วันเริ่มต้นของเด็กหญิงม่านฟ้าคนใหม่
อิงฟ้าที่กลายเป็ม่านฟ้า ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวจนตัวงอ นอกจากความเจ็บเพราะาแบนหัวของเธอแล้ว ความทรงจำของร่างเดิมก็แทรกเข้ามาจนเธอต้องสลบไปอีกครา เธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเธอสลบอยู่ในห้องน้ำ
ที่นี่มีชักโครก ฝักบัวและอ่างล่างหน้า ในห้องน้ำปูกระเบื้องสวยงาม
“ว้าว! พระเ้าทำตามที่บอกจริงๆด้วย”
ม่านฟ้าส่องกระจกตรงอ่างล่างหน้า เธอตรวจดูหน้าตาของตัวเองก็พบว่า...
อืม…ยังคงหน้าเดิมและสวยเหมือนเดิม เพียงแค่อยู่ในร่างเด็กเท่านั้น เมื่อสำรวจห้องน้ำแล้วเธอก็ออกมา ตอนนี้เธออยู่ในบ้านไม้ผสมปูนชั้นเดียว ถูกสร้างแบบง่ายๆแต่ก็ยังดูแข็งแรง ที่นี่มีสองห้องนอน ห้องครัวและห้องนั่งเล่น
บ้านนี้มีครบอยู่นะ
ม่านฟ้าเดินไปเปิดประตูอีกห้องที่ยังไม่สำรวจ เธอพบว่ามันคือสวนผักสวนครัวเล็กๆ ไกลออกไปจากสวนครัวเล็กๆนี้เป็สวนผลไม้ที่พ่อแม่เธอช่วยกันปลูก
ม่านฟ้านึกได้ว่าเธอมีระบบเกมฟาร์ม
“ระบบ” ม่านฟ้าลองเรียกแต่มันไม่เกิดอะไรขึ้นเลย ต่อมาเธอจึงลองนึกหน้าต่างเกมขึ้นมา คราวนี้มันขึ้นมาในหัวของเธอ
“หืม… อย่างนี้นี่เอง เราเล่นเกมนี้จนถึงเลเวลที่99 จริงๆ ”
ม่านฟ้าคิดในใจ เธอยอมเสียเวลาคร่ำครวญเื่เงินและทรัพย์สมบัติของโลกโน้นให้พระเ้าฟังอยู่นาน เห็นแบบนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมาอีกหน่อยหนึ่ง
บ้านของเธออยู่ห่างไกลที่สุดในหมู่บ้าน เพราะที่ดินมีราคาถูกที่สุด พ่อกับแม่ของเธอจึงต้องเลือกที่นี่ แม้จะใช้เวลาเดินทางนานและไม่สะดวกสักเท่าไหร่ แต่พ่อของเธอก็เก็บเงินจนสามารถซื้อจักรยานมาได้หนึ่งคัน พ่อของเธอปั่นจักรยานไปซื้อของ รับจ้างทำงานทั่วไป และบ้างครั้งก็เก็บผักไปขายในตัวเมืองจังหวัด
ใช้เท้าเดินมันไกลเกินไปจริงๆ ขี่จักรยานอาจจะช้าแต่ก็ดีกว่าเดิน
