถึงผู้มาเยือน  ผู้คุ้มกันทั้งสี่จึงกระชับอาวุธและมุ่งตรงมายังทิศทางของผู้ที่กล้าบุกมายังไร่แห่งนี้

        เมื่อผู้คุ้มกันมาถึงก็พบเห็นเงาตะคุ่มของผู้บุกรุกที่กำลังก้มหน้าถอนผักปราณวิญญาณที่นายท่านแสนจะหวงแหน   ผู้คุ้มกันไม่รอช้าต่างชักอาวุธเข้าล้อมด้วยความระมัดระวัง เพราะผู้บุกรุกมีพลังยุทธขั้นรากฐานขั้นต้นดังนั้นฝีมือย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

        “หยุดเดี๋ยวนี้ เหตุใดเจ้าจึงกล้ามาบุกรุกไร่ของพวกข้า เจ้าจงปล่อยสิ่งที่อยู่ในมือของเจ้าแล้วเงยหน้าขึ้น”

        “หือ…..อ้าว! พี่ฉางไห่  พี่มู่อิง  พี่ไป๋อวี้  พี่หมิงหลาน พวกท่านเลิกเวรแล้วหรือขอรับ”

        “นายท่าน!”

        บรรดาเหล่าผู้คุ้มกันต่างตกใจ นี่มันอะไรกันเนี่ย ผ่านไปเพียงแค่หนึ่งคืนระดับพลังปราณของนายท่านกลับก้าวกระโดดจากขั้นฝึกฝนขั้นต้นมาเป็นขั้นรากฐานขั้นต้นเช่นนี้!

        “เรียนนายท่านพวกข้ารู้สึกได้ถึงผู้ฝึกยุทธในแปลงทิศตะวันออก พวกข้าจึงคิดว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาจึงพากันมาที่นี่ขอรับ แต่ว่าเหตุใดนายท่านถึงเลื่อนระดับพลังปราณได้รวดเร็วเช่นนี้หล่ะขอรับ” เหล่าผู้คุ้มกันต่างเกิดความสงสัยเหตุใดนายท่านถึงเลื่อนระดับถึงสามขั้นภายในหนึ่งคืนได้

        “อ่า… พอดีข้าฝึกเคล็ดวิชาในมิติของเสี่ยวเฮย แล้วพลังปราณของข้าก็เลื่อนระดับขึ้นมาแบบนี้ พวกท่านคงจะแปลกใจใช่ไหมหล่ะ”

        “อย่างนี้นี่เอง พวกข้ายินดีกับนายท่านด้วยที่สามารถเลื่อนระดับขั้นพลังได้ขอรับ” พวกเขาเข้าใจแล้ว เจ้าเสี่ยวเฮยลูกแมวดำที่ไม่ธรรมดาเพราะมันเป็นถึงสัตว์อสูรเซียน หากนายท่านได้ฝึกกับมันก็ไม่แปลกใจที่นายท่านเลื่อนระดับได้เช่นนี้ นับว่านายท่านแสนจะโชคดีที่มีสัตว์อสูรเซียนและที่สำคัญนายท่านของพวกมันช่างเก่งกาจยิ่งนัก

        “อื้ม ขอบใจพวกท่านมาก ข้าเองก็ฝึกหนักเกือบเอาชีวิตไม่รอดเช่นกันถึงได้เลื่อนระดับขั้นเช่นนี้ พวกท่านไปพักผ่อนเถอะนี่ก็เช้าแล้วเดี๋ยวข้าจะเก็บผักไปทำอาหารเช้าให้น้องๆข้าก่อน”

“ขอรับนายท่าน”

