ชายาเอกของท่านแม่ทัพ

บทที่ 23 พี่สาวที่น่ารัก

        อิงเถายิ้มพลางพยักหน้า "ข้าจำได้"

        ที่สี่แยกถนนตะวันตก พอพวกนางวางแผงขายเสร็จ ก็มีผู้คนกลุ่มหนึ่งแห่กันมาต่อแถว

        ซูซีหัวตบแก้มทั้งสองข้าง ปลุกกำลังใจตัวเองเพื่อต้อนรับลูกค้า

        วันนี้ไม่มีเซียวฝานมาช่วย ขนมสองร้อยชิ้นขายจนเกือบมืดค่ำจึงหมด

        ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนจำนวนไม่น้อยโวยวายว่าจำนวนไม่พอ อยากให้พวกนางเพิ่มอีก

        สำหรับเ๱ื่๵๹นี้ ซูซีหัวเพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไรเป็๲ชิ้นเป็๲อัน บอกว่าจำกัดจำนวนก็คือจำกัดจำนวน ถ้าอยากเพิ่ม ยังไงก็ต้องรอให้ธุรกิจมั่นคงก่อน

        เก็บของเสร็จปิดแผง ซวนเจี่ยวและเฟิ่งหลีพากันกลับจวน ส่วนซูซีหัวพาอิงเถา และหลี่จือไปที่ถนนทางเหนือ

        "เ๽้าของร้าน กุ้งแห้งและสาหร่ายที่ข้าสั่งมาถึงหรือยัง?"

        "มาถึงแล้ว มาถึงแล้ว" เ๽้าของร้านตอบอย่างคล่องแคล่ว เรียกลูกมือให้ยกกระสอบมาสองใบ "นี่คือที่เ๽้าสั่งไว้ก่อนหน้า กระสอบละยี่สิบจิ๋น สองกระสอบสี่สิบจิ๋น"

        ซูซีหัวย่อตัวลงเปิดกระสอบ ตรวจดูทีละอย่างแล้วปิดกระสอบ "ดีมาก อิงเถา จ่ายเงิน"

        "เ๽้าค่ะ"

        อิงเถาจ่ายเงินให้แล้ว ทั้งสามจ้องมองกระสอบสองใบอย่างเลิ่กลั่ก

        หลี่จือถามเสียงเบา "จะขนกระสอบสองใบนี้กลับไปยังไงดีเ๽้าคะ?"

        ซูซีหัวลูบคางด้วยสีหน้ามากด้วยความนึกคิด นางก็กำลังคิดปัญหานี้อยู่ ที่นี่คือถนนทางเหนือ ถ้าพวกนางจะแบกกลับไปคงยากเกินไป เพราะพวกนางไม่มีแรงขนาดนั้น

        เ๽้าของร้านมองดูพวกนางที่กำลังลังเล จึงอดไม่ได้ที่จะช่วยแนะนำ "ที่มุมถนนมีคนที่รับขนของโดยเฉพาะ พวกเ๽้าลองไปดูสิ จ่ายเงินนิดหน่อยก็ขนกลับไปได้แล้ว"

        ซูซีหัวหรี่ตาพูดอย่างมีนัย "เ๽้าของร้านช่วยขนให้หน่อยไม่ได้หรือ? ยังไงพวกข้าก็เป็๲ลูกค้านะ"

        "เฮ้อ ถ้าเป็๲ตอนกลางวันก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ตอนนี้มันดึกแล้ว ข้าก็ไม่อาจให้ลูกมือในร้านเดินทางตอนกลางคืนได้นะ"

        เ๽้าของร้านพูดมีเหตุผล ซูซีหัวจึงไม่มีที่ให้โต้แย้ง โชคดีที่นางไม่ได้หวังให้เ๽้าของร้านตกลงจริง ๆ อยู่แล้ว จึงให้หลี่จือไปหาดู

        ใครจะรู้ว่าหลี่จือเพิ่งจะออกประตูไปก็หันกลับมา ด้วยสีหน้าแปลกใจ นางกล่าว "คุณหนู ข้างนอกมีคนมาหาเ๽้าค่ะ"

        "ใครหรือ?"

        ซูซีหัวถามพลางเดินออกไป เพิ่งจะก้าวพ้นประตูก็เห็นร่างสูงใหญ่ที่ขี่ม้าอยู่ไม่ไกล ในทันใดนั้นก็เงียบงัน

        "ท่านแม่ทัพเซียว"

        ไม่ผิด คนที่นั่งอยู่บนหลังม้าคือ แม่ทัพเซียว เซียวฝาน

        ได้ยินเสียงของซูซีหัว เซียวฝานก็๠๱ะโ๪๪ลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว "ข้าจำได้ว่าเราเคยคุยกันเ๱ื่๵๹การเรียกขานนี้แล้ว"

        "...เซียวฝาน"

        "ดี ดึกป่านนี้ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

        "แค่มืดเ๽้าค่ะ ยังไม่ดึก"

        ซูซีหัวแก้คำพูดของเซียวฝานแล้วบอกความยากลำบากของตนเองอย่างซื่อตรง

        เซียวฝาน ยกคิ้ว "งั้นข้าช่วยขนเอง"

        "หือ?"

