"เป็จ่าฝูงแท้ๆยังคิดจะซ่อนตัวอีก" เสียงตวาดของชายหนุ่มทำให้พุ่มไม้และต้นไม้แถวนั้นถูกพลังอันไร้รูปร่างซัดกระเด็นออกไป เผยให้เห็นร่างหมาป่าขนแดงขนาดใหญ่ที่หลบซ่อนอยู่หลังต้นไม้
ร่างกายของมันสูงใหญ่ โดยเฉพาะความสูงของมันนั้นสูงเกือบสามเมตรเลยทีเดียว ชายหนุ่มจ้องมองหมาป่าขนแดงด้วยแววตาสงบนิ่ง
กรรร!
และในเวลาเดียวกันกับที่ชายหนุ่มจ้องมองจ่าฝูงของหมาป่าขนแดง เหล่าหมาป่าขนแดงทั้งหลายก็ค่อยๆย่างกรายและโอบล้อมชายหนุ่มเข้ามาเรื่อยๆ โดยมีหมาป่าขนแดงขนาดใหญ่คอยยืนบัญชาการอยู่ด้านหลัง
"สุนัขไร้เ้าของหิวโซจนไม่เลือกของกินเบื้องหน้า เช่นนั้นก็มาเป็เครื่องสังเวยให้กับข้าเสียเถอะ" ชายหนุ่มขยับฝีเท้าของเขาในเวลาเดียวกันมือขวาก็ประสานเป็มุทราดาบ ปราณดาบสีแดงฟาดฟันออกไปรอบข้างด้วยความรวดเร็วประหนึ่งสายฟ้าฟาด
ขวับ!
แสงสีแดงวาบผ่านศีรษะของหมาป่าขนแดงหลายสิบตัว จากนั้นศีรษะของพวกมัันก็หลุดลงพื้นห่างจากลำตัวของมัน ชั่วพริบตาต่อมาร่างิญญาของชายหนุ่มก็มาปรากฏตัวเหนือศีรษะของหมาป่าขนแดงซึ่งเป็จ่าฝูง
"ตายซะ!" ชายหนุ่มวาดวงแขนผ่านศีรษะของจ่าฝูงหมาป่าขนแดง ทำให้ร่างของมันขาดออกเป็สองท่อน ไม่นานโลหิตสีแดงฉานก็สาดกระเซ็นออกมาจากลำคอของหมาป่าขนแดงทั้งหลาย
ชายหนุ่มใช้เวลาลงมือไม่ถึงหนึ่งวินาทีในการจัดการกับฝูงสัตว์อสูรหมาป่าขนแดงพวกนี้
"กลิ่นคาวเืที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศนี้ ช่างทำให้ข้าหวนรำลึกถึงเื่ราวเก่าๆเสียจริง" ชายหนุ่มสูดหายใจยาวเข้าจนเต็มปอด แม้เขาจะเป็ร่างิญญาแต่ก็มีััทั้งห้าครบถ้วน "เอาล่ะ...คราวนี้ก็ถึงเวลาตรวจสอบร่างกายของเด็กหนุ่มนี่แล้ว" ชายหนุ่มเคลื่อนที่มาหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ผู้มีร่างกายอันอ้วนท้วน
ชายหนุ่มโบกมือเล็กน้อยทำให้ร่างของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ลอยขึ้นมาในอากาศ ชายหนุ่มส่งปราณิญญาเข้าไปสำรวจภายในร่างของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ ใช้เวลาเพียงแค่สามอึดใจชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับแววตาอันสั่นระรัว หัวใจของเขาเต้นโครมครามอย่างไม่เคยเป็มาก่อน สีหน้าของเขาเผยรอยยิ้มแห่งความยินดีออกมาอย่างไม่คาดฝัน
"์ไม่ได้ทอดทิ้งข้า ความพยายามของข้าไม่ได้สูญเปล่า เด็กหนุ่มชาวมนุษย์คนนี้มีร่างห้าธาตุอันหาได้ยากยิ่งในหมู่ผู้ฝึกยุทธ หากเ้าเด็กนี่มีวิชายุทธเทพห้าธาตุอยู่ในมือ เช่นนั้นความสำเร็จในอนาคตของเขาคงไม่น้อยไปกว่าระดับมหาจักรพรรดิเป็แน่ การที่์ส่งร่างกายนี้มาให้ข้า เช่นนั้นก็หมายความว่าโชคชะตาของข้ายิ่งใหญ่จนแม้แต่์ก็ไม่อาจเมินเฉยได้" ชายหนุ่มหัวเราะในใจอย่างปิติยินดี
"มาเริ่มกันเลยเถอะ" ชายหนุ่มโบกสะบัดมือซ้ายเพื่อขับเคลื่อนลมปราณ ไม่นานร่างของหมาป่าขนแดงก็ถูกรวบรวมมากองอยู่ด้านข้างร่างกายของชายหนุ่ม
ชายหนุ่มสะบัดมือซ้ายอีกครั้ง คราวนี้ของเหลวข้นสีแดงก็ไหลออกมาจากร่างของหมาป่าขนแดงที่กองสุมกันอยู่ ของเหลวข้นสีแดงนี้ก็คือไขกระดูกโลหิตของเหล่าหมาป่าขนแดงนั่นเอง
ของเหลวข้นสีแดงค่อยๆไหลซึมเข้าไปในร่างของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ ขณะเดียวกันชายหนุ่มก็ส่งพลังิญญาของเขาเข้าไปหลอมแปริญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ด้วยเช่นกัน