        เมื่อเข้าใจกันดีแล้วผู้คุ้มกันก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพราะตอนนี้ฟ้าก็สว่างพอดี เฟิ่งเทียนจึงหันไปถอนผักกาด ดึงฝักข้าวโพด และถั่วลันเตาที่ปลูกขึ้นค้าง จากนั้นจึงแวะเก็บไข่ไก่ที่เหล่าแม่ไก่ได้ไข่ทิ้งในกองฟาง และรีดนมวัวจากเสี่ยวหน่ายได้ 1 ถังเล็ก จากนั้นจึงเข้าครัวต้มนมวัวฆ่าเชื้อโรคจากนั้นเขาจึงนำผงโกโก้ที่ได้จากเรือขายสินค้าและเก็บเอาไว้ในช่องมิติออกมาผสมกับนมสดเพิ่มรสชาติด้วยน้ำตาล กลิ่นหอมของนมโกโก้หอมฟุ้งปลุกให้น้องๆตื่นขึ้นมาในยามเช้า เฟิ่งเทียนตักนมร้อนใส่แก้ว นั่งดืื่มในครัว จากนั้นจึงหุงข้าวไว้เพื่อทำมื้อเช้าให้กับน้องๆทั้งสอง วันนี้เขาจะทำข้าวผัดซอสมะเขือเทศกับออมเล็ตไข่ เพิ่มเมนูผักด้วยผัดถั่วลันเตาหมูสับ

        ในระหว่างรอข้าวที่กำลังหุงเฟิ่งเทียนหันมาเตรียมวัตถุดิบต่างๆ เมื่อทุกอย่างพร้อมเฟิ่งเทียนลงมือทำข้าวผัดที่มีสีสันน่ากินเพราะได้เพิ่มธัญพืชหลากสีลงไปด้วย เมื่อทำข้าวผัดเสร็จ เฟิ่งเทียนจึงหันมาตอกไข่ปรุงรสชาติจากนั้นจึงทำออมเล็ตไข่รูปทรงรักบี้สีสวยงามจากกระทะเชฟล่อนที่ได้มาจากระบบ เฟิ่งเทียนวางออมเล็ตไข่ไว้บนจานข้าวผัดที่มีรูปทรงเดียวกัน จากนั้นจึงลงมือผัดถั่วลันเตาหมูสับแล้วจึงเก็บจานอาหารทั้งหมดไว้ในมิติเพื่อรักษาอุณหภูมิเพราะน้องๆของเขากำลังทำงานในส่วนที่รับผิดชอบอยู่  เมื่อยังพอมีเวลาเฟื่งเทียนจึงหันไปทำอาหารสำรองเพื่อเก็บไว้กักตุนยามที่เขาเข้าไปฝึกฝนในมิติของเสี่ยวเฮย ถึงแม้ว่าในมิติของเสี่ยวเฮยจะมีต้นผลไม้มากมาย โดยเฉพาะต้นผิงกั่วที่เสี่ยวเฮยชอบกระโดดขึ้นไปนอนเอกเขนก  ผลผิงกั่วสีแดงสดลูกโตรสชาติหวานฉ่ำขึ้นอยู่เต็มต้น เฟิ่งเทียนเด็ดมากินแทนข้าวในบางครั้งเพราะผลผิงกั่วนั้นก็เป็นผลไม้ปราณเช่นเดียวกันกับพืชสมุนไพรทั้งหลายในมิติของเสี่ยวเฉย คงจะเป็นเพราะน้ำตกมรกตสายใหญ่นั้นที่ทำให้พืชพันธุ์เหล่านั้นมีพลังปราณทั้งหมด

น้องๆทั้งสองคนทำหน้าที่รับผิดชอบของตนเองเสร็จจึงไปล้างมือและเข้ามาหาพี่ใหญ่ของตนในห้องครัว พอดีกับที่เฟิ่งเทียนกำลังนึ่งหมั่นโถไส้ผลไม้และซาลาเปาไส้หมูสับเอาไว้เต็มซึ้งนึ่งไม้ไผ่

        “อรุณสวัสดิ์ขอรับพี่ใหญ่”

        “อรุณสวัสดิ์น้องรอง น้องเล็ก หิวข้าวกันแล้วหล่ะสิ วันนี้พี่ใหญ่มีของอร่อยให้กินด้วยหล่ะ”

