For you… คำตอบของหัวใจ

                วันจันทร์ที่ 3กุมภาพันธ์ 

                หลังจากสัปดาห์ของการสอบมิดเทอมได้ผ่านไปแล้วคุณครูแต่ละคนได้ทำการแจกผลสอบคืนให้กับนักเรียนทุกคนเพื่อเป็๞การบอกคะแนนและเฉลยคำตอบพร้อมกันภายในตัว บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด อึดอัด และกดดัน  ในใจของแต่ละคนมีลุ้นอยู่ตลอดเวลา แต่ครั้นที่ทุกคนได้เห็นคะแนนของตัวเองต่อหน้าต่อตาแล้วนั้นบางคนภูมิใจกับคะแนนของตัวเอง บางคนมีอาการเสียดาย บ้างก็นอยด์ เครียดและเซ็งไปตามๆกัน

                ‘‘เอาล่ะใครที่ได้คะแนนต่ำกว่า 10ต้องมาพบครูที่ห้องพักครูหลังเลิกเรียนนะจ๊ะเพื่อนัดวันสอบซ่อมจ้ะหรือถ้าใครไม่อยากสอบซ่อมก็ได้นะจ๊ะเพราะไม่มีการบังคับจ้ะ’’ คุณครูเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเก็บหนังสือและเอกสารต่างๆถืออยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว

                ‘‘โธ่เอ๊ย…อีกแค่คะแนนเดียวเองก็จะผ่านแล้วบ้าชะมัดเลย!!’’

                ‘‘ไม่น่าลบแล้วแก้ใหม่เล้ยยยทั้งๆที่มันก็ถูก๻ั้๹แ๻่แรกอยู่แล้ว เซ็งว่ะ’’

                ‘‘หูยยย…รอดเฉยเกือบตกแล้วเรา ดวงจะดีไปถึงไหนเนี่ย’’

                ‘‘สุดท้ายก็ต้องซ่อมยันปีสุดท้ายนี่นะเบื่อจริงๆ เมื่อไหร่จะเรียนจบๆไปซะที’’

                ‘‘นักเรียน กราบ’’  หัวหน้าห้องพูด จากนั้นทุกคนในห้องยกมือไหว้ก้มศีรษะลงเล็กน้อย

                ‘‘ขอบคุณครับ/ค่ะ คุณครู’’

                หลังจากที่คุณครูเดินออกจากห้องเรียนไปแล้วนักเรียนทุกคนกลับมาพูดคุยเสียงดังกันต่อระหว่างที่รอคุณครูวิชาถัดไปเดินเข้ามาในห้องเรียน

                ‘‘มึงเป็๲ไงมั่ง เท่าที่กูเห็นมึงยังไม่ต้องซ่อมเลยแม้แต่วิชาเดียวเลยนี่’’  นนท์แสดงความยินดีให้กับธันแถมตัวเขาเองก็รู้สึกโล่งที่ไม่ต้องสอบซ่อมเลยแม้แต่วิชาเดียว

                ‘‘เออน่ะมึงก็ยังไม่มีตัวไหนที่ตกเลยนี่หว่า แสดงว่าไอที่กูสรุปช่วยได้อ้ะดิ ใช่มะ?’’  ธันแกล้งถามกลับไปบ้าง

                ‘‘ใช่เลยมึงกูไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมึงถึงมีที่เรียนแล้ว มึงมันแอบซุ่มนี่หว่า’’  นนท์แอบแซะธันกลับเล็กน้อย

                ‘‘เหอะ…ไม่เชิงซุ่มหร้อกกกเอาจริงๆอัญญ่าก็ช่วยกูเหมือนกันแหละนะ’’ 

                ‘‘หืมมมแลดูมึงกับอัญญ่าจะสนิทกันมากขึ้นแล้วนะเนี่ย แอบคิดอะไรในใจกันป่าวว้า?’’  นนท์เริ่มอยากรู้อยากเห็นเข้ามาเรื่อยๆแล้ว

                ‘‘บ้าน่าแค่เพื่อนเอ๊งงงง กูคุยเยอะไม่ได้เลยรึไงห๊ะ!!!’’  ธันตอบประชดประชันกลับ

                ‘‘เออไหนๆก็ไหนๆ ครูวิชาต่อไปยังไม่มานี่หว่า เดี๋ยวกูลองแชทถามอัญญ่าบ้างดีกว่า’’  ธันหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงด้านข้างขึ้นมาเปิดเฟสบุ๊คและเริ่มพิมพ์แชทเพื่อถามสารทุกข์สุขดิบของเธอบ้าง

