"แล้ว...วันนี้คุณยุ่งรึเปล่าคะ"
"ปัททำให้คุณเสียเวลารึเปล่า" ปัทมาถามเขา
"ไม่นี่ ฉันแค่มารับเมียมันผิดตรงไหนหรอ"
เขาบอกเธอพร้อมกับเริ่มตักอาหารใส่ปาก ส่วนปัทมาก็ได้แต่นั่งมองชายหนุ่มอยู่เงียบๆ พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้าหวาน...ถึงเขาจะชอบเ็าใส่แต่หญิงสาวก็รู้ดีว่าเวลาชายหนุ่มจะทำอะไรให้ใครนั้นเขามักจะทำจากใจจริงเสมอ
"แล้วเธอไม่ทานหรอ? " เขาถามปัทมาเมื่อเห็นเธอเอาแต่มองหน้าเขา
"เอ่อ...ทานค่ะๆ " ปัทมารีบตักอาหารใส่ปากเมื่อถูกจับได้
"โอ๊ย! "
แต่ทว่ามันยังร้อนอยู่ เธอมัวแต่ดีใจที่ได้ทานอาหารกับเขาจนลืมระวังตัวเอง
"ปัท! " คทาธรทิ้งช้อนลงแล้วรีบดูอาการหญิงสาวด้วยความใ
"ทำำไมเธอไม่เป่าก่อนล่ะ" เขารีบหยิบน้ำให้เธอดื่ม
"เป็ไงบ้าง ดีขึ้นมั้ย" เขาถามเธอด้วยความเป็ห่วง
"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ" ปัทมาบอกเขา แค่รู้ว่าคทาธรเป็ห่วงเธอก็หายเป็ปลิดทิ้งแล้วล่ะ
"ปัทดีใจนะคะที่วันนี้ได้ทานข้าวกับคุณ"
"เราไม่ได้ทานอาหารด้วยกันนานแค่ไหนแล้วคุณจำได้มั้ย" เธอแอบตัดพ้อเขาเล็กน้อย แต่ไม่ได้จริงจังอะไร
"โทษทีนะ ่นี้งานฉันเยอะ"
"แต่ฉันก็กลับมานอนกับเธอทุกคืนนี่ เธอยังไม่พอใจอีกหรอ" คทาธรบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
"เอ่อ...ขอโทษค่ะ"
"ปัทไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณนะคะ ปัทก็แค่ดีใจที่วันนี้เราได้กลับมาทานข้าวด้วยกันอีกเท่านั้น"
เธอบอกเขาเสียงอ่อยเพราะกลัวเขาจะมองว่าเธองี่เง่า น่ารำคาญและเบื่อกันในที่สุด บ่อยครั้งที่หญิงสาวมักจะเป็ฝ่ายยอมให้เขา ยอมขอโทษ ยอมเป็คนผิดเองเพื่อรักษาความสัมพันธ์เอาไว้เพราะเธอรู้ว่าแค่เื่งานเขาก็เหนื่อยมากพอแล้ว หญิงสาวไม่อยากให้คนที่ตัวเองรักต้องรู้สึกเหนื่อยไปมากกว่านี้...ก็เธอรักเขามากนี่นา อะไรก็ตามที่ทำให้คนที่เธอรักสบายใจ หญิงสาวยินดีทำให้ทุกอย่างอยู่แล้ว
"ช่างเถอะ" ชายหนุ่มหันมาทานข้าวต่อ
"ได้ข่าวว่าวันก่อนมีคนมาป่วนที่ร้านของเธอหรอ? " คทาธรถามหญิงสาว
"ค่ะ แต่คงเป็เื่เข้าใจผิดกันมากกว่า"
"แต่ไม่มีอะไรแล้วล่ะค่ะ ปัทเคลียร์ทุกอย่างแล้ว"
เธอบอกเขาพร้อมกับตักอาหารใส่ปากด้วยรอยยิ้มน้อยๆ อย่างน้อยมันก็ทำให้หญิงสาวได้รับรู้ว่าภายใต้ความเ็านั้นเขาก็ยังคงใส่ใจเื่ของเธออยู่
