ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “ท่านพ่อ ซู่ซินงดงามเช่นนี้ นางเกิดมาเพื่อเป็นฮูหยินขุนนางชัดๆ อิงจื่อจะเทียบกับซู่ซินได้อย่างไรเจ้าคะ เมื่องานแต่งเสร็จสิ้น บ้านซ่งจะเหลือสิ่งใดอีกเจ้าคะ” หานซื่ออาศัยความโปรดปรานของลูกสาวยกสถานะของตนเองตามไปด้วย ครอบครัวของนางกดขี่ครอบครัวของน้องสามี ใช้ให้พวกเขาทำงานแทน ทุกวันนี้อยู่อย่างสบายเสียจริง

        “บ้านซ่งมีสะใภ้หมอเทวดา มิใช่สิ่งที่ทุกคนจะเทียบได้ พวกเจ้าอย่าสร้างปัญหา ส่วนอิงจื่อ พวกเจ้าก็รู้จักให้อภัยนางเสียหน่อย” หนนี้โจวหลี่เจิ้งมิเข้าข้างโจวซู่ซิน เขารู้ดีว่าสุนัขจนตรอกล้วนทำได้ทุกสิ่ง

        เช่นครอบครัวของซ่งผิง หากเฉียวซื่อมิทำเกินเหตุ ซ่งผิงคงมิเจรจาหย่านาง หากเขาคือซ่งผิง เขาคงหย่าขาดเฉียวซื่อไปตรงๆ มิให้เงินนางเช่นนั้นหรอก

        เรือนใหญ่บ้านซ่ง！

        บรรยากาศบนโต๊ะของพวกจิ่นเซวียนแปลกไป

        โจวซู่อิงรู้สึกทุกข์ใจขึ้นมา เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตนเอง 

        “อิงจื่อ เจ้าเป็นอย่างไร มิสบายที่ใดหรือ？” จิ่นเซวียนเห็นว่าโจวซู่อิงมิขยับตะเกียบเลย นางจึงถามอย่างเอาใจใส่

        “พี่สะใภ้เล็ก ข้าเกรงว่าเมื่อข้ากลับบ้านไปแล้วจะอยู่ยากเจ้าค่ะ”

        “เจ้ามิได้ทำสิ่งใดผิด เหตุใดถึงอยู่ยากเล่า” จิ่นเซวียนรู้ว่าโจวซู่อิงกังวลสิ่งใด ความจริงแล้วโจวซู่อิงเป็นเด็กดี แต่นางตั้งแง่ใส่โจวซู่ซิน เพราะมิได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมในบ้าน

        “เซวียนเซวียน เจ้าเพิ่งมาถึงหมู่บ้านของพวกเราเลยยังมิรู้สถานการณ์ของบ้าวโจว อิงจื่อถูกซู่ซินกดขี่มาตลอด เมื่อครู่พวกชาวบ้านวิจารณ์ซู่ซินจนหลี่เจิ้งโกรธ เขาต้องคิดบัญชีกับอิงจื่อแน่”

        เฉินซื่ออธิบายเหตุผลให้จิ่นเซวียนฟัง จิ่นเซวียนค่อนข้างเห็นใจโจวซู่อิง

        “อิงจื่อ หากข้าเดามิผิด ในบ้านโจว เจ้าคงมีชีวิตที่ยากลำบากใช่หรือไม่ ข้าเห็นท่านปู่ของเจ้าชอบน้องซู่ซินยิ่งนัก นางถึงได้ผิวขาวผุดผ่องมิเหมือนคนทำนาเช่นนี้ และนางก็อายุสิบหกแล้ว ท่านปู่ของเจ้ายังมิหาครอบครัวให้นาง เขาคงคิดว่านางโดดเด่นเกินไป มีเพียงขุนนางข้าราชการชั้นสูงเท่านั้นที่คู่ควร” จิ่นเซวียนรู้หลักการ ‘ศัตรูของศัตรูคือมิตร’ จากเหตุการณ์ในวันนี้ โจวหลี่เจิ้งต้องเกลียดนางแน่ เพื่อป้องกันมิให้โจวหลี่เจิ้งก่อเรื่องในอนาคต นางต้องดึงโจวซู่อิงมาเป็นพวก เมื่อมีโจวซู่อิงเป็นพันธมิตร นางจะจัดการโจวหลี่เจิ้งได้ง่ายขึ้น

        “ครอบครัวของข้ามิเคยได้รับความเอ็นดูเลย ผู้ที่ท่านปู่รักที่สุดคือท่านลุง เขาเห็นว่าท่านพ่อของข้าซื่อสัตย์รังแกง่ายเลยขูดรีดเขาตลอด ท่านแม่เสนอให้แยกบ้านแต่กลับถูกท่านปู่ตี ท่านปู่มิรู้หรอกว่าบ้านของพวกเราอยู่อย่างลำบากเพียงใด ข้าต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อมาทำงาน เงินที่ได้ก็มิใช่ของตนเอง ท่านปู่แย่งไปหมดทุกอีแปะเลยเจ้าค่ะ”

