กว่าการไถลจะค่อยๆ ช้าลงและหยุดลง ถิงถิงก็มีกิ่งไม้ใบไม้เต็มหัวไปหมดแล้ว เธอไม่เคยสิ้นสภาพขนาดนี้มาก่อน จากที่เคยเป็มือสังหารแสนสวยน่าเกรงขาม ใครได้ยินชื่อต้องกลัวหัวหด ตอนนี้เป็ผู้ประสบภัยจากเครื่องย้อนเวลาไปแล้ว ในใจได้แต่เหม่อลอยแหงนหน้ามองฟ้าและคิดว่า
ฉันมาทำอะไรที่นี่.....
โลกยุคนี้มันทำร้ายถิงถิงเกินไปแล้ว ไม่มีอาหารเดลิเวอรี่ ไม่มีถนนหนทางดีๆ ให้เดิน พื้นดินเละเทะไปหมด ทั้งชันทั้งรก ต้นไม้ก็ระเกะระกะขวางทางจนเธอหมดสภาพแล้ว นี่ขนาดไถลลงมาตามทางที่เหมือนจะดีหน่อยแล้วนะ แต่แค่ก้มมองดูสภาพตัวเองแล้ว ถิงถิงก็แทบรับไม่ได้แล้ว ตอนนี้เธอไม่ต่างกับวณิพกพเนจรหรือคนเร่ร่อนเลย เธอมีทองคำเป็กระบุง แต่ใครจะเชื่อล่ะถ้ามองสภาพตอนนี้ เอาทองคำให้ใครก็จะหาว่าไปขโมยคนอื่นมาแน่ๆ น่าอดสูชีวิตตัวเองจริงๆ
ถิงถิงอยากจะกรีดร้องเป็ครั้งที่ล้าน ั้แ่มาโลกยุคนี้เธอได้ตะเบ็งเสียงแผดร้องออกมามากที่สุดในชีวิตแล้ว ยิ่งกว่าการไปกรี๊ดไอดอลหรือดาราดังๆ ด้วยซ้ำ มันมาจากใจ มาจากอินเนอร์ล้วนๆ
ชีวิตที่เกือบจะดีแล้ว แต่พอถูกเ้าอี้หลางหักหลังจนต้องเข้ามาในเครื่องย้อนเวลาเท่านั้นล่ะ จบเห่ไปหมดเลยที่เคยวาดหวังไว้ ถิงถิงยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น กัดปาดตัวเองจนบิดเบี้ยว กำมือแน่นเล็บจิกเข้าเนื้อเลยทีเดียว ไอ้เพื่อนเลว! หวังว่าจะไม่ได้พบเจออีกทั้งในชาตินี้และชาติหน้า แต่ถ้าหากเจอฉันเอาแกตายแน่!! อี้หลาง!!
ถิงถิงอดไม่ได้ที่จะพาลกับคนที่ทำให้เธอต้องมามีสภาพแบบนี้ เธอรู้ว่ายังไงซะเธอก็ต้องเอาตัวรอดด้วยตนเองให้ได้ แต่ก็ขอให้ได้ระบายบ้างเหอะ เธอไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะใจเย็นจนไม่คิดแค้นคนที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ในโลกยุคนี้ และต้องมามีสภาพทุเรศแบบนี้
ผิวสวยๆ ของฉันตอนนี้มีแต่รอยขูดขีด ฝุ่นดำเขรอะเต็มตัวไปหมด ไหนจะเสื้อผ้าขาดแหว่งไปอีกหลายจุด แถมตอนนี้ยังไม่เจอคนสักคน หมู่บ้านอะไรก็มองไม่เห็น ถิงถิงได้แต่ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่พอปัดออกได้ก่อนหลังจากนั่งแหมะหมดอาลัยตายอยากอยู่นาน แล้วพาตัวเองเดินไปเรื่อยๆ เพื่อสำรวจหาผู้คนต่อไป