ขั้นตอนนี้ดำเนินการไปอย่างช้าๆ การหลอมแปรร่างกายและิญญาเพื่อให้กลับมาจุติใหม่จำเป็จะต้องใช้พลังงาน์ในจำนวนมหาศาล ในส่วนของร่างกายก็ใช้ไขกระดูกของหมาป่าขนแดงมาหลอมแปรเข้ากับร่างเนื้อของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์เพื่อชำระล้างสิ่งสกปรก และสุดท้ายคือการใช้พลังิญญาของชายหนุ่มที่มีพลังงาน์อัดแน่นอยู่เต็มเปี่ยมมาหลอมแปรเข้ากับร่างของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์อีกครััั้ง ขั้นตอนนี้จะเร่งรีบไม่ได้เด็ดขาด
เวลาค่อยๆไหลผ่านไป กลิ่นอายของการแปริญญาก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าดวงิญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ หลังจากที่เขาตายดวงิญญาก็ไม่ได้จากร่างไปไหน ดูคล้ายกับว่ามันตกอยู่ในสภาวะหลับไหลเพียงเท่านั้น นี่อาจจะเป็สาเหตุหนึ่งในความลึกลับของร่างห้าธาตุก็เป็ได้
ในร่างของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์พื้นที่ของดวงจิต ตอนนี้ร่างของชายหนุ่มและเด็กหนุ่มชาวมนุษย์กำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่
"ขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะมีแต่จะทำให้ดวงิญญาของเ้าเ็ปทรมานก็เท่านั้น" ชายหนุ่มกล่าวขึ้นอย่างเ็า ขณะที่เขาหลอมแปริญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์
"อ๊ากกก!" ิญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์กรีดร้องด้วยความเ็ป "ท่านเป็ใครเหตุใดจึงได้ทรมานข้าเช่นนี้"
"ข้าคือดวงิญญาจากยุคอดีต เ้ามีร่างห้าธาตุซึ่งหาได้ยากในหมู่มวลมนุษย์ ในเวลานี้คงไม่มีร่างกายของมนุษย์คนไหนดีไปกว่าร่างกายของเ้าอีกแล้ว ข้า้าร่างกายของเ้าเพื่อมาต่อลมหายใจของข้า และที่สำคัญคือข้า้าชีวิตใหม่ เพื่อไปล้างแค้นศัตรูที่เคยกดขี่ข่มเหงข้า" น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเ็า ในระหว่างที่พูดมือของเขาไม่เคยหยุดหลอมแปริญญาเลย
"อ๊ากกก!" ิญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ดิ้นทุรนทุรายอย่างเ็ปทรมาน "แล้วท่านแข็งแกร่งมากขนาดไหน แข็งแกร่งเท่าปรมาจารย์ดาบหรือไม่" ิญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์กล่าวถามทั้งที่เ็ปทรมาน
"เหอะ! ปรมาจารย์ดาบมีอะไรให้พูดถึงกัน ในยุคสมัยที่ข้ารุ่งเรืองนั้น เตาเทียนคือสมญานามของข้า ในยุคสมัยนั้นแม้ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูในระดับขั้นเดียวกันนับร้อยคน ข้าก็มีความมั่นใจถึงเก้าส่วนว่าจะสามารถสังหารพวกนั้นได้ทั้งหมด นับประสาอะไรกับปรมาจารย์ดาบ เพียงแค่ข้าขยี้เบาๆปรมาจารย์ดาบก็ไม่ต่างอะไรจากเต้าหู้เหลวๆ"
"อ๊ากกก! เช่น....เช่นนั้นท่านสามารถสังหารศัตรูของข้าได้หรือไม่ ศัตรูของข้าเป็ขุนนางชั้นสูงมียศบารอน เขาเป็ท่านหลอดที่ดูแลเมืองที่ข้าอาศัยอยู่ น้องสาวของข้าถูกเ้าเมืองคนนั้นจับตัวไป และข้างกายเขายังมีปรมาจารย์ดาบคอยปกป้อง ตัวข้าไร้กำลังไม่สามารถปกป้องน้องสาวเอาไว้ได้ หากท่านผู้าุโรับปากว่าจะช่วยน้องสาวของข้าออกมาจากน้ำมือของขุนนางชั่วคนนั้น เช่นนั้นข้าให้สัญญากับผู้าุโว่า จะมอบร่างกายนี้ให้กับท่านแต่โดยดี อ๊ากกก" เด็กหนุ่มชาวมนุษย์กัดฟันพูดทั้งที่เ็ปเหลือประมาณ
"เ้ายินดีให้ข้ายึดครองร่าง? แม้ดวงิญญาของเ้าต้องดับสูญเช่นนั้นหรือ" ชายหนุ่มจ้องมองร่างิญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่เร่าๆ
