เสียงดนตรีดังได้ยินั้แ่เดินอยู่อีกฟากของถนนคนทั่วเมืองจงไหลต่างก็รู้ว่าวันนี้เศรษฐีเปาเ้าของโรงรับจำนำและปล่อยเงินกู้รายใหญ่จัดงานแต่งอนุคนที่ห้าฟูเหรินใหญ่ของเปาห้าวสงตายไปหลายปีแล้วในบ้านหลังใหญ่โอ่โถงจึงมีอนุลำดับสองถึงสี่กับนางบำเรอและเมียบ่าวอีกนับไม่ถ้วน ด้วยความงามเลื่องลือของลูกสาวคนโตบ้านสกุลอู่ทำให้เศรษฐีเฒ่า้าแต่งอู่หลินอี้เป็อนุภรรยาเพื่อล้างหนี้ที่นางจูเหรินกู้ยืมไปใช้จ่ายในบ้านั้แ่ผู้เป็สามีล้มป่วย
ระหว่างขบวนเ้าสาวจากเมืองกานเฉิงกำลังจะเลี้ยวโค้งเข้าสู่ถนนหน้าคฤหาสน์สกุลเปาก็เกิดเหตุโกลาหลขึ้นจนผู้คนที่มาร่วมงานวิ่งแตกตื่นหนีตายเพราะมีลูกไฟหลายลูกถูกจุดแล้วโยนเข้ามากลางขบวนแห่และมีลูกไฟอีกหลายลูกถูกโยนเข้าไปในเขตรั้วบ้านสกุลเปา ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังออกมาจากประตูใหญ่
“เศรษฐีเปาถูกฆ่าจับฆาตกร...จับฆาตกร!”
เสียงคมดาบฟาดฟันกันแทนที่เสียงแตรมงคลบุตรชายของเปา-ห้าวสงสั่งระดมลูกน้องเข้าขัดขวางการหลบหนีของกลุ่มโจรที่ก่อนหน้าได้ซุ่มซ่อนกายอยู่ในคราบคนงาน
พริบตาเดียวงานมงคลก็กลายเป็งานนองเืเกี้ยวเ้าสาวถูกวางทิ้งไว้หน้าประตูใหญ่ เมื่อเกี้ยวสี่คานหามถูกทิ้งกะทันหัน ศีรษะของหญิงสาวที่นั่งอยู่ภายในก็ฟาดกับกรอบหน้าต่างอู่เจียวเฉินร่างกายปลกเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงอยู่มากเพราะถูกนางจูเหรินวางยาในน้ำและอาหารมาสองวันนางดึงผ้าคลุมหน้าออกแล้วมุดกายออกมานอกม่าน แม่สื่อข้างเกี้ยววิ่งหนีไปไกลแล้วตามติดด้วยคนแบกหาม ครั้นสติสัมปชัญญะเข้าที่เข้าทางหญิงสาวก็ตั้งท่าจะหนีบ้าง ด้วยเหตุว่าตนก็ไม่ได้เต็มใจจะแต่งกับตาเฒ่าตัณหากลับั้แ่ทีแรก
เมื่อกี้ใช่ได้ยินว่าเศรษฐีเปาถูกฆ่าแล้วใช่หรือไม่!
ดีเลย...อย่างนั้นนางก็สามารถหนีพิธีแต่งงานได้โดยไม่มีความผิดแล้วสิคนที่นางจูเหรินจ้างมาควบคุมตัวจนถึงขั้นตอนยกน้ำชาก็วิ่งหนีหางจุกก้นกันไปคนละทิศทางแล้วด้วยอู่เจียวเฉินคิดอย่างลิงโลด คลายความอึดอัดคับข้องที่ทับถมใจมาหลายวัน ทว่าขณะก้าวลงมายืนข้างเกี้ยวก็มีคนผู้หนึ่งวิ่งมาชนนางเข้าต่างคนก็ต่างเสียการทรงตัว เขาเป็ผู้ชายสวมชุดสีดำ มือถือดาบเล่มยาว
“หลีกไปสินังคนโง่”มันผู้นั้นตะคอกใส่หน้านางหนำซ้ำยังเงื้อดาบใส่ทั้งที่เป็ฝ่ายวิ่งมาชนนาง
อู่เจียวเฉินกรีดร้องด้วยความใแล้วอีกฝ่ายก็วิ่งห่างจากนางไป ด้วยความโมโหหญิงสาวจึงดึงไม้คานหาบสินไหมงานแต่งแล้ววิ่งตามหลังเขานางโยนไม้คานฟาดเข้ากลางหลังคนผู้นั้น ก่อนจะพาร่างที่รุ่มร่ามด้วยชุดเ้าสาววิ่งหนีไปอีกทาง
ฉึก!