        ซูซีหัว ยังไม่ทันได้พูดอะไร เซียวฝาน ก็เดินผ่านนางไปแล้ว เขาเข้าไปในร้านค้าแล้วถาม "ของที่ต้องขนคือสองอันนี้ใช่ไหม?"

        อิงเถาและหลี่จือชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากตอบสนองได้ก็พยักหน้ารัว ๆ "ใช่ ใช่แล้วเ๽้าค่ะ กระสอบป่านสองใบนี้แหละ"

　　 เซียวฝานก้มตัวลงแล้วยกขึ้นมาทีละใบด้วยมือข้างเดียว หันหลังกลับมาพูด "ตามข้ามา"

　　"เ๽้าค่ะ"

　　สองกระสอบป่านถูกแขวนไว้บนหลังม้าตัวใหญ่สง่างาม เซียวฝานมองไปที่ซูซีหัว "เ๽้าจะขี่ม้าไปหรือไม่?"

　　"ไม่ขี่หรอก ข้าเดินไปก็ได้"

　　 เซียวฝานได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่จูงม้าเดินเคียงข้างซูซีหัว

　　 อิงเถาและหลี่จือมีสายตาที่ดี สบตากันแวบหนึ่ง แล้วฉวยโอกาสตอนที่สองคนนั้นอยู่ข้างหน้าไม่ทันสังเกต หันหลังวิ่งไปอีกถนนหนึ่ง

　　คุณหนูและท่านแม่ทัพเซียวต้องมีเ๱ื่๵๹จะคุยกันแน่ ๆ พวกนางไม่อาจไปรบกวนข้าง ๆ ได้

　　ดังนั้นเมื่อซูซีหัวหันหลังกลับไปโดยบังเอิญ นางก็พบว่าด้านหลังพวกตนนั้นไร้ผู้คน

　　"พวกนางหายไปไหนแล้วน่ะ?"

　　 เซียวฝานหันหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง พูดเรียบ ๆ ว่า "คงไปที่อื่นแล้วมั้ง"

　　 ซูซีหัวพูดอะไรไม่ออก "…"

        ไปที่อื่นทำไมกันในเวลาแบบนี้ พวกนางกำลังจะกลับบ้านแท้ ๆ !

        ในใจนางคิดอยู่ แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงออกมา เมื่อมาถึงจวนของตระกูลซู ซูซีหัวรีบเรียกคนเฝ้าประตูอย่างรวดเร็ว

        "เอาของพวกนี้ไปที่ครัว รีบหน่อย"

        "เ๽้าค่ะ ได้เลย"

        คนเฝ้าประตูแบกกระสอบจากไป โดยไม่ได้ตั้งใจหันไปมองที่เซียวฝาน แต่พอจำได้ว่าเป็๲ใครก็ตื่นเต้นยิ่งนัก

        เซียวฝาน แม่ทัพเซียว กลับมาที่ตระกูลซูของพวกเขาอีกแล้ว

        โดยไม่ต้องพูดถึงว่าข่าวแพร่ไปเร็วแค่ไหน ตอนนี้ซูซีหัวกำลังพูดขอบคุณเซียวฝานอยู่

        "แม่ทัพเซียว รีบกลับไปหรือเปล่า? ถ้าหากกลับช้ากว่านี้ล่ะก็ประตูเมืองจะปิดแล้วนะ"

        "ข้ารู้ดี" เซียวฝานพยักหน้ารับ มองลึกเข้าไปในตาของซูซีหัว "แต่ไม่มีผลกับข้าหรอก"

        "เอ๊ะ?"

        ซูซีหัวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจในทันที อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงในลำคอ ตำแหน่งสูงก็เก่งกาจนัก แม้แต่การเปิดปิดประตูเมืองก็ไม่ส่งผลกระทบ แต่ถึงอย่างนั้น นางก็จะไม่ปล่อยให้ เซียวฝาน อยู่นานหรอก

        คิดแบบนี้แล้ว ซูซีหัวจึงเอ่ยปากพูด "ข้าพลาดเอง ด้วยตำแหน่งของแม่ทัพเซียว ไม่จำเป็๲ต้องสนใจการเปิดปิดประตูเมืองจริง ๆ "

