หลังจากวันนั้นที่เธอเห็นว่าขุนเขามีคนที่ชอบอยู่แล้วเธอก็พร้อมที่จะยินดีด้วย ถ้าเขาสมหวังในความรัก ส่วนเธอก็พร้อมซัปพอร์ตทุกอย่างจนในวันนี้ที่ขุนเขาเดินเข้ามาบอกเธอว่า
“เฟย์ พอดี่นี้ผมไม่ว่างไปทำกิจกรรมผม..” ขุนเขาพูดไม่ทันจบ เธอก็พูดแทรกขึ้นทันที
“สบายใจได้ เฟย์ดูแลเองขุนเขาไปทำธุระเถอะ” เฟย์พูดแค่นี้ แล้วยิ้มให้ขุนเขาด้วยรอยยิ้มหวานที่สดใสของเธอเหมือนเดินขุนเขายิ้มกลับ แล้วเดินไปยังจุดหมายที่เขาต้องไปทันที
เมื่อขุนเขาเดินออกไปแล้วเธอจึงเดินไปยังตึกที่ได้ทำกิจกรรมอยู่ในขณะนี้ เธอทำงานที่ได้รับมอบหมายของเธอเมื่อเธอทำเสร็จแล้ว เธอก็ทำงานของขุนเขาไปด้วยจนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยถึงจะกลับได้ ทุกคนเห็นเฟย์ทำแบบนี้ทุกวัน ก็เริ่มไม่พอใจขุนเขาขึ้นมาพอเฟย์จับได้ก็รีบพูดขึ้น เพื่อไม่ให้มีใครว่าขุนเขาได้
“ไม่ต้องพูดมาก ขุนเขาก็ดีกับทุกคนและฉันอยากทำเอง ถ้าไม่รู้อะไรช่วยหุบปากด้วย” เฟย์พูดเสียงดังฟังชัด ทุกคนรู้ก็ไม่มีใครพูดถึงเื่นี้อีกเลย
เมื่อเฟย์เจอกับขุนเขาเป็บางครั้ง ขุนเขามักจะซื้อขนมมาฝากเฟย์อยู่เสมออาจจะเป็เพราะเธอได้ช่วยเหลือขุนเขาเวลาที่ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรม เธอรับไว้แต่เมื่อถึงเวลาขนมเหล่านี้เธอก็จะไปแบ่งกับเพื่อนๆรุ่นน้องในทีมที่ทำกิจกรรมร่วมกัน โดยบอกกับทุกคนว่า ขุนเขาซื้อขนมมาฝาก
หลังเลิกเรียนเธอไปเข้ายิมและควบคุมอาหาร เธอคิดทบทวนแล้ว รักใดก็ไม่เท่าเรารักตัวเอง ต่อให้ดีกับอีกฝ่ายมากแค่ไหนก็ไม่มีวันได้รับความรักกลับคืนมาแต่เมื่อใดที่รักตัวเองรู้คุณค่าของตัวเองเมื่อนั้นเราจะมีความสุขกับตัวเองได้เสมอ
“เฟย์หลังเลิกเรียนเธอหายไปไหนบ่อยๆ่นี้มีลับลมคมในนะ” เบลล์เอ่ยถามด้วยความสงสัย และดู่นี้เฟย์ดูจะผอมๆลงผิวก็ใส ดูขาวขึ้น ใบหน้าก็เริ่มจะดูดีขึ้นกว่าเดิม และ่นี้เฟย์ไม่สวมแว่นตาอันหนาเตอะแต่ใส่คอนแทคเลนส์แทน ดูภาพรวมแล้วเพื่อนรักของเธอดูสวยขึ้นมากทีเดียว
“เธอดูสวยและดูดีขึ้นเธอไปทำไรมาอ่ะเฟย์” เบลล์ถาม ที่นี้เธอมั่นใจได้ทันทีว่าเพื่อนเธอแอบซุ่มดูแลตัวเอง
“ไปทำอะไรมา ไม่บอกเลยนะ”เบลล์ถามอีกรอบ น้ำเสียงดูจะน้อยใจที่เพื่อนรักไม่บอก
