ลูกน้องของเ้าพ่ออิทธินำอาหารและน้ำมาให้พัชทานถึงในห้องนอน ซึ่งพัชก็ยอมทานแต่โดยดี เพราะเธอคิดว่าต้องมีเรี่ยวแรงเพื่อหลบหนีพวกมันให้ได้ พัชทานอาหารจนหมด แล้วรอพวกเขามาบริการจัดเก็บให้เรียบร้อย
ลูกน้องทุกคนพูดกับพัชดีมาก เพราะทุกคนเข้าใจว่าต่อไปพัชจะได้เป็นายหญิงของที่นี่
พัชเห็นลูกน้องเดินออกไป เธอก็เริ่มสำรวจห้องอีกครั้ง เธอลองเดินไปเปิดประตูห้องนอน เพื่อทดสอบว่าพวกมันล็อคไว้แ่าแค่ไหน แต่ทว่าเธอเพิ่งรู้ว่าพวกมันลืมล็อคประตู
พัชดีใจมาก เธอก็เลยค่อยๆ เปิดออก ก็พบว่าไม่มีใครเฝ้าอยู่หน้าห้องของเธอเลย พัชเลยรีบย่องออกไปทันที เธอนึกไม่ถึงว่าจะไม่มีคนคอยเฝ้าตามที่คาดเอาไว้ ดังนั้นพัชจึงรีบวิ่งหนีออกจากอาคารนี้
พัชกำลังจะเปิดประตูอาคารเพื่อออกไปข้างนอกได้อยู่แล้วเชียว แต่ทว่ากลับมีใครก็ไม่รู้ดึงเธอเข้าไปกอดและปิดปากเธอไว้
พัชใมาก กำลังจะกรีดร้อง
“ผมเองครับพัช วิทย์ไงครับ” วิทย์ยอมปล่อยมือที่ปิดปากเธอ
“วิทย์ คุณหายแล้วหรอคะ” พัชดีใจมาก
“ใช่ครับ ผมตั้งใจจะมาช่วยคุณ” วิทย์กล่าว
“นั่นไงคะ ประตูทางออก พวกเรารีบหนีกันเถอะ” พัชชี้ให้วิทย์ดู
“ใครบอกล่ะครับ ข้างนอกมีลูกน้องพวกมันอยู่เต็มไปหมดเลย และพวกมันกำลังจะเดินเข้ามาในนี้ด้วย พวกเราต้องรีบหลบกันไปก่อนครับ” วิทย์อธิบาย
“แล้วจะไปหลบที่ไหนล่ะคะ” พัชสงสัย
“ตามผมมาครับ” วิทย์จูงมือพัชหนีไปที่ห้องห้องหนึ่ง
พัชแปลกใจที่วิทย์พาเธอเข้าไปในห้องนอนอีกห้องทำไม
“นี่เป็ห้องนอนของใครคะ แล้วทำไมถึงมาหลบที่นี่ด้วย” พัชรีบถาม
สักพักวิทย์ก็ดึงพัชเข้ามากอด
“คุณจะทำอะไรคะ นี่ไม่ใช่เวลานะรู้มั้ย พวกเราต้องรีบหนีกันแล้ว” พัชกล่าวเตือน
“ผมคิดถึงคุณมากเลยรู้มั้ย คุณคอยอยู่เคียงข้างผมมาโดยตลอด” วิทย์พูดอย่างอ่อนโยน
พัชกำลังจะพูด แต่วิทย์รีบจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
พัชยินยอมพร้อมใจไปกับเขา จนกระทั่งเสื้อผ้าของเธอถูกถอดออกโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว สักพักวิทย์ก็อุ้มพัชที่เปลือยเปล่าไปนอนบนเตียง
“คุณเป็ผู้หญิงที่สวยมากเลยนะครับ รู้ตัวหรือเปล่า” วิทย์กล่าวชม
พัชเริ่มอาย เพราะตอนนี้เธอไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ในขณะที่วิทย์กำลังยืนมองเธออยู่ปลายเตียงด้วยเสื้อผ้าครบถ้วน
“พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกันนะคะวิทย์” พัชยังไม่พร้อม
“ผมจะรับผิดชอบคุณครับพัช” วิทย์กล่าวคำมั่น
สักพักวิทย์ก็หันหลังให้เธอ พร้อมกับถอดเสื้อ พัชก็พบว่าด้านหลังของวิทย์เต็มไปด้วยรอยสัก
พัชนึกขึ้นได้ว่า เธอเคยเห็นวิทย์เปลือยท่อนบนมาแล้ว และเขาไม่มีรอยสักใดๆ ทั้งสิ้น พัชจึงกรี๊ด แล้วรีบนำผ้าห่มมาปกปิดร่างกายของเธอ
“ออกไปนะ อิทธิ คุณหลอกฉันทำไม” พัชจับได้