วันนั้นมีผู้หญิงหน้าตาสวยท่าทางไฮโซคนหนึ่งมาสั่งขนมในร้านทาน แต่ในทันทีที่เด็กในร้านนำเมนูที่หล่อนสั่งมาเสิร์ฟให้ ผู้หญิงคนนั้นก็โวยวายขึ้นมาทันทีว่าเสิร์ฟอาหารให้เธอผิด แต่ลูกจ้างของเธอก็ยังยืนยันว่าหล่อนสั่งเมนูที่นำมาเสิร์ฟให้จริงๆ จึงมีการโต้เถียงกันในร้าน
ปัทมาที่กำลังอบขนมอยู่จึงต้องรีบออกมาเคลียร์เพราะลูกค้าท่าทางอีโก้สูงผู้นี้ไม่ยอมและ้าให้เธอไล่ลูกจ้างในร้านออก แต่ปัทมาไม่ได้ใจร้ายกับเด็กของเธอขนาดนั้น หญิงสาวจำเป็ต้องให้เด็กของเธอขอโทษผู้หญิงคนนั้นและเธอในฐานะเ้าของร้านก็ต้องขอโทษลูกค้าอีกทีหนึ่งด้วยตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นจึงยอมและพอใจเมื่อได้รับคำขอโทษจากเธอซึ่งเป็เ้าของร้าน
"วันนี้ฉันมีธุระต้องทำต่อนะ คงไปส่งเธอแล้วก็ไปบริษัทเลย" เขาบอกหญิงสาว
"อ่อ ค่ะ"
"งั้นเดี๋ยวปัทเอาอาหารเที่ยงไปให้ที่บริษัทนะคะ"
เธอบอกเขาอย่างตั้งใจเพราะรู้ว่าแฟนหนุ่มชอบทานอาหารไม่ตรงเวลา บางครั้งก็ลืมทานไปเลยจนทำให้ชายหนุ่มปวดท้องอยู่เสมอ
"ไม่ต้องหรอก" เขาปฎิเสธและนั่นก็ทำให้หญิงสาวหน้าเศร้าลง
"เดี๋ยวตอนเที่ยงฉันจะเข้าไปที่ร้านเอง" เขาบอกเธอและนั่นก็ทำให้คนที่กำลังเศร้าอยู่ยิ้มออกได้อีกครั้ง
.
.
.
หลายชั่วโมงต่อมา...
ปัทมาเหลือบมองเข็มนาฬิกาพร้อมกับนวดแป้งเพื่อฆ่าเวลาไปด้วย นี่มันก็บ่ายโมงกว่าแล้วทำไมคนรักของเธอถึงไม่มาสักทีนะ...หรือว่าเขาจะปล่อยให้เธอรอเก้อเหมือนที่ผ่านมาอีก?
คร่อก คร่อก
จู่ๆ เสียงท้องของเธอก็ดังขึ้น แน่ล่ะสิ...ก็เธอยังไม่ได้ทานอาหารเที่ยงเลยนี่นา ปัทมาตั้งใจว่าจะรอทานอาหารเที่ยงกับแฟนหนุ่มแต่เขาก็ไม่มาสักที เธอส่งข้อความไปถามเขา แต่คทาธรก็ไม่อ่านไม่ตอบเลยสักนิด เขาคงยุ่งกับงานอยู่กระมัง...สุดท้ายหญิงสาวก็หาเหตุผลที่จะไม่โกรธเขาอีกจนได้
"เอ่อ...พี่ปัทจะไม่ทานข้าวหน่อยหรอคะ" เกวลินลูกน้องของเธอถามหญิงสาว
"พี่รอแฟนอยู่อะ แต่เขาคงติดงานอยู่ก็เลยช้าหน่อย" เธอบอกลูกน้องสาวพร้อมกับแก้ตัวให้แฟนหนุ่มไปด้วย
"แฟน? พี่สิพี่แฟนแล้วหรอคะ"
เกวลินถามเ้านายสาวอย่างแปลกใจ จริงอยู่ที่เธอมาทำงานที่นี่ได้เกือบเดือนแล้ว แต่เธอไม่เคยเห็นแฟนของปัทมาเลย...คนเป็แฟนกันก็ต้องมาหากันบ้างสิ ไม่จำเป็ต้องทุกวันก็ได้
"คบกันหลายปีแล้วล่ะ แต่่นี้งานเขายุ่งน่ะ" ปัทมาส่งยิ้มให้ลูกน้องสาวเจื่อนๆ
"พี่ปัทคะ คุณคีย์มาแล้วค่ะ แต่ว่า..."
