บทที่ 9 ทำนายว่าละครน้ำเน่ากำลังจะมา
ระบบ 666 ยังคงถามเซี่ยเสี่ยวเล่ยอย่างไม่ลดละ ว่าทำไมเธอถึงพูดว่ามันปัญญาอ่อน เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็นั่งสั่งสอน ระบบ 666 ไปพลาง หั่นเนื้อใส่ชาม ปรุงรสด้วยซอสพริกไทยดำที่เตรียมไว้ข้างๆ ไปพลาง
เหนื่อยใจจริงๆ นี่มัน AI กากนี่หว่า
นึกถึงตอนอยู่ที่โลกเดิม ไม่ว่าจะเป็เพื่อนหรือคนที่รู้จัก ดูเหมือนจะไม่มีใครพูดมากเท่า AI ตัวนี้อีกแล้ว
"โฮสต์จ๋าาาา~ สรุปแล้วที่โดนมีดบาดไม่ใช่ว่าจะเรียกร้องความสนใจจากพระเอก แต่เป็เพราะฉันพูดแทงใจดำจนมือลั่นใช่ไหม"
"ใช่" ในที่สุดก็อธิบายกันรู้เื่ เซี่ยเสี่ยวเล่ยรู้สึกโล่งใจ
"ขอโทษนะ งือๆๆ"
"..."
ระบบทำเสียงออดอ้อน เซี่ยเสี่ยวเล่ยดีใจที่ตอนนี้เธอไม่ได้หั่นอะไรอยู่ เลยพลาดแค่ทำพริกเขียวในมือหล่นลงอ่างล้างจานเท่านั้น
"ที่รัก คราวหลังถ้าจะพูดหรือทำอะไรที่เหนือความคาดหมายแบบนี้ ช่วยเตือนกันก่อนได้ไหม"
ไม่งั้นถ้าเธอใแล้วพลาดทำอะไรที่แก้ไขไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง?
"เอ๋~" ระบบ 666 พูดอย่างน้อยใจ "โฮสต์จ๋าาาา ลูกพี่ลูกน้องของพระเอกกำลังจะโทรมาแล้ว"
สิ้นเสียง เซี่ยเสี่ยวเล่ยยังไม่ทันได้ตอบโต้ พริกเขียวที่เพิ่งวางบนเขียงก็ยังไม่ได้หั่น โทรศัพท์ของเหลียงเฉินก็ดังขึ้น
และเสียงเรียกเข้าคือเพลงภาษาอังกฤษเพลงโปรดของเธอ!
พระเอกคะ! รสนิยมดีมาก!
เหลียงเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วกดรับสาย
ในเวลาเดียวกัน เซี่ยเสี่ยวเล่ยที่กำลังจะห้ามก็ร้องขึ้น "คุณเหลียง!"
ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องนั่งเล่น
"โฮสต์จ๋าาาา ปลายสายก็ได้ยินนะ" ระบบ 666 พูดเตือนท่ามกลางความเงียบ
"ไม่ต้องบอกฉันก็รู้"
"พระเอกไม่ชอบให้ใครมารบกวนตอนคุยโทรศัพท์ โดยเฉพาะผู้หญิง"
"อันนี้ฉันก็รู้"
แล้วแบบนี้ พระเอกจะโกรธเธอไหมเนี่ย?
เซี่ยเสี่ยวเล่ยเอ๊ย ไหนบอกตัวเองว่าจะทำอะไรระมัดระวังไง ไหงถึงได้ใจร้อนแบบนี้! หรือว่าโดนความปัญญาอ่อนของ ระบบ 666 ลามเข้าสมองไปแล้ว!?
เหลียงเฉินเหลือบมองเซี่ยเสี่ยวเล่ย ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ถือโทรศัพท์เดินออกไป
สายตานั้น… น่ากลัวไม่ใช่เล่น
“แย่แล้ว ภารกิจต้องล้มเหลวแน่” เซี่ยเสี่ยวเล่ยมองสปาเก็ตตี้ที่กำลังเดือดในหม้อ จู่ๆ ก็รู้สึกสงสารตัวเอง
เพราะสายตาของพระเอกมันฟ้อง
“ระบบ 666 ทำไมถึงเงียบไปล่ะ?" ปกติในสถานการณ์แบบนี้ AI ปัญญาอ่อนนี่ต้องปลอบใจแบบโง่ๆ หรือไม่ก็แขวะแบบโง่ๆ แต่นี่กลับเงียบ
“โฮสต์จ๋าาาา ฉันว่าฉันเข้าใจผิดล่ะ” ระบบ 666 ตอบเมื่อได้ยินเสียงของเธอ
"เข้าใจผิดอะไร? เื่ภารกิจเหรอ?" หรือว่าเธอไม่ต้องกินข้าวกับพระเอกแล้ว? ไม่ต้องโดนลงโทษแล้ว?
"ไม่ใช่" ระบบ 666 ตอบ "คนที่โทรมา… ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องพระเอก"
"งั้นมันเกี่ยวอะไรกับภารกิจของฉัน?" เซี่ยเสี่ยวเล่ยส่งสายตาจิกกัด "ถ้าไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องโทรมาชวนออกไปข้างนอก ไม่ว่าใครโทรมา มันก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ"
"แต่คนๆ นี้… ไม่เหมือนคนอื่น"
"แล้วปลายสายเป็ใคร?"
"เป็แม่ของพระเอก"
"อาจารย์ฉินเหรอ!?" เซี่ยเสี่ยวเล่ยประทับใจคุณแม่ของพระเอกมาก เรียกได้ว่าเป็ตัวละครหญิงที่เธอชอบที่สุดในนิยายเื่นี้เลย
ถ้าให้พูดสักหน่อย ก็คือคุณแม่ของเหลียงเฉิน คือคนที่ใช้ชีวิตในแบบที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยใฝ่ฝัน
ไม่มีใครเกลียดตัวอย่างในอุดมคติของตัวเอง มีแต่ความปรารถนา ความโหยหา ความชื่นชม และความเคารพเท่านั้น
เซี่ยเสี่ยวเล่ยรู้สึกแบบนั้นกับฉินซูเหยียน คุณแม่ของพระเอก ถึงแม้เธอจะเป็เพียงตัวละครในนิยาย แต่เธอก็เป็ตัวอย่างในอุดมคติของเซี่ยเสี่ยวเล่ย
“ถึงแม้จะไม่อยากทำลายภาพลักษณ์ของคุณแม่พระเอกในใจของโฮสต์ แต่ตอนนี้ฉันมีหน้าที่ต้องบอก”
"อะไร?"
“ที่จริงแล้ว ฉินซูเหยียนอยากอุ้มหลานจะแย่แล้ว!”
"แล้วไง?"
"ประโยคเมื่อกี้เธอได้ยินหมดแล้ว ตอนนี้พระเอกคงกำลังโดนคุณแม่ซักไซ้ไล่เลียงอยู่แน่!”
“…” เซี่ยเสี่ยวเล่ย
เหมือนเธอจะเห็นฉากละครน้ำเน่าลางๆ แล้ว !
33K