        “จริงหรือขอรับพี่ใหญ่ ข้าดีใจจังเลยขอรับ พี่ใหญ่ให้พวกข้าช่วยอะไรบ้างขอรับ”

        “ได้สิ พวกเจ้ามารับนมโกโก้ร้อนคนละแก้วแล้วถือไปนั่งดื่มที่โต๊ะ ส่วนอาหารเดี๋ยวพี่ใหญ่ยกไปให้เอง”

        “ขอรับพี่ใหญ่”

        เมื่อทุกคนมานั่งประจำที่เฟิ่งเทียนนำอาหารที่ทำไว้ออกมาจากมิติ เด็กๆตื่นตากับไข่สีเหลืองทองรูปร่างแปลกตา กับข้าวผัดกลิ่นหอม อีกทั้งพี่ใหญ่ได้เอามีดมากรีดมันจนไข่อ้วนๆนิ่มๆแตกแผ่ออกมาเนื้อไข่ข้างในกลับเป็นไข่ข้นควันร้อนๆ เด็กแฝดทั้งสองต่างตาโตและกลืนน้ำลายด้วยความอยากกิน

        “นี่คือข้าวผัดไข่ข้นกินคู่กับซอสมะเขือเทศแล้วอย่าลืมกินผัดถั่วลันเตาด้วยหล่ะ ส่วนนมร้อนวันนี้พี่ใหญ่เติมผงโกโก้ลงไป พวกเจ้าลองดื่มดูว่าถูกใจหรือไม่ เอาหล่ะเรามาทานข้าวกันเถอะ”

        “ขอรับพี่ใหญ่”

        “อร่อยยย” 

        น้องๆทั้งสองที่ได้ลองลิ้มชิมรสต่างก็พึงพอใจในรสชาติของนมร้อนสีน้ำตาลกลิ่นหอมที่พี่ใหญ่ต้มให้พวกตนดื่ม อีกทั้งข้าวผัดไข่ข้นสีสันสวยงามกินคู่กับซอสมะเขือเทศสีแดงสดตัดกับสีเหลืองของไข่ก็ดูเข้ากัน ผัดถั่วลันเตาก็กรอบไม่เหม็นเขียว พวกข้าจะกินให้หมดเลยขอรับพี่ใหญ่^^

********************

        หลังจากมื้อเช้าแสนอร่อยได้จบลง เฟิ่งเทียนจึงพาน้องๆมารวมพลกันที่โรงอาหารของไร่ เพราะวันนี้พวกเขาจะไปสำรวจอาณาเขตที่ดินที่ได้ซื้อมา รวมถึงปักหมุดเขตพื้นที่เพื่อทำสัญลักษณ์เอาไว้ เมื่อทุกคนรวมทั้งสัตว์อสูรทั้งหลายเดินขึ้นเขาหลังบ้าน เหล่าคนงานทุกคนถือมีดพร้าถางหญ้าที่รกครึ้ม เฟิ่งเทียนเดินสำรวจต้นไม้ที่ควรเก็บไว้ น้องๆทั้งสองกับจางหู่จางซื่อก็มีเสียมอันเล็กกับตะกร้าใบน้อยสะพายหลังเดินติดตามเสี่ยวเฉิงและครอบครัวไปเก็บผักป่าหรือขุดหัวมันเสียงดังเจี้ยวจ้าวสนุกสนานของเด็กๆก็ทำให้พวกเขาผ่อนคลายในขณะทำงานอยู่บ้าง