แต่พอเดินไปได้สักพักกลับได้ยินเสียงต่อสู้ ดังมาจากด้านหน้าของเธอ ถิงถิงรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วพลางดึงกริชข้างเอวออกจากฝัก เตรียมตัวเข้าไปช่วยเหลือ แม้จะไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น แต่ตามสัญชาตญาณนักฆ่าแล้ว ต้องมีการหวังผลให้ศัตรูตายแน่นอน เสียงของอาวุธกระทบกันไม่เบาจริงๆ หากโดนเข้าไปตายแน่ๆ คงไม่ได้สู้แค่ปล้นหรือป้องกันตัวแน่ๆ ต่างฝ่ายต่างหวังผลให้อีกฝ่ายตาย เมื่อคิดได้ดังนั้นถิงถิงจึงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตแล้วค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลงเมื่อใกล้จุดเกิดเหตุ เธอสังเกตการณ์ดูก่อนว่าฝ่ายไหนดี ฝ่ายไหนชั่ว จะได้เลือกช่วยเหลือถูกคน
มองด้วยสายตาจากไกลๆ มีชายหนุ่มผู้หนึ่งหน้าตาดีมาก สูงล่ำ กล้ามนิดๆ ผิวขาวใสจนถิงถิงแทบน้ำลายไหล เธอไม่เคยเห็นใครหล่อขนาดนี้มาก่อน ถ้าไม่นับดาราหนังจีนที่เคยดูในซีรีย์แล้ว เขาแต่งตัวดูภูมิฐานและกำลังต่อสู้กับชายชุดดำราว 4-5 คน แต่ชายชุดดำพวกนั้นฝีมือดีมาก แต่กลับรุมคนแค่คนเดียว ชายหนุ่มคนนั้นเหมือนจะาเ็ด้วย ต่อให้เก่งแค่ไหนก็น่าจะไม่รอดไปง่ายๆ ถิงถิงจึงตัดสินใจช่วยคนเพราะหน้าตา มันคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้วสำหรับถิงถิง
เมื่อคิดได้แล้วว่าจะช่วยใคร ถิงถิงก็พุ่งออกไปอย่างไม่เกรงกลัวทันที เธอใช้กริชเหวี่ยงไปมาอย่างคล่องแคล่ว ชายชุดดำ 4-5 คนเห็นเป็สตรีพุ่งเข้ามาจึงปล่อยให้ชาย 2 คนเข้าไปรับมือก่อน ส่วนอีก 3 คนยังคงต่อสู้กับชายหนุ่มผู้นั้น ถิงถิงอยากรีบจัดการชายชุดดำทั้ง 2 จึงเลือกสังหารจุดตายทันทีโดยไม่ลังเล เธอถูกฝึกมาให้สังหาร จึงไม่เอาเวลามาปล่อยกระบวนท่าต่อสู้มากมายนัก ทุกท่วงท่าล้วนดุดันไม่เกรงใจใคร! เมื่อเห็นช่องโหว่จุดตายเมื่อไหร่เธอก็จ้วงแทงทันที ก่อนจะหันไปเล่นงานคนที่เหลืออย่างเืเย็น มันคืออาชีพเก่าของเธอที่ทำอยู่ทุกวัน และการสังหารคนเคยเป็เื่ธรรมดาสำหรับเธอ และเธอพยายามจะเลิกทำตัวแบบนี้ แต่พอได้ต่อสู้แล้ว เธอก็ห้ามตัวเองไม่อยู่ ใครขวางหน้าเธอมันต้องตาย! ไม่อย่างนั้นเธอเองจะเป็ฝ่ายที่ตายแทน เธอถูกสอนมาแบบนี้ จึงทำไปตามสัญชาตญาณเดิมของเธอ
ชายชุดดำคนสุดท้ายถูกปาดคอหอยเืทะลักออกมามากมายจากฝีมือของถิงถิง มันล้มลงไปกองกับพื้นดิ้นทุรนทุราย แต่ถิงถิงกลับมองดูเป็เื่ธรรมดาจนชายผู้นั้นสิ้นลมไปตรงหน้า ส่วนชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าเธอกลับมองถิงถิงเหมือนตัวประหลาดและหวาดกลัวเธอ เขาก้าวถอยหลังไป 2-3 ก้าวเมื่อเห็นถิงถิงหันไปมองหน้าเขาที่เปื้อนเื
อะไรกันเนี่ย!! อุตส่าห์มาช่วยเหลือ แต่กลับมองเธอด้วยสายตาแบบนี้ ช่างไม่น่ารักเลยจริงๆ เห็นแก่ที่หน้าตาดีหรอกนะถึงพออภัยให้ได้บ้าง แทนที่จะมองด้วยสายตาหวานเชื่อมสำนึกบุญคุณ กลับกลายเป็กลัวเราไปได้
“เ้าชื่ออะไร? แล้วชายชุดดำพวกนี้เป็ใคร? ทำไมมัน้าสังหารเ้า แล้วข้าช่วยคนผิดหรือไม่? เ้าเป็คนดีหรือเลว?”