ลูกน้องอีกคนของเธอเดินเข้ามาบอกหญิงสาว แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยคปัทมาก็รีบผลุนผลันออกไปเสียก่อน
.
.
ปัทมารีบเดินออกมาหน้าร้านด้วยความดีใจ ที่สำคัญตอนนี้เธอก็หิวมากแล้วด้วย แต่หญิงสาวกลับพบว่าแฟนหนุ่มของเธอไม่ได้มาแค่คนเดียว แต่เขากลับพาผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วย ทั้งคู่เข้ามานั่งในร้านเหมือนลูกค้าทั่วไปและแฟนหนุ่มของเธอก็กำลังเลื่อนเก้าอี้ให้เธอคนนั้นนั่งด้วยท่าทีสุภาพ
คทาธรมองสบตาหญิงสาวแว๊บหนึ่ง...แค่แว๊บเดียวเท่านั้น จากนั้นเขาก็หันไปคุยกับผู้หญิงอีกคนที่อยู่ตรงหน้าต่อ
"ขอเมนูด้วยครับ"
เขาเอ่ยขึ้นเพื่อให้พนักงานในร้านได้ยินและด้วยความอยากรู้ของปัทมาเองที่อยากจะเห็นหน้าผู้หญิงที่มากับแฟนคนอื่นให้ชัดๆ หญิงสาวจึงตัดสินใจทำหน้าที่นั้นเอง
"ไม่ต้องจ้ะ เดี๋ยวพี่ไปเอง"
ปัทมาบอกกับลูกน้องของเธอแล้วหยิบเมนูอาหารตรงไปที่โต๊ะของแฟนหนุ่ม
"เมนูค่ะ"
ปัทมาวางเมนูลงบนโต๊ะเพื่อลองเชิงแฟนหนุ่มแล้วหันไปมองผู้หญิงคนนั้น...ผู้หญิงคนที่มาโวยวายในร้านของเธอเมื่อวันก่อนนี่!
"ถ้าคุณคีย์ไม่ชวนมาฉันก็ไม่อยากจะมาเหยียบร้านนี้นักหรอก" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าปัทมา
"มีอะไรกัน? แล้วคุณรู้จักเธอด้วยหรอน้ำเพชร? " คทาธรถามคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ
"ค่ะ มีการเข้าใจผิดกันนิดหน่อย...ก็เื่ที่ปัทบอกคุณเมื่อเช้าไงคะ"
ปัทมาเป็ฝ่ายบอกเอง อีกนัยหนึ่งก็เพื่อบอกเป็นัยให้ผู้หญิงคนนั้นรับรู้ว่าเธอเป็อะไรกับเขาเพราะเธอก็มีความรู้สึกหึงหวงแฟนตัวเองเวลาที่เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นเหมือนกัน
"นี่คุณรู้จักผู้หญิงคนนี้เป็การส่วนตัวด้วยหรอคะคีย์? " น้ำเพชรคาดคั้นชายหนุ่ม
"ฉันเอานี่นะ แล้วก็เอานี่ให้เธอด้วย"
คณาธรไม่ตอบคำถาม แต่เขากลับชี้เมนูอาหารที่้าจะสั่งกับปัทมาและสั่งอาหารให้แก่น้ำเพชรอีกด้วย
"ค่ะ"
ปัทมากัดฟันจดเมนูอาหารที่แฟนหนุ่มบอกด้วยความน้อยใจอยู่ลึกๆ ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะว่าเขากำลังหลีกเลี่ยงการตอบคำถามอยู่
.........................................

524