“ดูแลตัวเองอ่ะ ฉันแค่อยากรู้ว่าถ้าฉันรักตัวเองแล้ว หันมาดูแลตัวเอง ฉันจะได้อะไรบ้าง” เฟย์พูดดูเหมือนเธอจะไม่พูดกับเบลล์ แต่เธอพูดกับตัวเองต่างหาก
“่นี้เธอไม่ได้เจอขุนเขาเลยเหรอ”เบลล์ถามต่อ
“ไม่นะ ่นี้ฉันยุ่งๆโทรคุยแค่เขาฝากให้ช่วยทำกิจกรรมเอา” เฟย์บอกดูเหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกกับขุนเขาแล้ว เธอดูเฉยชามาก
“น่าจะเจอกันอีกที่จัดกิจกรรมประกวดอ่ะเนอะ” เบลล์กล่าว
“ก็คงงั้นมั้ง”เฟย์พูดพร้อมกับเคี้ยวขนมกรุบกรอบ อย่างสบายใจ
เมื่อถึงวันจัดกิจกรรมประกวดเฟย์ยืนรอเพื่อนที่คณะ ที่เป็ผู้แต่งตัวประกวดในครั้งนี้แต่ยืนรออยู่นานก็ไม่มาสักที เธอยืนมองที่นาฬิกาข้อมืออยู่นานในที่สุดเบลล์ก็เดินเข้ามาหาเธอ
“โทษทีเฟย์ รถติดน่ะ แล้วนานาอ่ะยังไม่มาถึงอีกเหรอ” เบลล์พูดเสียงหอบ
“ใช่ เรารออยู่นานละ ไม่มาสักที”เฟย์บอก
“ูเาด้วยมายัง” เบลล์ถามต่อ
“ทั้งสองคนนั่นล่ะ ตอนนี้ยังไม่มาเลย”เฟย์บอกด้วยท่าทางร้อนรน เพราะใกล้จะถึงงานประกวดขึ้นมาแล้วเธอเห็นแสงสว่างอยู่รำไร คนที่เดินเข้ามาคือขุนเขานั่นเอง
เมื่อขุนเขาได้เจอกับเฟย์ เขาเหมือนจะรู้สึกเปลี่ยนไปหรือเฟย์แปลกไปต่างหาก ดูเหมือนเธอจะสวยและดูดีขึ้นมาก ่นี้เธอดูแลตัวเองได้ดีเขายิ้มให้เธอ เธอส่งยิ้มกลับมาหาเขา
“ขุนเขามาแล้ว ไปแต่งตัวก่อนเลย”เบลล์กล่าว ขุนเขาจึงเดินไปด้านใน เพื่อเตรียมตัว ส่วนเฟย์ยังคงรอนานาจนตอนนี้คิดว่านานน่าจะมีปัญหาสักอย่าง
“เบลล์ แกไปแต่งตัว” เฟย์สั่ง
“อะไรแก ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่สวยพอ มาแต่งตัวแบบนี้หรอกแกอ่ะไปเลย แกสวย” เบลล์เอ่ย
“งั้นก็เอาน้องคนอื่นๆมาก็ได้”เฟย์กล่าว ทีนี้เธอหันไปมองรุ่นน้องแต่ละคนที่ยืนอยู่ ทุกคนเหมือนนัดกันมา ถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกัน
“มาน้ำฟ้า ออกมาเลย”เฟย์เรียกรุ่นน้องที่ก่อนหน้านี้ เธอเป็คนบอกว่าขุนเขามาแล้ว ในครั้งแรกที่เจอเขาแต่ไม่ทันไรน้องน้ำฟ้าส่ายหน้าทันที
“ทำไม” เฟย์ถาม
“หนูไม่สวยเอาหนูไปประกวดก็แพ้อยู่ดีค่ะ” น้องน้ำฟ้าเอ่ยเสียงสั่นดูเหมือนจะร้องให้ออกมาแล้ว
“เฟย์ แกอ่ะ เป็ผู้ที่ถูกเลือกเหมาะสมที่สุดแล้ว ใครว่าพี่เฟย์สมควรส่งเข้าประกวดยกมือขึ้น” สิ้นสุดคำถามทุกคนยกมือกันพรึ่บ!
185
