ตามหลักสากล หากนักแสดงเทคเยอะ เล่นห่วย ต้องจ่ายค่าปรับเป็ว่าเล่น แล้วนี่ล่ะ ต้องจ่ายกี่ล้าน
ในหัวคิดได้แต่เื่นี้จริงๆ ไม่ใช่ผมนอกบทแต่เป็พระเอกหน้ามึนที่จ้องหน้ากันอยู่ตรงโต๊ะทำงานนี่ต่างหาก ไม่เหม็นเหรอห้ะ จมูกเพี้ยนแน่ๆ ถึงพูดจาแปลกๆ
จู่ๆพระเอกกับพระรองในเื่ที่ควรจะเขม่นกัน ฉากเปิดดันไม่ใช่ตอนพระรองพานางเอกไปซื้อของตามนิยาย แล้วป้ะพระเอกเข้าให้ ต่อด้วยฉากสองกระแสไฟที่จีบสาวคนเดียวกันพุ่งออกจากตา แล้วนี่มันบ้าอะไร
“คุณจะอยู่ในห้องนี้ทั้งวันหรือไง”
“ไม่ต้องยุ่ง ถ้าอ้าปากได้ก็บอกมาว่าใครส่งแกมากันแน่”
จะมีใครส่งมาได้อีก ผมถีบตัวเองมาน่ะสิ ไม่อดน้ำตายก็บุญแล้ว
ผมนั่งพื้นมุมห้องฮึดฮัดไม่ตอบอะไร หันหน้าหนีไม่อยากมองคนใจร้ายใจดำที่พูดไม่รู้เื่ กระทั่งได้ยินเสียงลุกเดินเข้ามาหาย่อตัวลง
ยิ้มอะไร สะใจที่ผมทำหน้าบึ้งเป็ตูดหรือ
มือหนายื่นมาจับปลายคางพลันบังคับเคลื่อนให้หันไป ผมก็ไม่ยอมฝืนรั้งจนปวดคอ เออ หันก็หัน ก็มันเจ็บนี่หว่า
“เบาๆ หัวคนนะไม่ใช่ลูกมะพร้าว”
“ฮ่าๆ เธอเป็ขอทานจริงๆหรือ” ดวงตาคมจ้องั์ตากลมที่กำลังแข็งสู้ “ชื่อเตียวเฉินใช่ไหม”
พระเอกเื่นี้เป็อัลไซเมอร์หรือไง หรือว่าบ้า
บอกให้มานั่งเฉยๆอยู่ในสายตาในห้องแคบไม่พอ จ้องห่างๆนี่ก็หนักแล้ว เล่นมาเค้นถามระยะลมหายใจชนกัน
มันก็ใจสั่นน่ะสิ
ใบหน้าคมออกไปทางฝรั่งแต่ผิวขาวสะอาด หันข้างจะเห็นจมูกคมราวกับนายแบบ ไอ้ภาพก้อนลอนๆกลางลำตัวคราวก่อนยังตราตรึงั้แ่วันนั้นไม่ทันจางหาย จากนี้ผมคงถูกดวงตาสีดำทรงเสน่ห์นี่ฝังอยู่ในหัวเพิ่มแน่ๆ
พระเอกคือพระเอกของแท้
“น่ากลัวจริงๆ”
“เธอกลัวฉันหรือ” สีหน้าเขาดูสนอกสนใจเ้าเล่ห์ ยกยิ้มน้อยๆ
ผมอยากจะบอกมากว่าหลุดปาก มันคนละเื่เดียวกันอะคุณพระเอก
“ดี ฉันชอบ”
ชอบ? ชอบให้คนอื่นกลัวก็ โรคจิต อะสิ
สรุปคือพระเอกบ้านี่เป็โรคจิตไปแล้ว ถึงคางผมจะโดนล็อกอยู่ที่เดิม แต่ผมค่อยๆถอยตูดออกห่างจนตัวเอียง
“ตอบ!”
“กลัว! กลัวครับกลัว”
กลัวโรคจิต
ในที่สุดมือหนาก็ปล่อยคางผมเป็อิสระ หันตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานทำเป็นั่งอ่านเอกสารเก๊กหน้าขรึม การแสดง! ทำเหมือนผมตอนยังเป็สายสืบ รู้หรอกว่าโฟกัสจริงๆ ของแรงกดดันและสายตาคู่นั้นมันมาอยู่ตรงนี้ ไม่เชื่อเดี๋ยวพิสูจน์ให้ดู
ฟึบ
“จะลองดีใช่ไหม”
นั่นไง แค่ลุกขึ้นยืนเท่านั้น ขาหน้ายังไม่ได้ก้าวไปไหน คนที่ทำเป็ไม่สนใจนี่ปล่อยแฟ้มทิ้งจนแทบจะนึกว่ามันเป็ขยะ หันขวับมามองทันที
“ไม่ได้จะลองดี แต่จะไปที่ครัว”
“ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ฆ่าเธอ นั่งลง”
“ผมก็บอกชัดแล้วเหมือนกันว่าผมมาที่นี่เพราะน้ำ ไม่ได้จะมาสืบอะไรทั้งนั้น คิดไปเองคนเดียว”
มันน่าโมโหนัก คนนะไม่ใช่รูปปั้น
ผมจ้องเขาตาขวาง ขบริมฝีปากล่างของตัวเอง เขาก็ส่งสายตาเกรี้ยวกราดกลับมาเหมือนจะกินหัวกัน ไม่ต้องรอให้มีการเคลื่อนไหว สองขาก็ลุกเดินกระแทกเท้าไปที่ประตู แน่นอนว่าเขาลุกมารั้งข้อมือไว้อย่างไว
“บอกว่าไม่ฆ่าไง หยุดหาเื่ตายได้แล้ว” กำข้อมือแน่นขึ้น
แงะข้อมือเขาออกแล้วตะคอกใส่หน้าดังๆอย่างเหลืออด “ไม่ฆ่าก็ไม่ฆ่า ไม่ได้จะหามีด ผมหิว!!!”
92K
