ร่ายมนต์รักพิทักษ์ใจเธอ

"คีย์ วันนี้มีไปถ่ายละครต่อ ไหวไหม" แพรวพราวถามเมื่อนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน

"ไหวสิครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรนี่" คีตะตอบหน้าตาเฉยเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อน

"น้ำมนต์ล่ะพร้อมไหม"เธอหันไปถามมนต์ชญาด้วยเช่นกันเชิงบอกให้เตรียมตัวตั้งรับสถาณการณ์

"ไม่ไหวก็ต้องบอกไหวใช่ไหมคะ" น้ำมนต์ออกอาการเซ็ง

"งั้นกำปั่นต่อไปนี้เธอมาทำงานที่เดียวกับน้ำมนต์เลยนะ เดี๋ยวพี่โทรบอกคนที่บริษัทให้ว่าพี่ขอตัวมาช่วยที่กอง" แพรวพราวหาตัวช่วยให้มนต์ชญา

"ครับดีเลย จะได้ไม่เหงา" กำปั่นชอบใจได้มาอยู่ใกล้เพื่อน สองเพื่อนสนิทหันไปยิ้มดีใจต่อกัน

"ให้ไปทำงานไม่ได้ไปเที่ยว" คีตะแกล้งเบรค

"แล้วน้ำมนต์เคยไม่ทำงานหรือคะ แทบจะทำเกินราคาใช้อย่างกับทาส"

"ไม่เห็นจะทำคุ้ม" คีตะเถียงอีก

"ดะดะเดี๋ยวอย่าเพิ่งทะเลาะกันจ้ะ ช่วงนี้เราต้องสมานฉันท์กันเอาไว้นะ" แพรวพราวเตือนสติมนต์ชญาพร้อมห้ามทัพ

"กรรมเวรแท้ ปีนี้ฉันชงหรือเปล่าเนี่ย จบงานนี้คงต้องไปสะเดาะห์ตัวเองบ้างแล้ว ทั้งผีทั้งคนวุ่นไปหมด" แพรวพราวกุมขมับปวดหัว

......................

"มาแล้วพ่อพระเอกของช้านนนน" เดซี่หรืออัครเดชช่างแต่งหน้าสาวสองก๊วนเดี๋ยวกับแขไขเดินเข้ามาแกล้งซบที่ไหล่คีตะแบบหยอกล้อกันเล่น

"คิดถึงทุกคนเลยครับ" คีตะปากหวานใส่

"แหมพ่อเทพบุตรไม่เจอกันวันเดียวก็บอกคิดถึงแบบนี้จะไม่ให้หลงได้ยังไงคะ" แขไขหยอดบ้าง

"มาค่ะเจ๊ทำหน้าทำผมให้ก่อนนั่งเลยค่ะ" แขไขไปเอาเก้าอี้บริการคีตะ

"อ้าววันนี้มาทำงานกองนี้หรือคะลูกสาว" แขไขทักทายกำปั่น

"ค่ะคุณแม่" กำปั่นจีบปากจีบคอ

"อ๊ะแล้วมองหาอะไรคะคุณน้องน้ำมนต์" แขไขทักเมื่อเห็นมนต์ชญาไม่อยู่นิ่ง

"หาน้ำหวานค่ะ"

"อยู่ตรงโน้นจ้ะกองสวัสดิการข้างครัว" แขไขคิดว่าน้ำหวานที่มีไว้ดื่ม

"อ่อ เอ่อ ค่ะ" มนต์ชญารู้ตัวว่าหลุดพูดออกไปแกล้งเลยเออออตาม ที่จริงเธอมองหาน้ำหวานตัวต้นเรื่องน้ำมันพรายมากกว่า

"เจ๊แข เจ๊เดซี่ เห็นคนที่มาเล่นเป็นแสตนด์อินให้นางเอกบ้างไหม ป่านนี้ยังไม่มาเลย" ก้อยผู้ช่วยผู้กำกับเดินมาถามหานักแสดงตัวแทน

"ไม่มีนะคะ ยังไม่มีใครเดินมาทำผมทำหน้าเลยนอกจากเทพบุตรของแขไข" แขไขตอบพร้อมยิ้มหวาน

"น้อยๆหน่อยเจ๊แขเดี๋ยวคีย์ของฉันจะสึกหรอหมดเจอพวกเธอแทะโลมไม่พัก" แพรวพราวเบรค

"ซีนแรกเป็นของนางเอกเสียด้วยสิ อะเดี๋ยวลองรอดูก่อน" ก้อยเดินกลับไปหน้าหงิกหน้างอ

"เดี๋ยว น้องคนนี้ หน่วยก้านใช้ได้นะ" ก้อยเดินถอยหลังกลับมามองหน้ามนต์ชญา

"น้องผู้ช่วยพี่แพรวใช่ไหม" ก้อยถามขึ้น

"ใช่ค่ะ"

"พี่แพรวขอยืมเด็กพี่วันหนึ่งสิ มาเป็นสแตนด์อินให้นางเอกหน่อย วันนี้คงโดนเทพวกเด็กวัยรุ่นก็งี๊ไม่ค่อยรับผิดชอบนัดเช้าหน่อยก็เบี้ยว ก้อยให้เล่นฉากฝาแฝดคุยกันแค่หันหลังไม่มีบทพูด" ก้อยเว้าวอนขอความช่วยเหลือ

"แต่น้ำมนต์เขินกล้อง" มนต์ชญาปฏิเสธเพราะอาย

"ไม่มีอะไรยืนเฉยๆช่วยเขาหน่อย" แพรวพราวช่วยพูดให้

"ก็ได้ค่ะ"