“555 จับได้แล้วสินะ คุณนี่ช่างรักแฟนคุณเสียจริงนะ แต่ให้ลืมมันไปได้เลย วันนี้คุณต้องเป็ของผม” อิทธิยอมเผยตัวตน
อิทธิหลงในเรือนร่างของพัชแล้ว เขาไม่ยอมปล่อยเธอแน่นอน เลยรีบดึงผ้าห่มออก พร้อมกับรีบคร่อมไปทับตัวเธอ
พัชทั้งข่วนทั้งตีอิทธิ แต่เขาก็ไม่สะทกสะท้านอะไรเลย
“ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันขอร้อง” พัชพยายามอ้อนวอน
“คุณยั่วผมซะขนาดนี้แล้ว ยอมเป็ของผมดีๆ เถอะน่า” อิทธิกล่าวเสียงเย็น
พัชพยายามะโขอความช่วยเหลือ จนกระทั่ง
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
“อะไรอีกวะ” อิทธิโมโหคนมาขัดจังหวะ
“ลูกค้า้าพบท่านด่วนครับ” ลูกน้องรายงาน
“ฉันไม่ว่าง” อิทธิะโ
“แต่หากไม่พบตอนนี้ เขาจะไปติดต่อธุรกิจกับคนอื่นนะครับ” ลูกน้องกล่าว
“อะ อะ ไปก็ไป ฉันแต่งตัวก่อน เดี๋ยวออกไป” อิทธะโอย่างหมดอารมณ์
อิทธิยอมลุกออกไปจากตัวของพัช พร้อมกับพูดว่า “ครั้งนี้เธอรอดไปได้ แต่ต่อไปอย่าหวัง”
พัชปาดน้ำตา เธอนึกไม่ถึงว่าตัวเองจะโง่ให้อิทธิหลอกเสียได้ และเขาก็ได้เห็นเรือนร่างของเธอจนหมดสิ้น
พัชรีบหยิบเสื้อผ้ามาสวมแล้วรีบสำรวจห้องใหม่ทันที ทำให้เธอพบว่าห้องนี้แ่ากว่าห้องเดิมเสียอีก แต่ทว่าพอเธอสำรวจในตู้เสื้อผ้า ก็พบมีดสั้นเล่มหนึ่ง ดังนั้นพัชจึงรีบนำมาเก็บไว้ติดตัวเพื่อไว้ป้องกันตัว
พัชนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง เธอตั้งปณิธานว่าต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมหลงเชื่อใครอีก
************************************************
ตลอดสองวันมานี้ อิทธิไม่ได้เข้ามาหาพัชอีกเลย ทำให้พัชรู้สึกโล่งอก เธอยังคงทานข้าวให้อิ่ม เพื่อที่เธอจะได้มีแรงหลบหนีหากพวกมันเผลอ
แต่ทว่า พอเข้าสู่วันที่สาม อิทธิก็เดินเข้ามาในห้อง ทำให้พัชเกิดอาการหวาดกลัวจนตัวสั่นแต่พยายามข่มมันไว้
“ออกไปนะ ฉันมีมีดนะ อย่าเข้ามาถ้าไม่อยากตาย” พัชถือมีดมาขู่ทันที
“พัช ผมวิทย์เองนะ” วิทย์กล่าว
“ฉันไม่หลงเชื่อคุณอีกแล้ว ไปให้พ้น” พัชถอยหลังพร้อมกับถือมีดกันไม่ให้เขาเข้ามาหาเธอ
“พวกเราต้องรีบหนีแล้วนะครับพัช คุณยอมเชื่อผมเถอะ” วิทย์กล่าว
“ไม่ ออกไปเดี๋ยวนี้” พัชะโ
“แล้วทำยังไงคุณถึงจะยอมเชื่อผมล่ะ” วิทย์ถาม
“แก้ผ้าค่ะ” พัชพูดสั้นๆ
“ห๊า อะไรนะ” วิทย์ใ
“ถ้าอยากให้ฉันเชื่อ คุณก็ต้องแก้ผ้าให้ดูค่ะ” พัชบอก
“นี่คุณ เอ่อ ชอบเห็นผู้ชายเปลือยงั้นหรอ” วิทย์ทำหน้าเหลือเชื่อ
“อย่าพูดมาก หากไม่อยากพิสูจน์ คุณก็ออกไปเดี๋ยวนี้เลย” พัชกล่าวเสียงห้วน
วิทย์เลยค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น ทีละชิ้น จนกระทั่งเหลือกางเกงในเพียงตัวเดียว
ในขณะที่พัชเองนั้น เธอก็ไม่ได้อยากดูผู้ชายแก้ผ้าขนาดนั้น เธอเพียง้าดูรอยสักเท่านั้น