ภูเขาลูกนี้มีต้นน้ำไหลลงมาจากตาน้ำผุด ไหลรวมกันเป็นแอ่งน้ำก่อนที่จะไหลลงไปยังลำธารที่อยู่หลังบ้านของเขา นับว่าที่ผืนนี้มีน้ำไว้ใช้ตลอดปี ภูเขาไม่ลาดชันมากนักเหมาะกับการปลูกต้นกาแฟ กับต้นโกโก้ อีกอย่างเมื่อได้ผลผลิต    ชาวบ้านที่เผลอผ่านมาแล้วมาเด็ดหรือขโมยผลผลิตของเขาไปก็ไม่รู้วิธีกินอยู่ดี เฟิ่งเทียนกับเหล่าคนงานข่วยกันตัดพุ่มไม้ ตัดหญ้าที่ขึ้นรกจากนั้นจึงขุดหลุมให้มีระยะห่างหลุมละ 2 เมตร จากนั้นจึงลงต้นกล้ากาแฟ และโกโก้ที่เฟิ่งเทียนได้เพาะรอไว้ในโรงเรือนและถูกดูแลด้วยน้ำทิพย์วารีสวรรค์เป็นอย่างดี ผลผลิตที่ออกมาชุดแรกจะต้องเป็นที่พอใจอย่างแน่นอน ส่วนการรดน้ำดูแลก็ให้คนงานขึ้นมารดน้ำเช้าเย็น  เมื่อถึงเวลาพักกลางวันทุกคนมานั่งพักที่ลานใต้ต้นไม้ริมแอ่งน้ำไหล เฟิ่งเทียนนำซาลาเปาที่ทำเมื่อเช้าออกมาให้ทุกคนได้กินกัน ทีแรกเขากะจะทำตุนไว้ยามเข้าไปฝึกในมิติของเสี่ยวเฮยแต่ว่าเอาไว้ค่อยทำคืนนี้อีกทีก็ได้ไม่มีปัญหา หลังจากพักเติมพลังทุกคนก็ทำงานกันต่อจนถึงยามเซินทุกคนจึงกลับลงมาจากภูเขา

        ส่วนที่ดินที่ติดกับไร่ทั้งด้านซ้ายและด้านขวาเฟิ่งเทียนได้ให้พี่ฉางเหอเข้าไปติดต่อกับเถ้าแก่ฮัวให้มาสร้างกำแพงไร่ดังนั้นในขณะที่พวกเฟิ่งเทียนขึ้นเขา ฉางเหอจึงต้องทำหน้าที่นำนายช่างเข้ามาสำรวจที่ดินพร้อมกับคำนวนราคาพร้อมกับเงินวางมัดจำ ไม่กี่ชั่วยามบรรดานายช่างก็ขนวัสดุก่อสร้างเข้ามายังท้ายหมู่บ้าน บรรดาชาวบ้านที่เห็นนายช่างหน้าตาคุ้นตาก็ตั้งวงพูดคุยกันไม่เว้นแม้แต่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน

        “นี่ตาเฒ่า เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนงานของนายช่างฮัวเข้าไปที่ไร่ของสามพี่น้องบ้านหวัง พวกเขาเข้าไปทำไม”

        “อ้าว! เจ้ามาถามข้าแล้วข้าจะรู้รึ” ผู้เฒ่าหลิวส่ายศีรษะที่ภรรยาของตนได้ถามเรื่องไม่เป็นเรื่อง

        “แล้วเมื่อเช้าคนของทางการมาหาเจ้าด้วยเรื่องอะไรหล่ะ ข้าอยู่ในบ้านจึงได้ยินไม่ถนัด”

        “เจ้านี่มันอยากรู้อยากเห็นเสียจริง คนของทางการเข้ามาแจ้งข้าว่าที่ดินภูเขาทิศใต้กับที่ว่างที่ติดกับไร่ของตระกูลหวังมีผู้ซื้อจับจองไปแล้ว เจ้าหน้าที่ทางการมาแจ้งว่าให้ข้าป่าวประกาศกับคนในหมู่บ้านว่าอย่าเข้าไปในเขตที่ดิินเหล่านั้น”

        “ซื้อภูเขา ซื้อที่ดิน ไอ้หยา! พวกเขามีเงินมากขนาดไหนถึงสามารถซื้อภูเขาได้ทั้งลูกแบบนั้นกัน”

