ตอนที่ยี่สิบห้า Follow the instruction
หลังจากเอาสมุดโน้ต(ของดีจากเมืองนอก)และปากกาหมึกซึมมาจดเคล็ดลับต่างๆของอาจารย์คงผมก็ได้สรุปว่า ผมคงต้องฝึกวิชามาตรฐานอย่างการเสกบ่วงบาศก์แขวนเชือกลอยกลางอากาศ เพ่งน้ำเพ่งไฟก่อนน่าจะดีกว่า
ในแฮร์รี่พอตเตอร์วิชาสายแปลงร่างคือวิชาที่เข้มงวดมากที่สุดเพราะอาจจะเกิดความผิดพลาดได้ง่าย
สัตว์ประหลาดหลายอย่างก็มาจากการแปลงร่างที่ผิดพลาดของพวกพ่อมดการกลายเป็สางหรือสมิงก็มาจากการผิดพลาดเช่นกันในการใช้เวทมนตร์ของผู้ใช้ไสยเวทย์
มีบางคนโดนแม้แต่พล็อต gender bender ของโดจิน
ที่กลืนลูกกลมที่แปลงเป็หญิงลงไปในท้องของตนเองจนต้องกลายเป็หญิงตลอดไป นับเป็ชะตากรรมที่เลวร้ายมาก
แต่หากบรรยายสมัยปัจจุบันว่าอย่างนั้นคงโดนหาว่าเซ็กซิสม์
ทั้งที่หากเรานับกันจริงๆหากผู้หญิงทำเื่ที่สมควรทำจริงๆล่ะก็
มหากาพย์การผจญภัยของชูชกคงไม่เกิดขึ้น
เป็บทพิสูจน์ว่าไม่ว่าสมัยไหนก็มีการกระทำที่”ไม่สมเป็กุลสตรี” อยู่มาตั้งนานแล้วและคนเราเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมผู้หญิงที่เป็กุลสตรีที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดีมาอยู่ในหมู่สตรีที่ไม่เคารพสามีก็จะโดนตบตี ด่าทอกลั่นแกล้งเพราะพวกนั้นทนการเห็นภริยาที่ดีต่อสามีไม่ได้
มนุษย์เราชอบดึงคนให้ลงมาต่ำเสมอตามแิั้แ่ครั้งาแล้ว
แน่นอนสายเทคโนแครตอย่างผมมองว่าเทคโนโลยีแก้ปัญหาได้
เราควรสร้างหุ่นพยนต์ต่างๆมาใช้แทนแรงงานทาสเื่ราวทั้งหมดของชูชกก็คงไม่เกิดขึ้นนั่นเอง
บางครั้งผมก็นึกว่าแม้แิของผมคิดว่าเทคโนโลยีแก้ปัญหาที่เราเจอได้
แต่เราไม่สามารถเปลี่ยนจิตใจของมนุษย์ที่โลภหลงในตัณหาได้
หลังจากการสอบถามอาจารย์คงไปมาแล้วทำให้ผมตัดสินใจได้ในที่สุด ผมคงต้องทำตนเป็ไอร่อนแมนมากกว่าจะเป็หมอแปลก
บางทีผมคงจะดูถูกอาจารย์คงหรือใครหลายคนมากเกินไป
พวกเขาก็แค่ไขว่คว้าสิ่งที่ตนเอง้าด้วยเวทย์ที่พวกเขามีเท่านั้นเอง
กามาตัณหา เสกน้ำมันพรายก็ได้มา
ถึงผมจะคิดว่ามันปลอดภัยกว่า”ไปนอนกับผี”ที่ปลุกศพผีมานอนด้วย แต่ต้องมีข้อห้ามว่าห้ามกินอาหารที่บ้านผีนั้นยกมาให้ เพราะที่จริงแล้วคือของเน่าหนอนหากทำตามข้อห้ามว่า เห็นอะไรอย่าร้องทัก ห้ามอยู่จนเช้า ห้ามทานอาหารที่ยกมาให้ฯลฯก็จะสามารถตอบสนองตัณหาของตนเองได้ ผ่านคืนหฤหรรษ์ที่ผีสาวในยามค่ำคืนที่เรามองเห็นจะสวยงามเหมือนตอนที่เป็มนุษย์
ถึงผมจะมองว่าหาตุ๊กตายางหรือโสเภณีน่าจะง่ายกว่าก็ตาม