"งั้นมานี่เลยค่ะเจ๊เดซี่ทำผมให้" เดซี่กวักมือเรียกให้มนต์ชญาเข้าไปนั่งแกะยางมัดผมเธอออกแล้วเอาแปรงหวีผมมาสางผมให้เธอ

น้ำหวานนั่งหลบมุมอยู่ไม่เข้าไปทักทายใคร ใส่หมวกแก๊ปก้มหน้าทำเป็นว่ายุ่งแต่ตาแอบมองมาทางกลุ่มที่คีตะและมนต์ชญานั่งกันอยู่

"ถือว่าเป็นดาราวันหนึ่งนะแก" กำปั่นแซวเพื่อน โดยบรรยากาศ ณ ตอนนั้นคุยกันสนุกสนานและซักซ้อมบทบาทที่ต้องแสดงไม่มีใครนึกถึงน้ำหวานอีกเลย

"เสร็จแล้วไปกันดีกว่า" ก้อยพาทุกคนเดินออกไปจากตรงนั้น

"ฉันตามไปดูด้วยดีกว่า" แขไขลุกตาม

"ตอนนี้ไม่มีงานแล้ว ไปด้วยสิ" เดซี่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแขไขไปเพราะอยากไปเกาะแกะคีตะ

น้ำหวานมองจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เธอก็รีบเข้าไปหยิบหวีที่เดซี่ใช้หวีผมให้น้ำมนต์แล้วดึงเอาเส้นผมวางใส่ห่อกระดาษเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อแล้วรีบกลับไปทำงานตามเดิมในจุดอื่น

"ได้มาแล้วนะคะ" น้ำหวานโทรหาผู้หญิงคนหนึ่ง

"ดีมาก ไม่เสียแรงที่จ้างแพง" ปลายสายเอ่ยปากชมพึงพอใจ

"แล้วเสื้อของคีตะ?" เธอหมายถึงเสื้อยืดที่คราวก่อนแกล้งทำน้ำหวานหกใส่เขา

"เอามาด้วยเลย คิดว่าต้องใช้แล้วล่ะ"

"คุณจะให้หนูเอาไปให้ที่ไหนคะ"

"มาเจอกันที่เดิมเย็นนี้" ปลายสายสั่งแล้วกดวางสายลง

.......................

"ไปหาอะไรกินกันก่อนกลับดีกว่าพี่เลี้ยงเอง" แพรวพราวออกปากเมื่อทั้งหมดทำงานเสร็จ

"ว้าวดีใจจังเลย"กำปั่นและน้ำมนต์ยิ้มร่า

"ต้องเป็นแบบนี้อีกนานแค่ไหนครับพี่พราว" คีตะพูดขึ้นเมื่อทุกคนอยู่ในรถพร้อมกัน

"เป็นแบบนี้คือเป็นแบบไหนจ๊ะ"

"ก็ยกโขยงไปไหนมาไหนแบบนี้ไงครับ"

"จนกว่าคุณจะหายไงคุณขี้ตา" มนต์ชญาตอบแทน

"แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไร" คีตะที่นั่งหน้าคู่กับแพรวพราวผู้ทำหน้าที่เป็นคนขับรถหันหลังไปว่ามนต์ชญา

"ตุ๊บ! ตุุ๊บ ตุ๊บ"

"ว้ายยย กรี๊ดดดด" เสียงสาวแท้สาวเทียมกรีดร้องลั่นรถ รถที่ทั้งหมดโดยสารมาด้วยกันมีเสียงคล้ายวัตถุขนาดใหญ่หล่นใส่หลังคารถหลายครั้งจนรถเหวี่ยงเสียการทรงตัว

"เฮ้ยอะไรน่ะพี่แพรว" คีตะคือคนแรกที่ถามขึ้นหลังจากรถหมุนรอบอยู่สองสามครั้งแล้วเบรคจอดได้ในที่สุด

"เดี๋ยวน้ำมนต์ไปดูเองค่ะ" มนต์ชญาอาสา

"ฉันไปเป็นเพื่อน" กำปั่นเปิดประตูรถลงตาม

"แกไม่ต้องลงมันไม่ใช่คน"

"จิ๊ดริดจ้อยร่อยไปด้วยๆ" บอดี้การ์ดน้อยทะลุประตูรถออกมา

"น้ำมนต์ระวัง" เสียงรักยมเตือนมนต์ชญาเมื่อเห็นบางสิ่งกำลังจะจู่โจมเธอ

"ใครส่งพวกแกมา" มนต์ชญาถามสัมภเวสีสามร่างตรงหน้า

พวกมันไม่ตอบคำถามใดแต่ตั้งท่าจะพุ่งใส่มนต์ชญาท่าเดียวแต่แล้วก็ต้องกระเด็นกระดอนออกไปเมื่อชนเข้าไปที่ร่างเธอแล้วหายไปเป็นอากาศธาตุ

"มีอะไรไหมแก" กำปั่นกลัวและเป็นห่วงเพื่อน

"ไม่ ดีที่ฉันมีสร้อยพระองค์นี้ของหลวงปู่" มนต์ชญากำสร้อยคอไว้แน่น

"โอเคไหมน้ำมนต์" แพรวพราวเองก็เริ่มเป็นห่วง

"ไม่เป็นค่ะ แต่คราวนี้เหมือนมันตั้งใจจะมาเพื่อเล่นงานน้ำมนต์มากกว่า"