        “ข้าคาดเดาว่าคงจะเป็นบิดาบุญธรรมของเด็กกำพร้าสามคนนั่นแหละ เฮ้อ! เด็กเหล่านี้ช่างมีวาสนาเสียจริง"

******************

        ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ต้นกล้ากาแฟและโกโก้บนภูเขาก็ปลูกเรียบร้อย กำแพงไร่ผืนใหม่ก็เสร็จสิ้น น้องๆทั้งสองก็เข้ามาขออนุญาตไปเล่นกับเพื่อนใหม่ในหมู่บ้าน เฟิ่งเทียนที่รู้มาก่อนแล้วเพราะเสี่ยวเฉิงเป็นคนมาบอกว่าได้ยินเด็กๆปรึกษากัน เฟิ่งเทียนจึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้จนกว่าน้องๆจะมาขออนุญาตด้วยตนเอง แต่เขาก็เตรียมขนมปังไส้ผิงกั่วที่ได้จากมิติของเสี่ยวเฮยมาตะกร้าใหญ่เอาไว้ให้แล้ว

        “พี่ใหญ่ขอรับ พวกข้าขออนุญาตไปเล่นกับเพื่อนในหมู่บ้านได้หรือไม่ขอรับ”

        “ถ้าพวกเจ้าอยากไปพี่ใหญ่ก็อนุญาต แต่ว่าต้องกลับมาทานข้าวเที่ยงในยามอู่ให้ทัน เพราะยามเว่ยพวกเจ้าต้องศึกษาตำรา วันนี้พี่ใหญ่จะให้พวกเจ้าทั้งสี่คนฝึกลากพู่กันเขียนอักษร  หากพวกเจ้ากลับมาช้าพี่ใหญ่จะกินอาหารอร่อยๆให้หมดไม่เหลือให้พวกเจ้าสองคนได้กินแน่นอน”

        “ขอรับ ข้ากับน้องเล็กจะรีบกลับมาทานข้าวเที่ยงขอรับ”

        “ใช่ๆขอรับพี่ใหญ่ ข้ากับพี่รองต้องกลับมาก่อนมื้อเที่ยวแน่นอนขอรับ”

        “อืม…ได้พี่ใหญ่จะเตรียมอาหารอร่อยๆรอพวกเจ้า จางหู่จางซื่อ ข้าฝากพวกเจ้าดูแลน้องๆข้าด้วยหล่ะ  ส่วนน้องรอง น้องเล็ก พี่ใหญ่ทำขนมปังไส้ผิงกั่ว พวกเจ้าเอาไปกินแล้วแบ่งให้กับเพื่อนๆกินด้วยหล่ะ อย่าให้ขนมเหลือกลับบ้าน เพราะพี่ใหญ่ก็ทำเก็บไว้ที่บ้านด้วย ดังนั้นพวกเจ้าก็กินกันให้เต็มที่ จางหู่จางซื่อก็กินกับคุณชายทั้งสองด้วยหล่ะ”

        “ขอรับพี่ใหญ่”

        “ขอรับนายท่าน”

        เฟิ่งเทียนเดินไปที่คอกลา นำเจ้าเทาออกมาเทียมเกวียนเล็ก ลำเลียงขนมและน้ำดื่มที่เตรียมไว้ขึ้นเกวียน แล้วจึงป้อนผักปราณและผิงกั่วปราณลูกโตสีแดงฉ่ำให้กับมัน เจ้าเทามีความสุขมากที่ได้กินผักเหล่านี้โดยเฉพาะผิงกั่วลูกโต เมื่อมันกินแล้วเหมือนกับจะมีกำลังวังชากะปรี้กระเป่า สติปัญญาของมันก็แจ่มชัดขึ้นหลังจากที่ได้กินผักปราณวิญญาณและน้ำทิพย์วารีสวรรค์บำรุงอยู่ทุกวัน