ตอนนี้จักรยาน รถเครื่องและรถยนต์แพงมาก ที่จริงพ่อของเธอเป็คนมีการศึกษา สามาถเลี้ยงดูแม่ได้สบายกว่านี้ แต่เพราะตาของเธอ หรือ พระยาเดชาดำรงศักดิ์บีบคั้นจนทั้งสองต้องหนีมาอยู่ไกลถึงชนบท ทั้งสองคนต้องมาทำไร่ทำนาที่นี่อย่างไม่มีทางเลือก
ตาของเธอคนนี้ถือยศศักดิ์ล้นฟ้า ปากก็หนักมาก ทิฐิสูงจนลูกเต้าทนไม่ไหว
“อีกหนึ่งเดือนสินะที่ฉันต้องไปเจอคุณตา ไม่อยากไปเมืองหลวงสยามเลย ชีวิตที่นี่ก็ถือว่าดีอยู่นะ แค่เรียบง่ายและเอนเอียงไปทางจน เหอะๆ”
ม่านฟ้าได้สำรวจผักผลไม้ในมิติ มันเยอะมากจนเธอตัวสั่นอย่างตื่นเต้น
เธออยากจะขายพวกมันให้ออกมาเป็เงินซะเดี๋ยวนี้เลย แต่ก็ทำไม่ได้
ม่านฟ้ามองซ้ายขวาแล้วเดินรอบๆ
ไม่เห็นใครอยู่จริงๆแฮะ
ม่านฟ้ายิ้มอย่างเ้าเล่ห์ เธอเอานิ้วชี้ไปตรงจุดที่เธอ้านำต้นส้ม พุทรา กล้วยน้ำหว้า ทุเรียน มังคุด มาปลูกข้างนอกมิติ
ทั้งหมดมีห้าแถว แถวละสิบต้น จากนั้นเธอก็มาปลูกพวกผักสวนครัวเพิ่มอีก เธอลงผักชี ต้นหอม ฟักทอง มะกรูด มะนาว ตะไคร้ พริกขี้หนู พริกชี้ฟ้า แตงกวา ขึ้นฉ่าย
เธอจัดไปเต็มๆเแบบจุใจ เธอคิดว่าคงทำนาข้าวไม่ได้แล้ว แค่เก็บเกี่ยวผักพวกนี้เธอก็จะตายแล้ว นี่แค่เอามาบังหน้าเฉยๆนะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน
เฮ้อ…เหนื่อย!!!
“ม่าน! หนูม่าน อยู่รึเปล่าลูกกกกกกก?”
ม่านฟ้าได้ยินเสียงคนเรียกจากหน้าบ้าน เธอก็รีบวิ่งไปหน้าบ้าน “ค่าๆ หนูอยู่ค่ะ”
หน้าบ้านเธอมีชายร่างท่วมยืนรอเธออยู่ เขาใส่ชุดข้าราชการสีกากี
“หนูม่าน หนูทำอะไรอยู่? ลุงไม่เห็นหนูหลายวันเลย ลุงเป็ห่วงนะ หนูไปอยู่กับลุงดีกว่าไหมลูก?”
“หนูกำลังทำสวนอยู่ค่ะลุงผิน ่นี้ผักสวยได้ที่แล้ว หนูกะว่าจะเก็บพวกมันและเอาไปขายในตลาดค่ะ พ่อกับแม่ปลูกผักผลไม้ไว้เยอะเลย”
“ถึงว่าทำไมไม่มาหาลุงเลย... มาอยู่กับลุงเถอะ ลุงเป็ห่วง ลุงกลัวโจรมาขโมยของแล้วทำร้ายหนู”
“บ้านหนูไม่มีอะไรให้ขโมยหรอกค่ะ บ้านยายแตนดูน่าขโมยกว่าเยอะ ฮี่ๆ” ม่านฟ้าพูดอย่างซุกซน
“เรานี่นะ ถ้ายายแตนมาได้ยินเข้าโดนดุแน่ๆ ให้ลุงช่วยไหม หนูจะขายเยอะไหม?”