                ‘‘เออดีเหมือนกันเดี๋ยวกูจะถามพวกไอนัทมันบ้าง’’  นนท์พูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแชทคุยกับนัท

                ‘‘มีวิชาไหนที่จะต้องสอบซ่อมบ้างมั้ย?’’  ธันพิมพ์แชทถามไปแล้ว รออัญญ่าตอบ

                ‘‘ไม่มีจ้า เราผ่านทุกวิชาเลย’’  อัญญ่าได้จังหวะตอบพอดีเธอเองก็ตอบกลับธันเลยทันทีด้วยเช่นกัน

                ‘‘ขอบใจธันมากๆเลยนะถ้าตอนนั้นธันไม่ได้ช่วยติวให้ เราคงต้องสอบซ่อมอีกแน่ๆเลย’’  อัญญ่าพิมพ์อีกครั้ง

                ต่างคนต่างขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือซึ่งกันและกันความสัมพันธ์ก็ได้พัฒนาเพิ่มขึ้นไปอีก ธันรู้สึกมีความสุขมากๆเลยเขาขอบคุณนนท์ในใจที่ทำให้เขาได้มีเพื่อนใหม่ เพื่อนที่ดีและเพื่อนที่ยอมรับในตัวเขา รับความเป็๞เขาได้

                หัวหน้าห้องได้ลุกขึ้นจากที่นั่งเดินตรงไปยังกระดานไวท์บอร์ดที่อยู่ข้างหน้าหยิบปากกาเมจิกสีน้ำเงินและเขียนตัวอักษรตัวโตๆบางอย่างออกมาก

                ‘งานโรงเรียนวันศุกร์ที่ 7 กุมภาพันธ์’

                ‘‘หืมม..งานอะไรหรอเนี่ย??’’

                ‘‘หลังสอบก็ยังมีกิจกรรมอีกขยันงอกยิ่งกว่าไก่ออกไข่อีกนะเนี่ย’’

                ‘‘เอะอะออกแต่กิจกรรมเดี๋ยวครูก็บ่นอีกหรอกว่าสอนไม่ทัน น่าเบื่อ!’’

                ‘‘เย้..!!ไม่ต้องเข้าเรียนสินะ ดีจะตายไป’’

                ‘‘ทุกคน’’หัวหน้าห้อง๻ะโ๠๲เสียงดังออกมาเพื่อให้เพื่อนร่วมห้องทุกคนเงียบและฟังเธอ

                ‘‘ผอ.โรงเรียนบอกว่าอยากให้นักเรียนทุกคนคลายเครียดบ้างอะไรบ้างก็เลยจะจัดกิจกรรมกันเองภายในโรงเรียนวันศุกร์ที่ 7กุมภาพันธ์นี้ จะไม่มีการเรียนการสอนใดๆทั้งสิ้น แต่ทุกคนต้องมานะเพราะจะต้องให้ครูประจำชั้นเช็คชื่อตามปกติ’’  หัวหน้ากล่าว

                ‘‘อ้าวแล้วถ้าไม่มาล่ะ?’’  นักเรียนคนหนึ่งยกมือถามคำถามขึ้นมา

                ‘‘ก็ถือว่าเช็คขาดจ้ะ’’  หัวหน้าตอบ

                หลังจากที่ทุกคนในห้องได้ยินคำตอบแบบนี้แล้วต่างฮือฮากันเต็มไปหมด

                ‘‘เอ้า.. บ้าไปแล้ว!! ไม่มีสอนแต่ถ้าไม่มาก็เช็คขาดอีก’’

                ‘‘คลายเครียดบ้าไร!บังคับป่าวเนี่ย! คิดอะไรอยู่ว้าพวกหัวโบราณ ย้อนแย้ง!!’’

                ‘‘มันแฟร์มั้ยเนี่ย??’’