มีดาบเล่มหนึ่งพุ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าห่างจากปลายเท้านางแค่คืบเดียว หญิงสาวก้าวถอยหลังเข่าแทบทรุดลงกับพื้น จู่ๆก็มีอุ้งมือหนาและเรี่ยวแรงมหาศาลฉุดรั้งข้อมือนางจนร่างบอบบางลอยหวือเข้าไปปะทะ แผ่นอกกว้างที่หนั่นแน่นด้วยกล้ามเนื้อ
ดวงตาวาวกร้าวมาพร้อมคำถามลอดไรฟัง“กล้าทำร้ายของคนข้ารึ”
ไม่รอให้นางตอบถ้อยความเ้าของร่างสูงใหญ่ก็จับนางขึ้นพาดบ่าแล้วคว้าด้ามดาบที่ปักอยู่บนพื้นถนนก่อนออกวิ่งเต็มฝีเท้าเพราะศีรษะที่ห้อยลงเื้ัเขา นางจึงเห็นคนกลุ่มหนึ่งวิ่งตามมาพร้อมอาวุธครบมือ
“จับพวกมันให้ได้จับเป็ไม่ได้ก็จับตาย!” ชายวิ่งนำหน้ากลุ่มร้องะโ
“ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะ!” อู่เจียวเฉินดิ้นรนจะลงจากบ่ากว้างของชายชุดดำ นางใช้กำปั้นทุบตีที่หลังของเขาไปหลายหนเท่าที่แรงอ่อนเปลี้ยของนางจะทำได้กระทั่งเขาแบกนางวิ่งไปจนสุดถนนแล้วเลี้ยวโค้ง ร่างนางจึงถูกวางลงบนพื้นยังมิทันทรงตัวได้เต็มสองเท้าดีด้วยซ้ำ สติพลันดับวูบลงพร้อมความรู้สึกเจ็บท้ายทอยหลงเหลือติดตาไว้เพียงภาพใบหน้าที่รกครึ้มด้วยหนวดเครากับดวงตาดุดันคู่หนึ่ง
“หนีมาครบทุกคนแล้วใช่หรือไม่”ทุกครั้งที่ออกปฏิบัติการ หัวหน้าเช่นเขาต้องหนีเป็คนสุดท้ายเสมอ
“ขอรับพี่ใหญ่มีาเ็บ้างเล็กน้อยเท่านั้น”
“ดี...รีบหนีกันเถอะ”กล่าวแล้วก็โยนร่างสตรีในชุดเ้าสาวขึ้นบนหลังม้าก่อนจะโหนตัวขึ้นนั่ง อึดใจต่อมาจึงควบม้าทะยานตามเหล่าพี่น้องร่วมสาบานไป
บนเสาต้นใหญ่กลางคฤหาสน์สกุลเปามีดเล่มหนึ่งปักตรึงแผ่นผ้าซึ่งมีอักษรเขียนด้วยเืใจความว่า
ความแค้นสิบปีชดใช้ด้วยชีวิตให้ถือว่าลบล้างตามสมควร
...ผังเสียงหยี่
บนหลังม้าที่ห้อทะยานไปเบื้องหน้าด้วยความเร็วเต็มฝีเท้าดวงตาคมทอประกายแข็งกร้าวเหลือบมองสตรีที่พิงร่างไร้สติกับแผ่นอก รอยยิ้มหยันปรากฏ...ไอ้เศรษฐีเปาคงจะรักเ้ามากสินะถึงขนาดจัดงานแต่งให้เป็อนุลำดับห้า
เ้าสาวจากต่างเมืองที่เศรษฐีชั่วหลงใหลหนักหนาหนำซ้ำยังกล้าลงมือทำร้ายคนของเขาเพื่อไอ้แก่นั่นส่งมันไปยมโลกชดใช้กรรมแล้วเขาก็ยังไม่หายแค้น จับอนุของมันมาทรมานก็หาใช่เื่ผิดอันใดไว้นางสำนึกได้ว่าไม่ควรเหิมเกริมกับคนของเขาวันนั้นแล้วนางจึงจะเป็อิสระกลับมาไว้ทุกข์ให้สามีแก่ตัณหากลับ
236