“เยอะค่ะ ตอนนี้หนูมีเงินนิดหน่อย หนูอยากได้เงินเร็วๆ บ้านคนอื่นเขามีไฟฟ้าแล้ว แต่บ้านหนูยังไม่มีเลยค่ะ”
“สรุปจะไม่ยอมไปอยู่กับลุงสินะ”
“หนูไม่อยากรบกวนลุงผิน อีกอย่างหนูยังทิ้งที่นี้ไม่ได้ด้วย นี่คือสิ่งสุดท้ายที่พ่อกับแม่หนูทิ้งไว้ ลุงผินคะ ลุงผินพอจะรู้จักคนรับซื้อผักผลไม้ไหมคะ? ผักผลไม้ที่สวนหลังบ้านของหนูออกผลดกและงามมากค่ะ”
“ได้ๆ ไม่มีปัญหา ่นี้ในเมืองใหญ่ๆ้าอาหารมาก เดี๋ยวนี้คนส่วนใหญ่พากันย้ายไปหางานทำในเมืองใหญ่ๆกันหมด คนทำไร่ทำนาเริ่มไม่มีแล้ว ดูรอบๆบ้านเราสิ จากที่ไม่ค่อยมีคนมาอาศัยอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งน้อยเข้าไปอีก ที่ท้ายหมู่บ้านนี้ไม่มีใครมาอยู่นอกจากหนูหรอกนะ ลุงล่ะสงสัยจริงๆว่าหนูอยู่ได้ไง ไม่กลัวผีหรือ?”
“ไม่กลัวค่ะ ลุงผินมาหาหนูบ่อยนี่คะ ลุงผินเป็ถึงผู้ใหญบ้านเลยนะคะ ไม่มีใครกล้ามาทำอะไรหนูหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ปิดบ้านให้ดีๆนะ แล้วทานอะไรรึยังล่ะ ลุงซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้จากในตลาด”
ม่านฟ้ายื่นมือไปรับแล้วพนมมือไหว้อย่างขอบคุณ “ขอบคุณนะคะลุงผิน ในโลกใบนี้มีแต่ลุงผินนี่แหละค่ะที่ใจดีกับหนู”
ผู้ใหญ่ผินรู้สึกปวดใจ ม่านฟ้าเป็ลูกสาวของเพื่อนสนิทเขา ตอนนี้ม่านฟ้าอยู่คนเดียว เธอต้องลำบากมากแน่ และคงจะอ้างว้าง
ตอนที่พิภพและจิตลดาเสีย ม่านฟ้าเอาแต่เงียบและเก็บตัวอยู่ในบ้าน กลายเป็เด็กไม่ร่าเริงอีกเลย แต่วันนี้แปลก วันนี้เด็กสาวดูร่าเริงและดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้นแม้จะอยู่ในร่างเด็กก็ตาม
ถึงเขาจะแปลกใจมากแค่ไหต แต่ถ้าม่านฟ้ากลับมาร่าเริงได้ก็ดีแล้วล่ะนะ
“ลุงเห็นหนูเป็เหมือนลูกสาวของลุงคนหนึ่งนะ มีอะไรก็ต้องบอกลุงนะ เข้าใจไหม?” ผู้ใหญ่บ้านผินลูบหัวน้อยๆของม่านฟ้า
“ค่า” ม่านฟ้าฉีกยิ้ม เธอต้องแสดงให้ลุงผินดูว่าเธอไม่เป็ไรแล้วจริงๆ
“งั้นพรุ่งนี้ลุงจะพาพ่อค้ามารับผักผลไม้ให้นะ ไม่ต้องห่วงเื่นี้ แล้วต้องให้ลุงช่วยอะไรอีกไหม?”
“ไม่ต้องแล้วค่ะ หนูทำเองได้ค่ะที่เหลือ”
คุยกันเสร็จเธอก็เดินไปส่งลุงผินที่รถมอเตอร์ไซค์ทรงโบราณที่ยังดูใหม่เอี่ยม
เมื่อลุงผินขี่รถไปไกลแล้ว ม่านฟ้าก็เดินเข้าไปในบ้าน หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวเรียบร้อย เธอก็นำผักและผลไม้มาใส่ในเข่งไม้สานใบใหญ่ไว้
เสียดายที่เธอมีแค่หกเข่ง ในเข่งมีผักชี ต้นหอม ส้ม และมังคุด
เอาเท่านี้ไปก่อน ค่อยซื้อเข่งเพิ่มพรุ่งนี้ กว่าจะเสร็จก็สามทุ่มแล้ว
เมื่อหัวถึงหมอน ม่านฟ้าก็หลับทันทีโดยไม่สนว่าอากาศจะร้อนมากแค่ไหน
15K
