ในห้องครัวที่กว้างขวางของบ้านตระกูลกิจการ ตอนนี้มีเสียงดังออกมาจากห้องครัว
“มินตรา เธอกำลังทำอะไร ทำไมถึงยังไม่ล้างถ้วยฉางอีก” เสียงแม่สามีดังออกมาจากห้องครัว
“คุณแม่ ฉันพึ่งพาลูกสาวไปนอนกลางวัน กำลังจะรีบล้างเดี๋ยวนี้แหละคะ” มินตราบอกแม่สามีและรีบเดินเข้าครัว ก้มหน้าก้มตาเก็บถ้วยชามที่วางเต็มอ่างล้างจานมาล้างทำความสะอาด
“เธอโง่หรือยังไง!ทำไมต้องให้ฉันต้องเหนื่อยมาบอกด้วย งานบ้านง่ายๆ แค่นี้ก็ทำไมได้!ถึงได้เรียนไม่จบและมาเกาะลูกชายฉันเลี้ยงอยู่นี้ยังไงล่ะ” คุณดวงใจบ่นและด่าลูกสะใภ้เป็ชีวิตประจำวัน
“เร็วเข้า ยังต้องไปทำความสะอาดบ้านอีกนะ ทำไมถึงทำอะไรไม่คล่องแคล่วเลย” คุณดวงใจยังคงบ่นต่อไป
มินตราก้มหน้าล้างจาน ไม่ได้เงยหน้ามาโต้เถียงแม่สามี เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เธอรู้สึกน้อยใจไม่ได้ ที่แม่สามีเอาแต่ใช้งานเธอ ทั้งทำงานบ้านทุกอย่างคนเดียว ลูกก็ต้องเลี้ยงคนเดียว สามีไม่เคยอยู่ค่อยช่วยเหลือเธอเลย
“คุณแม่ ฉันกำลังรีบทำงานอยู่คะ ฉันมีแค่สองมือ ทำงานเร็วขนาดนี้ก็ดีมากแล้ว” มินตราหันมาบอกแม่สามี
“เดี๋ยวนี้เธอกล้าที่จะเถียงแมาสามีแบบฉันแล้วกหรือ!” ดวงใจเอ่ยถามลูกสะใภ้เสียงเข้มไม่พอใจ
“ฉันไม่ได้เถียงคุณแม่ เพียงแต่แค่บอก ฉันเป็ลูกสะใภ้ของคุณแม่ ไม่ใช่คนรับใช้ ที่ต้องทำงานทุกอยากโดยไม่พักได้” มินตราที่หมดความอดทน เอ่ยบอกแม่สามี
“คนอย่าแก มันไม่ต่างจากคนรับใช้ยังไง นังเด็กใจแตกที่ปล่อยให้ตัวเองท้องโดยที่ยังเรียนไม่จบ” แม่สามีเอ่ยด่ากระทบใจของมินตรา ด้วยความยังเด็กทำให้พลาดทำร้ายอนาคตของตัวเอง
“หาจะเรียกฉันว่าเด็กใจแตก ลูกชายคนแม่ก็ใจแตกเมื่อกัน ยังเรียนไม่จบก็นอนกับผู้หญิงแล้ว” มินตราหยุดล้างจาน หันมาพูดกับแม่สามีตรงๆ
“นี้…แกกำลังจะด่าลูกชายของฉันเหรอ!แกกล้าดียังไงมาว่าลูกชายของฉัน” ดวงใจโกรธมาก เดินเข้าตบหน้าลูกสะใภ้ เพี้ย
“ผู้หญิงเลวๆ อยากแก มันไม่มีค่าอะไรเลย หากแกไม่ท้องกับลูกชายของฉัน แกก็คงไม่ได้แต่งเข้ามาอยู่ในบ้านกิจการของเรา!” ดวงใจบอกลูกสะใภ้
“หากฉันรู้ว่าแต่งงานเข้ามาในครอบครัวนี้แล้ว มันจะเหมือนนรก! ฉันก็ไม่แต่งเข้ามาเหรอ!” มินตราบอกและเดินออกจากห้องครัวกลับไปห้องนอน
“นังมินตรา!แกจะไปไหน แกยังทำงานบ้านไม่เสร็จ แกห้ามไปไหนทั้งนั้น!” ดวงใจรีบเดินตามไปดึงมือลูกสะใภ้ ให้กลับไปทำงานต่อ
“ปล่อย….ฉันไม่ทำแล้ว พอกันที่กับการเป็ขี้ข้าของพวกคุณ” มินตราบอกและสะบัดแขนให้หลุดจากการจำของแม่สามี
“โอ้ย…แกกล้าผลักฉันหลบหรือ!ฉันจะบอกลูกชายให้หย่ากับแก!” ดวงใจที่ล้มไปกับพื้น ะโด่าลูกสะใภ้ มินตรายืนใเล็กน้อย ก่อนจะกลับขึ้นห้องไปหาลูกสาวที่ยังนอนกลางวันอยู่ โดยไม่สนใจแม่สามี ที่ร้องไห้โวยวายอยู่ชั้นล่างของบ้าน
ที่เธอยอมทนอยู่บ้านหลังนี้มาสองสามปี เป็เพราะเธอสงสารลูกสาว กลัวว่าลูกจะไม่มีพ่อเหมือนเด็กคนอื่น และเธอก็เรียนไม่ทันจบ ทำให้ไม่มีรายได้ในการเลี้ยงดูลูกสาวของเธอได้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ตลอดหลายปีที่เธออยู่บ้านหลังนี้มา นอกจากทำงานเป็ยขี้ข้าให้พ่อแม่สามีและสามีแล้วและลูกแลลูกสาว สิ่งที่ทำให้จิตใจของเธอยังไม่พังทลายไป เป็เพราะการได้อ่านนิยาย เธออ่านนิยายจนสามารถเป็นักเขียนได้แล้ว เธอเขียนนิยายจนมีรายได้เข้ามาพอที่จะเลี้ยงดูลูกสาวและตัวเธอเองได้แล้ว
มินตรามองลูกสาวที่นอนอยู่บนเตียงนอนของเด็กในห้อง เธอกำลังคิดอยากจะหย่ากับสามี ที่เธอหมดรักไปแล้ว ั้แ่เธอท้องจนคลอด สามีไม่เคยทำหน้าที่สามีหรือหน้าที่พ่อที่ดีให้ลูกเลย เขาเอาแต่กลับบ้านดึกและชอบอ้างว่าไปทำรายงานกับเพื่อนๆ จนเรียนจบแล้วก็ยังอ้างว่าติดงานอยู่ตลอด มินตราเหนื่อยที่จะรอคอยผู้ชายคนนี้แล้ว
คงได้เวลาที่เธอจะพาลูกสาว ออกไปเริ่มต้นใหม่ด้านนอกแล้ว มินตราคิดได้ยังนั้น ก็หันไปหยิบนิยายเื่ แม่เลี้ยงที่แสนดีและภรรยาที่น่ารักสามี ขึ้นมาอ่าน
1K
![เก็บดวงใจไว้ให้เธอ [Deep Affection]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/57eedd4c642f945ff4aa7bb2e97ad4f6.webp)