        “พรืด! ผิงกั่วอร่อยมากเลยนายท่าน”  เจ้าเทาเคี้ยวผิงกั่วไปคุยกับเฟิ่งเทียนไปเหมือนกับทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมเพราะเฟิ่งเทียนกลับเข้าใจในคำพูดของเจ้าเทา

        “เจ้าเทา นี่เจ้าพูดกับข้าอย่างนั้นหรือ! ทำไมข้าฟังเจ้าพูดเข้าใจหล่ะเนี่ย”

        “เจ้านายฟังข้าออกแล้วหรือขอรับ ดีจัง เวลาข้าอยากกินอะไรข้าก็บอกนายท่านได้แล้ว ไม่ต้องเสียเวลาพูดผ่านกับเจ้าเสี่ยวเฉิง เสี่ยวเฮยแล้ว”

        “ให้มันน้อยๆหน่อย เจ้านี่เห็นแก่กินเข้าไปทุกวัน มีลาบ้านไหนบ้างที่กินผักปราณทุกมื้อแบบเจ้ากันบ้าง เอาหล่ะข้าจะให้เจ้าไปส่งน้องๆของข้าไปเล่นกับเพื่อนๆในหมู่บ้าน แล้วในยามอู่เจ้าก็พาน้องๆข้ากลับมาด้วยหล่ะ” 

เฟิ่งเทียนส่ายหัวกับความเลือกกินของสัตว์เลี้ยงบ้านนี้เสียจริง ทั้งลา ทั้งวัว ทั้งไก่ จ้องจะกินแต่ผักปราณอยู่ทุกวี่ทุกวัน ส่วนเหล่าสัตว์อสูรตอนนี้ก็เข้าไปล่าเนื้ออสูรยังไม่กลับมา สงสัยจะพากันเข้าไปเขตป่าอสูรอีกแล้ว

        “เจ้านาย ข้าขอผิงกั่วเพิ่มทุกวันได้หรือไม่ขอรับ มันหวานมากข้าชอบมันขอรับ”

        “ผิงกั่วนี่อยู่ในมิติของเสี่ยวเฮย หากเจ้าอยากกินก็ไปขอเสี่ยวเฮยเอาเองก็แล้วกันส่วนข้ามีเท่านี้ เจ้าไปส่งน้องๆข้าแล้วคอยดูแลความปลอดภัยด้วยหล่ะ”

        “ขอรับเจ้านาย ใครกล้ามาแกล้งนายน้อยของข้า ข้าจะพุ่งชนเลยขอรับ”

        “เฮ้อ! ให้มันได้อย่างที่เจ้าคุยโวก็แล้วกัน  หากน้องๆข้ากลับมาไม่มีแม้แต่รอยช้ำ ข้าจะเพิ่มผิงกั่วให้เจ้าในมื้อเย็นอีกสี่ลูก แล้วอย่าเดินไว ระวังไม่ให้น้องข้าตกเกวียนด้วย”

        “ได้เลยขอรับ เจ้านายไว้ใจเสี่ยวเทาได้เลย เจ้านายอย่าลืมผิงกั่วตามสัญญาหล่ะขอรับ , นายน้อยข้ามาแล้ววว” 

        เจ้าเทาเดินลากเกวียนเล็กไปรับเจ้านายน้อยทั้งสองของมันแล้วจึงเดินส่ายก้นลากเกวียนออกไปจากไร่ เฟิ่งเทียนได้แต่ส่ายหัวให้กับเจ้าเทา นี่เป็นเรื่องดีหรือไม่ที่เขาฟังมันพูดรู้เรื่อง เจ้าเทาจอมมากเรื่องยิ่งพูดกันรู้เรื่องไม่รู้ว่ามันจะมากเรื่องขนาดไหน สงสัยเขาจะได้เจ้านายเพิ่มอีกหนึ่งตัวแล้วสินะ เฮ้อ! เกิดเป็นเฟิ่งเทียนก็ลำบากอยู่เหมือนกัน!!

******************