        เซียวฝานไม่ได้พูดอะไร

        หลังจากรู้สึกอึดอัดใจครู่หนึ่ง เขาก็หันหลังกลับไปจับบังเหียนม้า "จำเป็๲อะไรต้องพูดอ้อมค้อมขนาดนั้น? ต่อหน้าข้า เ๽้าจะพูดอะไรก็พูดตรง ๆ ได้"

        ซูซีหัวชะงักเล็กน้อย มองไปที่เซียวฝานอีกครั้ง เขาก็ขี่ม้าจากไปแล้ว

        ในความมืดยามค่ำคืน มีเพียงเงาดำเท่านั้นที่เหลืออยู่ ยิ่งไกลออกไป ก็ยิ่งมองไม่เห็นอะไรเลย

        ซูซีหัวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หลังจากผ่านไปสักพักก็ได้สติ ไม่ว่าจะพูดอะไรก็พูดได้ตรง ๆ นี่เป็๲การพูดจาสุภาพหรือความจริงกันแน่

กลับไปที่ห้องด้วยความสงสัย หลังจากที่ซูซีหัวล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เข้านอน

        เช้าวันรุ่งขึ้น หงเซี่ยว สาวใช้จากห้องของฮูหยินใหญ่ก็เข้ามา

        "คุณหนู ฮูหยินใหญ่ มาเรียกให้ไปหาน่ะเ๽้าค่ะ"

        ซูซีหัวหาวหวอด เอาผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำมาปิดหน้า สักพักก็ขยี้ตาสองสามที

        "รอก่อน ข้าเสร็จแล้วจะไป"

        อิงเถาและหลี่จือ ช่วยเธอจัดแต่งทรงผม ซูซีหัวเปลี่ยนชุดแล้วก็ไปที่ลานของ ฮูหยินใหญ่ พอเข้าประตูมาก็ได้ยินเสียงบ่นอุบ

        "นางทำเกินไปแล้ว ไล่คนใช้ออกไปตั้งหลายคน ตอนนี้ลานของพวกเราวุ่นวายไปหมด"

        "ตระกูลซูของพวกเราเลี้ยงคนใช้ไม่กี่คนไม่ไหวหรือไง"

        "..."

        เสียงบ่นจากด้านในดังต่อเนื่อง ซูซีหัวยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ฟังจากเสียงแล้วพี่สาวของนางมาอยู่ที่นี่กันหมดแล้ว

        ไม่สิ ไม่มี ซูเยว่

        "ฮูหยินใหญ่ ท่านต้องช่วยพวกเราด้วยนะเ๽้าคะ!"

        "อย่าให้ฮูหยินใหญ่ต้องช่วยเลย พวกเ๽้าทำอะไรวุ่นวายไปหมด อย่าไปทำให้ฮูหยินใหญ่โกรธอีก"

        ซูซีหัวเอ่ยปากเข้าไป ยิ้มให้พี่สาวที่เงียบลงทันทีแล้วเดินไปคารวะที่ข้างเตียงอย่างช้า ๆ

        "ฮูหยินใหญ่ วันนี้ท่านรู้สึกดีขึ้นแล้วหรือไม่เ๽้าคะ?"

        ฮูหยินใหญ่พิงหัวเตียงเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำถามนี้ก็ยิ้มจาง ๆ ขึ้นมา "ยาที่หมอจัดให้นั้นได้ผลดีมาก ตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว"

        "ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว ศีรษะเป็๲ส่วนสำคัญ ห้ามละเลยเด็ดขาด"

        หลังจากพูดคุยกับฮูหยินใหญ่สองสามประโยค ซูซีหัวจึงหันไปมองพี่สาวทั้งหลาย "พวกท่านยังอยู่ที่นี่ทำไมน่ะ?"

        "แล้วทำไมพวกข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้?" ซูเถาพี่รองขมวดคิ้ว พูดอย่างชอบธรรม "พวกข้ามาฟ้องร้อง"

        ซูซีหัว "..."

        ถึงแม้ซูซีหัวจะคิดอะไรไว้ แต่ก็ไม่คิดว่าซูเถาจะตรงไปตรงมาขนาดนั้น ชั่วขณะหนึ่งเธอตอบอะไรไม่ถูก

        "ท-ท่าน..."

        "ข้าทำไม?" ซูเถา ส่งเสียงฮึดฮัด ไม่พอใจหันหน้าไปทางอื่น "ฮูหยินใหญ่ นางอยู่ที่นี่ ท่านต้องตัดสินให้พวกข้าให้ได้"

        "ใช่ ต้องตัดสิน!"

        เสียงเห็นด้วยดังขึ้นรอบด้าน ซูซีหัวกะพริบตา มุมปากยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว พี่สาวของนางช่างน่ารักเหลือเกิน

        ไม่ต้องพูดถึงซูซีหัวที่คิดแบบนี้ ฮูหยินใหญ่ก็อดกุมขมับไม่ได้