        โจวซู่อิงมิโกหก นี่คือชีวิตจริงของครอบครัวของนางในบ้านโจว

        “ภรรยา อิงจื่อพูดความจริง เมื่อถึงฤดูหนาว อิงจื่อยังต้องขึ้นเขาไปหาของกิน หากมิทำงานก็จะโดนย่าของนางตี ครอบครัวของพวกเขาและครอบครัวของท่านลุงมีทั้งหมดสิบคน เมื่อรวมโจวหลี่เจิ้งและภรรยาของเขาเข้าไปอีกเท่ากับว่ามีทั้งหมดสิบสองคน ทั้งสิบสองชีวิตเป็นภาระของครอบครัวอิงจื่อ นางบ่นบ้างย่อมเป็นเรื่องปกติ” หายากที่ซ่งจื่อเฉินจะพูดประโยคยาวๆ เขาช่วยโจวซู่อิงเช่นนี้ โจวซู่อิงซาบซึ้งใจยิ่งนัก

        “มิคิดเลยว่าน้องซู่ซินจะเป็นคนเช่นนี้” จิ่นเซวียนรู้สึกหดหู่เล็กน้อย โจวซู่อิงค่อนข้างคล้ายกับนาง ตอนที่อยู่บ้านเดิม นางเองก็โดนย่าชั่วร้ายรังแกอยู่บ่อยๆ

        “พี่สะใภ้ห้า พี่ซู่ซินมิได้เป็นคนเช่นนั้น นางดีกับทุกคนเจ้าค่ะ” ปัญหาเก่าๆ ของซ่งเป่าจูกลับมาอีกหน นางอดที่จะแก้ตัวแทนโจวซู่ซินมิได้

        “เป่าจู เจ้ารู้หรือไม่ลับหลังพี่สาวที่แสนดีของเจ้าพูดว่าอย่างไร？เจ้านี่โง่เสียจริง ถูกคนหลอกใช้แล้วยังพูดสิ่งดีๆ ให้นางอีก” โจวซู่อิงใช้สายตาเห็นอกเห็นใจมองซ่งเป่าจู ซ่งเป่าจูส่งเสียงร้องในลำคออย่างมิพอใจ “เจ้าอย่าเสี้ยม พี่ซู่ซินดีกับข้ายิ่งนัก”

        “เป่าจู หากเจ้ามองคนรอบข้างมิออก ในวันข้างหน้าเจ้าจะโดนเอาเปรียบ ข้ามิเคยชอบโจวซู่ซิน แต่ทุกคนบอกว่าข้าชอบนาง เจ้ามิคิดว่าเรื่องนี้ผิดปกติหรือ？” ซ่งจื่อเฉินทนปล่อยให้ซ่งเป่าจูโง่ต่อไปมิได้แล้ว เขาจึงวิเคราะห์สถานการณ์ให้ซ่งเป่าจูฟังจนนางตกตะลึง

        “พี่ห้า ท่านหมายความว่าเรื่องราวระหว่างท่านกับพี่ซู่ซินคือแผนการของนางหรือเจ้าคะ？”

        “เป่าจูเอ๋ย พี่ห้าคือพี่ชายแท้ๆ ของเจ้า เขาจะทำร้ายเจ้าหรือ？โจวซู่ซินดีกับเจ้า เพราะเจ้าคือน้องสาวแท้ๆ ของพี่ห้า นางจึงอยากใช้เจ้าเป็นสะพาน ต่อมาพี่ห้าประสบอุบัติเหตุ นางก็มิมาบ้านพวกเราอีก เหตุผลง่ายๆ เช่นนี้ เจ้ายังมิเข้าใจ มิน่าเล่าเจ้าถึงถูกนางหลอกใช้”

        “เป่าจู รู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดข้าถึงเกลียดญาติผู้พี่เช่นนี้？เหตุผลเดียวที่ข้าเกลียดนาง คือนางมิเคยมองพวกเราเป็นคนในครอบครัว สำหรับนาง พวกเราเป็นเพียงคนงานระยะยาว นางใช้ความงดงามของตนเองเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการนั้นมิผิด แต่นางมิควรทำลายความสุขของพวกเรา”

        โจวซู่อิงพร้อมรับโทษแล้ว นางมองเห็นอนาคตของนางจากจิ่นเซวียน หากยังกตัญญูอย่างโง่เขลา[1] เช่นนี้ สุดท้ายแล้วคนที่ต้องเจ็บปวดก็คือตัวนางเอง