                ‘‘ไงก็ได้แหละไม่เรียนก็ดีแล้วนี่’’

                ‘‘แต่ใครอยากทำอะไรก็ทำนะมาโรงเรียนเฉยๆก็ได้นะ มาดูคนอื่นก็ได้ คือได้หมด อยากเข้าร่วมกิจกรรมอะไรหรือจัดโชว์อะไรก็ติดต่ออาจารย์แต่ละคนและไปลงชื่อจับจองกันได้เลยรายชื่อตามนี้นะ’’ หัวหน้าห้องหันกลับไปที่กระดานพร้อมกับบรรจงเขียนรายละเอียดให้ทุกคนทราบทั่วถึงกัน

                ‘‘อย่าโทษเราน้า…เราเป็๲แค่หัวหน้าห้อง ผอ.เค้าสั่งมางี้เอง แค่นี้นะ’’  หัวหน้าห้องพูดให้ติดตลกเล็กน้อยจากนั้นวางปากกาเมจิกลงและเดินกลับมานั่งที่

                ‘‘พวกเรางั้นพวกเราก็ลงเล่นดนตรีโชว์ในหอประชุมเลยดิ ดีมั้ย?’’  พิชญ์กล่าวขึ้นมาหันไปถามความเห็นจากสมาชิกในวงดนตรีของเขา

                ‘‘เอาเลยมึงโอกาสของพวกเรามาถึงแล้ว จะรอไรล่ะ’’ หนึ่งในสมาชิกของวงได้ตอบตกลง

                ‘‘เอาเลยมึงเต็มที่!!’’  อีกคนหนึ่งได้ตอบตกลงเช่นกัน

                ‘‘แต่ขอโทษนะธัน..’’  พิชญ์เดินพร้อมกับเก๊กหน้าตรงมาหาธัน อีกทั้งยังเอามือตบโต๊ะเรียนของเขาเพื่อข่มขู่อีกต่างหาก

                ‘‘…’’

        ‘‘อย่าหวังว่ากูจะให้มึงมาเป็๲นักร้องในวงของกูเพราะกูไม่เอามึงยังไงล่ะ!!’’ เขาจงใจเอ่ยน้ำเสียงยั่วโมโหใส่ธันจงใจให้ธันหัวร้อนแล้วถึงเดินกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเองสมาชิกในวงที่เหลือพากันขำหัวเราะคิกคักๆบูลี่ซ้ำเติมล้อเลียนกันอีกเป็๲ทอดๆ

        ‘‘มึงเองก็แค่คนธรรมดาคนนึง หล่อสู้กูก็ไม่ได้แถมไม่ดังอีกต่างหาก ขืนเอามึงมาร่วมวงด้วยล่ะก็…ทุกอย่างคงได้พังยับเยินหมดแน่ว่ะ’’ พิชญ์ทำการบูลี่เพื่อกดขี่ธันลงไปอีก 

                ‘‘…’’

        แต่อย่างไรก็ตาม ธันไม่ได้สนใจอะไรตามเคยอยู่แล้วมันก็แค่คำพูดพล่อยๆของพวกขี้เก๊กขายความหล่อไปวันๆแค่นั้นเอง

        อุปิ๊ง อุปิ๊ง…

        ไม่นานนัก มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของธันดังขึ้นแว่บนึงเขารีบปลดล็อกหน้าจอเพื่อดูว่าใครทักมา ปรากฏว่าเป็๲ข้อความจากอัญญ่านี่เอง

        ‘‘อย่าลืมมาดูการแสดงละครเวทีของเรานะเราลงแสดงที่หอประชุมเฟื่องฟ้าวันที่ 7 กุมภาพันธ์ตอนบ่ายสี่โมงน่ะ  อีกอย่างหลังแสดงจบเราเองก็อยากเจอเธอตัวจริงเหมือนกันนะธัน’’

        ‘‘มึง อัญญ่าชวนกูดูละครเวทีว่ะ ไปด้วยกันมั้ยมึง?’’  ธันรีบซุบซิบบอกนนท์ด้วยความตื่นเต้น

        ‘‘กี่โมงมึง?’’ 

        ‘‘บ่ายสี่อ้ะมึง’’ 

        ‘‘ไปดิมึง ไปๆ กูเองก็จะไปหาไอนัทมันวันนั้นเหมือนกัน’’  นนท์ตอบซุบซิบกลับพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ ทั้งสองแอบเชคแฮนด์กันใต้โต๊ะด้วย