ผมชื่อ... ภามพรหมพิริยะ
ผมอยู่ในสภาพแบบนี้ั้แ่อายุ16
สภาพของคนที่ไม่สามารถนอนไม่ได้แม้ว่าจะพยายามข่มตานอนเท่าไรง่วงแค่ไหน หรือต่อให้ใช้ยาสลบก็คงไม่ได้ผล เรียกง่ายๆว่าต่อให้ปวดหัวจนเหมือนจะะเิเพราะอดนอน แต่ร่างกายของผมก็ไม่สามารถหลับได้แม้แต่วินาทีเดียว
ผมทนอยู่กับความทรมานเ่าั้พักใหญ่จนวันหนึ่งผมได้ค้นพบความจริงข้อหนึ่งเกี่ยวกับคำสาปนี้
ทางเดียวที่ผมจะนอนได้คือต้อง ‘ตาย’ เท่านั้น...
แต่ความตายก็ไม่ใช่เื่น่าพิสมัยนักเพราะมันต้องผ่านความเ็ปทรมานทุกครั้ง และทุกครั้ง...ไม่ว่าสุดท้ายความตายที่ผมมอบให้ตัวเองมันจะรุนแรงแค่ไหนผมก็จะตื่นขึ้นมาเพื่อเริ่มชีวิตใหม่อีกครั้งเสมอ โดยร่างกายไร้รอยขีดข่วนเหมือนไม่เคยเป็อะไรมาก่อนแลกกับความรู้สึกว่าผมได้นอนหลับไปพักหนึ่ง ซึ่งระยะเวลาเ่าั้หดน้อยลงทุกครั้งที่ผมใช้วิธีการเดิมๆเพื่อดับลมหายใจของตัวเอง
ผมไม่สามารถที่จะตายจริงๆได้ และไม่สามารถที่จะนอนหลับอย่างคนปกติด้วย
ทั้งหมดเป็เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นรถบัสซึ่งพาผมกับเพื่อนร่วมห้องไปเที่ยวทัศนศึกษาพลัดตกหน้าผา ทุกคนจากไปหมดและผมเองก็ควรจะตายั้แ่วันนั้นเช่นกัน
ถ้าไม่มีไอ้บ้าที่ไหนโผล่มายัดเยียดพลังนี่ให้
สุดท้ายผมกลับกลายเป็คนเดียวที่รอดชีวิตจากรถบัสคันนั้นและกลายมาเป็อย่างทุกวันนี้
มันก็คงจะมีบางคนเรียกสิ่งที่ผมเป็ว่าพร์หึ... ไอ้การที่ร่างกายไม่โตขึ้นสักนิดเดียวเส้นผมก็เปลี่ยนเป็สีแปลกประหลาดกว่าชาวบ้าน สายตาที่มองมาอย่างขยะแขยงและยังทรมานจากอาการนอนไม่หลับจนแทบจะบ้าตาย
เนี่ยน่ะเหรอพร์?เอาชีวิตธรรมดามาให้ผม แล้วเอาพร์ของผมไปแทนไหมล่ะ เ้าพวกปากดีพวกนั้น
หนึ่งปีผ่านไปที่ผมต้องใช้ชีวิตกับความทุกข์และสายตาของคนรอบข้างสุดท้ายผมก็ต้องหนีออกจากบ้านเพราะไม่อยากให้ใครมองเป็ตัวประหลาดเตร็ดเตร่ออกมาโดยที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน และต้องหายใจทั้งที่ไม่รู้ว่าจะทำไปทำไม และไม่สามารถทำอะไรกับสิ่งที่เป็อยู่ได้เลย
ไม่มีอะไรดีสักอย่าง...
ผมเกลียดทุกสิ่งที่ตัวเองเป็และหงุดหงิดที่โลกนี้โหดร้ายกับผมเพียงแค่คนเดียว
ถึงอย่างนั้นผมกลับได้เจอเหตุการณ์บางอย่างที่เปลี่ยนมุมมองบางอย่างของผมไป
ทั้งหมดมันเริ่มจากคนไม่ตายกับคนใกล้ตาย...มาเจอกัน
2K