"หากท่านผู้าุโสัญญาว่าจะช่วยน้องสาวของข้าออกมา แม้ิญญานี้ต้องดับสลายข้าก็ยินดี" เด็กหนุ่มชาวมนุษย์กรีดร้องออกมาพร้อมกับความเ็ป
"เช่นนั้นมีอย่างอื่นที่อยากจะขอร้องข้าเพิ่มอีกหรือไม่ บอกตามตรงร่างกายของเ้าล้ำค่าเป็อย่างมาก การให้ข้าลงมือช่วยน้องสาวของเ้าเพียงอย่างเดียวนัั้น ดูแล้วก็คงจะน้อยเกินไป ถึงจะเห็นข้าเช่นนี้แต่ข้าก็ไม่ชอบติดค้างน้ำใจคนอื่น บอกข้ามาเ้าอยากได้สิ่งใดเพิ่มหรือไม่" ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเฉียบคม น้ำเสียงของเขาประหนึ่งคมดาบ
"อ๊ากกก" ิญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ดิ้นทุรนทุรายจนแทบสิ้นสติ "ไม่! สิ่งที่ข้าร้องขอมีเพียงอย่างเดียว นัั้นคือขอให้ท่านช่วยน้องสาวของข้าออกมาอย่างปลอดภัย จากนั้นก็ปล่อยให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระอยู่อย่างมีความสุขไม่ต้องทุกข์ใจใดๆอีก นี่เป็เพียงความปรารถนาเดียวในชีวิตของข้า อ๊ากกกกกกกกกกก"
"เช่นนั้นก็จงปล่อยวางเสีย ข้าให้สัญญาว่าจะช่วยน้องสาวของเ้าออกมาอย่างปลอดภัย จากนั้นข้าจะสนับสนุนนางให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแบบที่เ้า้า ข้าจะไม่ยอมให้ศัตรูหรืออ้ายอีหน้าไหนมาทำร้ายนางได้อีก ข้าสัญญา" น้ำเสียงของชายหนุ่มสุขุมลุ่มลึก คำพูดที่ออกมาจากใจหนักแน่นดุจขุนเขา คำสัญญาที่ให้ไปหากเขาเตาเทียนไม่ตายไปเสียก่อน เช่นนั้นคำสัญญานี้ต้องทำให้สำเร็จลุล่วงและจะไม่มีวันล้มเหลวเด็ดขาด
"อ๊ากกก เช่นนั้นน้องสาวของข้าก็ขอฝากไว้กับผู้าุโแล้ว..."
ร่างิญญาของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ถูกหลอมแปรจนกลายเป็แสงห้าสี จากนั้นแสงห้าสีก็ถูกดูดเข้าไปยังร่างของชายหนุ่ม ร่างิญญาของชายหนุ่มค่อยๆหลอมรวมกับกลุ่มแสงห้าสีนั้นอย่างช้าๆ
เวลาล่วงผ่านเลยไป
ณ โลกภายนอก ร่างกายที่เคยอ้วนท้วนของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ตอนนี้กลับค่อยๆผอมลงจนมองเห็นการเปลี่ยนแปลงได้ด้วยตาเปล่า และการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานแสงห้าสีซึ่งได้แก่แสงสีทอง สีน้ำเงิน สีเขียว สีแดง และสีเหลือง ก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ แสงห้าสีอันเจิดจรัสสาดส่องไปทั่วรัศมีรอบข้างหลายกิโลเมตร มันสว่างจ้ายิ่งกว่าแสงจันทร์ในค่ำคืนนี้เสียอีก
พรึบ!
คลื่นลมปราณอัันน่าเกรงขามจากร่างของเด็กหนุ่ม พัดเอาเศษซากของหมาป่าขนแดงให้ปลิวกระจายออกไป คลื่นลมรอบข้างเกิดความปั่นป่วนทำให้เกิดแผ่นดินไหวตามมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เด็กหนุ่มค่อยๆลืมตาทั้งสองข้างของเขาขึ้น แสงห้าธาตุเปล่งประกายอยู่ในดวงตาของเขา เขาแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าจากนั้นก็ะโขึ้นไปบนยอดของต้นไม้สูงใหญ่
"แดนปราณ์ข้ากลับมาแล้ว"
เสียงของเขาดังก้องสะท้อนออกไปหลายกิโลเมตรท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี เสียงนั้นดังสะท้อนสอดรับกันไปมาก้องกังวาลเหมือนระฆัง์
โฮก! กรรร! กรรร! แกร๊ก! โฮก! โฮก! แกร๊ก! โฮก! กรรร! กรรร! แกร๊ก! โฮก! โฮก! แกร๊ก! บวู๊วว!
ไม่นานก็มีเสียงสัตว์อสูรน้อยใหญ่ร้องคำรามขึ้นตามกันเป็พัลวัน ป่าใหญ่เบื้องหน้าไร้ขอบเขตไม่นานก็ถูกเสียงสัตว์อสูรร้องคำรามปกคลุมไปทั่วทั้งผืนป่า
3K