คำถามมากมายพรั่งพรูออกมาจากปากถิงถิง เธออยากรู้ว่าเธอช่วยถูกคนหรือเปล่า เขาอาจจะแค่หล่อเฉยๆ แต่ร้ายกาจไม่ต่างกับอี้หลางก็ได้ จึงลองถามดูตรงๆ หากเขาพูดอะไรออกมาย่อมจับพิรุธได้ ถิงถิงเคยสอบปากคำบ่อยๆ จึงคิดใช้จิตวิทยาเดิมๆ ลองสังเกตวิธีการตอบคำถามของเชายหนุ่มคนนี้ดูก่อน
“ข้าชื่อ เว่ยกวง ถูกตามล่าจากชายชุดดำพวกนี้ พวกมัน้าฆ่าล้างตระกูลข้า รวมทั้งลูกหลานทุกคน เพื่อให้ไร้ทายาทสืบทอด ข้าจึงพาบุตรของข้าหนีมา เรือนของข้าตอนนี้ไม่เหลือใครแล้วทั้งยังถูกเผา แต่พวกมันก็ยังส่งคนออกมาตามล่าพวกข้าที่รอดมาได้ไม่ยอมหยุด เป็เช่นนี้แล้ว เ้ายังคิดว่าข้าเลวอย่างนั้นหรือ? ข้าไม่ได้ทำผิดอันใดแต่กลับถูกผู้มีอำนาจสั่งฆ่าล้างตระกูล เ้าว่าข้าผิดตรงไหนกัน?”
ถิงถิงได้ฟังชายหนุ่มผู้นี้พูดด้วยท่าทางอัดอั้นตันใจและน้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของเขาทันทีเมื่อกล่าวถึงเื่ราวของตนเอง ก็นิ่งคิดพิจารณาในใจ ภาษากายมันโกหกกันไม่ได้ ตัวเขาสั่นเทา ทั้งน้ำตาคลอทันทีเมื่อพูดถึงเื่ที่ผ่านมา คงพบเจอเื่ราวะเืใจก่อนหน้านี้มามาก ถือว่าเธอได้ช่วยเหลือคนดีไว้ก็แล้วกัน อย่างนั้นคงหมดหน้าที่ของเธอแล้ว หวังว่าการทำดีครั้งแรกในโลกยุคนี้คงทำให้เธอได้อยู่อย่างมีความสุขทีเถอะ!
ถิงถิงได้แต่นึกในใจและภาวนาให้ตนเอง เธอเงยหน้ามองฟ้าด้วยสายตาเหม่อลอยอีกครั้ง เหมือนกำลังสื่อสารกับเบื้องบน
ชายหนุ่มนามเว่ยกวงมองท่าทีของถิงถิงไม่ต่างกับคนบ้า ในใจก็คิดว่าแม้นางจะเป็ยอดฝีมือแต่สติคงเลอะเลือนแน่ๆ สตรีผู้นี้คงเร่ร่อนมาไกลมาก ยังดีที่นางจิตใจดียื่นมือเข้าช่วยเหลือเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รอดแล้ว...
2K