แน่นอนตามตำนานมีเื่เล่าของการดีดน้ำมันพรายใส่หญิงสาวเป้าหมาย และหญิงสาวที่ตายไปก็ยังรักเราแม้ตายไปแล้วก็ยังลากเราไปอยู่ด้วย
หากแม่ของโวลเดอมอร์มียาเสน่ห์แรงขนาดนั้นเื่ราวแฮร์รี่พอตเตอร์ทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น
ถึงผมจะมองว่าที่มันกลายเป็เื่สยองเพราะผีสาวที่เราเคยดีดน้ำมันพรายใส่ไปตอนที่เธอยังงมีชีวิตลากเราไปตายด้วยกัน
แทนที่เราจะจับเธอมาเป็ผีรับใช้แบบโปเกมอนหรือกุมารทอง
เื่นี้สอนให้รู้ว่าวิชาควรเรียนให้จบคอร์สมีผีที่้าอยู่กับเราฟรีๆแต่ดันรับโอกาสนั้นไว้ไม่ได้ก็เลยเสียชีวิตนั่นเอง
และอย่างที่ศาสตราจารย์สเนปว่าไว้ Follow Instruction
การทำตามแบบพิธีกรรมคือสิ่งที่มือใหม่ควรจะทำมากที่สุด
ให้เรามีความเชี่ยวชาญปานศาสตราจารย์สเนปก่อน ถึงค่อยคิดที่จะแก้ไขกระบวนการปรุงยาหรือเวทย์ต่างๆได้
ผมถามคำถามต่างๆจนอาจารย์ถึงกับงงว่าสงสัยอะไรขนาดนั้น
แต่การที่มาตั้งเอาสายสิญจน์ต่างๆมาล้อมรอบเรือนก็เป็การที่ผมค่อยๆฝึกทำของเรียบง่ายไปก่อน
พฤติกรรมเอาร่างแหตาข่ายมาล้อมรอบอาจจะมีมาแต่ครั้งาเพราะชาวยิวก็มีการทำเช่นนี้เช่นกัน
ในคืนนั้นผมกลับไปบอกพ่อกำนันว่าเอาสายสิญจน์มาล้อมรอบบ้านอัญเชิญิญญาพ่อปู่มคธมาคุ้มครองบ้านเราโดยการเอาศีรษะพระฤาษีไปตั้งไว้ที่ห้องพระในบ้าน
และจัดเก็บของอาคมต่างๆตามที่อาจารย์คงกล่าวว่าจัดเรียงให้แต่ละของดีอยู่ตามถิ่นที่
ว่าหากเอาของอะไรเข้าบ้านแล้วต้องบอกกล่าวต่อของศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในบ้านก่อน
ผมคิดนิดๆว่าคล้ายๆระบบเกมส์ที่ห้ามเราเอาไอเท็มที่ใส่ช่องเดียวกันมาสวมใส่หรือหากนับถือเทพเ้าองค์นี้จะไม่ถูกกับเทพเ้าองค์นี้
คืนนั้นผมนอนหลับอย่างสบายใจหลังจากที่ใช้เวลา่เย็นไปกับการเอาสายสิญน์มาพันรอบเรือนและห้องนอน
ผมยิ้มในใจว่าผมคงคิดมากไปเอง ฮา คนที่ไหนจะบ้าคลั่งและขี้ระแวงขนาดนี้แต่ทว่า
“พี่เจิดจ๋า พี่เจิดจ๋า เปิดประตูให้ชั้นเข้าไปหน่อยจ๊ะ”
เสียงนี้ก็ดังมาทันที ถึงผมที่ห้องนอนทั้งที่ไร่และบ้านของพ่อกำนัน มีคนเฝ้าไร่และมีวิทยุของทหารติดไว้ตลอดในการติดต่อกันในบริเวณไร่
และภาพข้างนอกหน้าต่างในส่วนที่ผมนอนคือภาพของนงพะงาท่าทางได้รับาเ็ช่างน่าสงสารนัก...หากผมไม่ทันสังเกตเท้าของเธอที่ไม่เปื้อนโคลนล่ะก็นะและไม่มีอุปกรณ์อย่างไฟฉายหรือตะเกียงเ้าพายุติดตัวมาด้วยในตอนที่ค่ำมืดแบบนี้
บ้าเอ๊ยโลกเหมือนตบหัวผมว่าที่ผมขี้ระแวงนั้นถูกแล้ว