“ผมยอมถอดแค่นี้ก็แล้วกัน คุณรีบลืมตามาดูเถอะ ผมหนาวรู้มั้ย ที่นี่มันเป็ประเทศญี่ปุ่น ผมได้หนาวตายกันพอดี” วิทย์ทำท่าตัวสั่น
พัชเลยฝืนลืมตาขึ้นมาดู แล้วกล่าวว่า “หันหลังค่ะ”
วิทย์ยอมหันหลังแต่โดยดี ทำให้รู้ว่าหลังของเขาไม่ได้มีรอยสักใดๆ
พัชดีใจมาก เลยพูดอีกว่า “หันกลับมาค่ะ”
พัชก็พบว่า เขามีร่องรอยเข็มฉีดยา เข็มน้ำเกลือ เครื่องปั๊มหัวใจ
“วิทย์ คุณจริงๆ ด้วย” พัชเผลอวิ่งไปกอดวิทย์ทันที
“ผมเองก็ดีใจที่คุณยอมเชื่อเสียที แต่คุณมากอดผมในสภาพแบบนี้ มันกระตุ้นอารมณ์หื่นของผมได้นะครับพัช” วิทย์รีบเตือน
พัชเลยรีบปล่อย แล้วรีบหันหลังให้เขาทันที “งั้นคุณก็รีบสวมเสื้อผ้าสิคะ”
“อย่าเพิ่งหันมานะครับ ผมจะรีบใส่เดี๋ยวนี้ล่ะ” วิทย์กล่าว
วิทย์รีบสวมเสื้อผ้าทันที หลังจากนั้นก็รีบเข้าไปกอดพัชจากทางด้านหลัง “ผมดีใจที่เห็นคุณปลอดภัยครับ”
“แล้วคุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ” พัชพูดทั้งๆ ที่ตัวเองก็เขินที่ต้องมาดูวิทย์แก้ผ้าให้ดู
“อิทธิ เ้าพ่อค้ายาถูกยากูซ่าฆ่าตายไปแล้วครับ ตำรวจเลยให้ผมสวมรอยเป็อิทธิเพื่อมาช่วยคุณไปก่อน” วิทย์กล่าว
“แต่มันอันตรายมากเลยนะคะ” พัชเป็ห่วงวิทย์
“ผมปล่อยให้คุณเกิดอันตรายไม่ได้ครับพัช ตอนนี้พวกเรารีบออกไปกันเถอะครับ จักรรอพวกเราอยู่ด้านนอกอาคารแล้ว” วิทย์จึงจูงมือพัชออกไปจากห้อง
“ท่านจะพาผู้หญิงคนนี้ไปไหนครับ” ลูกน้องสงสัย
วิทย์แอบสะดุ้ง แต่ก็ต้องแสดงเป็อิทธิให้เนียน “ผู้หญิงคนนี้ตกเป็ของฉันแล้ว ฉันจะพาเธอไปติดต่อลูกค้าด้วยกัน”
“งั้นดีเลยครับ คุณมีนัดติดต่อยากูซ่าพอดี พวกเราเตรียมรถให้ท่านแล้ว ไปกันเถอะครับ” ลูกน้องกล่าว
วิทย์กับพัชมองหน้ากัน แต่เขาจะทำเสียแผนไม่ได้ เลยยอมทำตามน้ำไปก่อน
“งั้นให้มือขวาของฉันอีกคนไปรถฉัน เพื่ออยู่คอยคุ้มครองฉันด้วย” วิทย์ทำท่าสั่ง
“ได้สิครับ ว่าแต่เขาอยู่ไหนครับ” ลูกน้องสงสัย
“รออยู่ด้านนอกแล้ว ไปกันเถอะ” วิทย์ควงพัชเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผยสมกับเป็เ้าพ่อ
ดังนั้นจักรจำต้องแสดงเป็มือขวาของอิทธิ ระหว่างที่เดินไปด้วยกัน จักรรีบกระซิบต่อว่าทันที “นายพาฉันไปด้วยทำไมเนี่ย”
“มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน นายไม่เคยได้ยินหรอ” วิทย์กล่าว
“ฉันยังต้องมีลูกและมีเมียที่ต้องกลับไปดูแลด้วย รู้มั้ย” จักรกล่าวด้วยความเจ็บใจเพื่อน
“ไม่รู้ล่ะ ฉันรอดนายก็รอด” วิทย์กล่าวยิ้มๆ
“อย่าเพิ่งต่อว่ากันจะได้มั้ยคะ เดี๋ยวแผนก็แตกหรอก” พัชกล่าวเตือน
วิทย์เลยต้องรีบโอบเอวพัชขึ้นไปนั่งตรงเบาะด้านหลังคนขับ ในขณะที่จักรก็ขึ้นไปนั่งบนรถข้างคนขับด้วยอีกคน
ขบวนรถเ้าพ่อเดินทางไปที่ท่าเรือส่งสินค้าเพื่อไปพบกับยากูซ่าตามที่นัดหมายไว้
1K