        “เป่าจู ที่พี่ห้าบอกว่าจะมิเตรียมสินสมรสให้เจ้าเพราะเขาโกรธ เขาหวังว่าเจ้าจะแก้นิสัยแย่ๆ พวกนั้น กลายเป็นคนที่น่าเคารพนับถือ” จิ่นเซวียนรู้สึกหนักใจ เมื่อนางต้องมีน้องสามีเช่นนี้ เป่าจูเป็นเพียงเด็กนิสัยเสีย หากสั่งสอนให้ดี ก็ยังพอช่วยนางได้

        “พี่สะใภ้ห้า ข้ามิปิดบังท่าน เมื่อครู่พี่ซู่ซินยุยงให้ข้าก่อเรื่องจริงๆ นางบอกว่านางจะแย่งพี่ห้ากลับมาเจ้าค่ะ” ในหัวของซ่งเป่าจูนึกถึงคำพูดของจิ่นเซวียน วลีที่บอกว่านางจะกลายเป็นคนที่น่าเคารพนับถือนั้นกระตุ้นจิตสำนึกที่ซ่อนอยู่ในใจของนาง ความจริงแล้วนางเองก็อยากเป็นแม่นางน้อยที่ได้รับการยอมรับเช่นกัน

        “เป่าจู เจ้าพูดกับข้าเรื่องนี้ได้ แสดงว่าเจ้ารู้ตัวแล้วว่าเจ้าทำผิดอย่างไร ขอเพียงเจ้าตั้งใจปรับแก้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า ในวันข้างหน้าหากเจ้าแต่งงาน สินสมรสของเจ้าจะมิแพ้ผู้ใดแน่นอน จะหาบุรุษ ต้องหาคนที่รักเจ้า มีหรือมิมีเงินมิสำคัญ เช่นท่านอาเขยเล็กของข้า ปีนั้นคนต่างก็คิดว่าท่านอาเขยเล็กมิคู่ควรกับท่านอาเล็กเสียด้วยซ้ำ”

        “อาเขยเล็กของเจ้าเป็นคนคลั่งรักภรรยา คนในหมู่บ้านละแวกนี้รู้กันหมดว่าหูเหยียนซูจากหมู่บ้านสกุลซย่ารักภรรยาของตนเองที่สุด” ท่านอาเล็กของจิ่นเซวียนได้พบบุรุษดีๆ เช่นนี้ เฉินซื่ออิจฉายิ่งนัก

        “ช่วงแรกท่านอาเขยเล็กมิมีเงิน แต่พวกเขาสามีภรรยาร่วมแรงร่วมใจ ชีวิตเลยดีขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาสร้างเรือนขนาดใหญ่ ซื้อรถม้าและมีเงินเก็บโดยอาศัยความขยันของตนเอง ที่สำคัญคือท่านอาเขยเล็กรักท่านอาเล็กของข้า เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน เขายังทำอาหารให้ท่านอาเล็กด้วย”

        บุรุษที่ห่วงใยครอบครัวเช่นนี้หายากยิ่งนัก หากซ่งจื่อเฉินดีพอๆ กับท่านอาเขยเล็ก นางก็พอใจแล้ว

        “สามีภรรยาการเงินติดขัด ชีวิตคู่ย่อมมิราบรื่น ท่านแม่บอกว่าสตรีควรแต่งให้ผู้ที่มีเงิน” ซ่งเป่าจูได้รับการสั่งสอนให้แต่งกับคนรวยมาตั้งแต่เล็ก นางรู้สึกว่าท่านอาเล็กของจิ่นเซวียนเป็นข้อยกเว้น มิใช่ทุกคนที่จะโชคดีเช่นนั้น

        “เป่าจู เจ้าต้องเปลี่ยนความคิดนี้ หาคู่ครองต้องดูที่คุณลักษณะ การแสวงหาความก้าวหน้าของเขา มิใช่หน้าตาน่าเกลียด เจ้าก็พิจารณาแล้วว่าจะอยู่กับเขาหรือไม่” จิ่นเซวียนมิเห็นด้วยกับความคิดของซ่งเป่าจู นางอยากหาคนรวย คนรวยอาจจะมิชอบนาง

        “ภรรยา ในใจของเจ้า บุรุษเช่นไรถึงน่าเกลียดหรือ？” ซ่งจื่อเฉินมองจิ่นเซวียนอย่างลึกซึ้งและถามติดตลก

เชิงอรรถ

[1] กตัญญูอย่างโง่เขลา หมายถึง พฤติกรรมที่มิน่าส่งเสริม ถึงแม้การเคารพและการไม่ขัดคำสั่งเป็นสิ่งแสดงความกตัญญู แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นการให้บุตรแสดงความกตัญญูโดยปราศจากการใช้ปัญญาไตร่ตรอง